All posts by Els seghers

Dagje Brussel: 2x stripmuseum

Een bezoek aan het stripmuseum in Brussel stond al heel lang op onze must see lijst en deze zomer kwam het er eindelijk van. Na een bezoek aan het koninklijk paleis en het BELvuemuseum in de voormiddag wandelden we na een lekkere lunch richting Zandstraat. Dat het museum gevestigd is in een gebouw van Horta maakte het voor ons sowieso al de moeite waard om er een bezoekje aan te brengen (we zijn namelijk nogal fan van het werk van deze beroemde Belg 😉 )

Al van bij de ingang gaven we onze ogen de kost in deze mooie omgeving. Terwijl Maya vooral de grote stripfiguren leuk vond, genoten wij met volle teugen van de mooie vormgeving.

De algemene tentoonstelling op de eerste verdieping geeft een heel mooi beeld van de geschiedenis en de verschillende aspecten van het beeldverhaal. De afdeling over Astérix en de Galliërs vond ik heel boeiend, de afdeling over de Smurfen was duidelijk Maya haar ding 😉

Ook de oude foto’s die de geschiedenis van het gebouw vertellen vonden we erg interessant.  Na 2 bezoeken in de voormiddag werd het misschien wel een beetje veel om ook nog al deze informatie te verwerken maar het lukte nog net 😉

Aan de overkant van het stripmuseum vind je trouwens nog een interessant gebouw: in het unieke kader van een voormalige krantenredactie biedt het Marc Sleen Museum een overzicht van het werk van deze auteur in regelmatig wisselende tentoonstellingen.

Hoewel Sleens bekendste stripreeks vanzelfsprekend Nero is, komen ook de nevenreeksen als Oktaaf Keunink, De Lustige Kapoentjes en Piet Fluwijn en Bolleke aan bod en worden 3 thema’s uit zijn oeuvre verder uitgewerkt: safari, politieke cartoons en ronde van Frankrijk. Bij mijn grootouders lagen vroeger verschillende exemplaren van Nero en ook enkele van de andere reeksen, het werd dus een klein tripje down memory lane… en ondertussen werkte Maya aan een Neropuzzel die daar lag 🙂

Het bezoek hier is echt kort dus als je toch naar het stripmuseum komt, koop dan gewoon meteen een combiticketje 😉
Misschien konden we je inspirerend voor een uitje richting hoofdstad? Wij vonden het alvast de moeite waard!

Herfstvakantie kort samengevat

De herfstvakantie kwam en ging, zonder veel grote plannen of voorbereide uitstapjes (behalve het uitstapje naar zee maar dat vroeg nu niet echt voorbereiding).
Maya ging drie dagen paardrijden (en ik dus nog twee dagen werken) en genoot intens. De dagen bij Pony Connect vindt ze heerlijk, elke keer opnieuw. Onlangs tekende ze snel nog even het logo na voor een schoolopdracht en ze vertelde haar klasgenootjes ook al over Parelli voor een andere schoolopdracht 🙂

 

Op 1 november ging ik bij papa langs, om wat te helpen met kleine klusjes en er gewoon te zijn. Er kwam familie langs en er werd gezellig bijgepraat. Doordat er op het columbarium weinig plaats is voor bloemen, werden bloemstukjes naar huis gebracht en daar bij mama’s foto en een kaarsje gezet. Eigenlijk vond ik dat wel mooi, want zo is er meer contact dan wanneer je ‘gewoon’ eens langsgaat op het kerkhof en kan papa ook meegenieten van van bloemetjes die er bovendien veel langer mooi blijven uitzien. Ik kreeg er in elk geval een warm gevoel door.

De temperaturen zijn nog steeds heel zacht en ik plukte zowaar nog een portie verse prinsessenboontjes in de tuin 🙂

De voorbije dagen werd er ook net iets meer tijd in de keuken gespendeerd om verse soep en ovenschotels te bereiden, een beetje comfort food moet kunnen zo nu en dan 😉

Het mooie weer zorgde er ook voor dat ik nog wat tijd in onze eigen tuin kon doorbrengen om het onkruid te lijf te gaan. Terwijl Maya werkte voor school (want dat moest helaas ook gebeuren en net iets meer dan aanvankelijk gedacht, de duts, ik had echt wel medelijden met haar), zorgde ik er voor dat de zijkanten van de tuin er weer ‘netter’ bij lagen (opgeharkt en bijna onkruidvrij, helemaal dat zou echt teveel tijd vragen 😉 )

Tijdens het laatste weekend deed Maya nog eens van naaiworkshop en was ze superblij met haar zelfgemaakte sjaalkraag in een heerlijk zacht stofje met een prachtige eenhoornprint 🙂

 

Op zondag trokken we nog naar de Campagne in Drongen voor een leuk aperitiefconcert en de tentoonstelling Sehnsucht (ook volgend weekend nog te bezoeken trouwens). De coverband Hard2get deed mij alvast verlangen naar de Gentse feesten en de leuke pleinconcerten, ideaal voor een portie goed gevoel op zondag 🙂

Kortom, een korte vakantie met verschillende kleine, fijne momenten. Ik hoop alvast dat jij ook genoten hebt van jouw vrije dagen.

 

Dagje aan zee

De nichtjes gingen een week naar Middelkerke met hun mama en bijgevolg hadden wij een mooie aanleiding om zelf ook nog eens een dagje naar zee te trekken 🙂
De meisjes speelden voor de middag  samen op het appartement terwijl wij wat konden bijpraten en een lekkere lunch werd voorbereid (en verorberd uiteraard).

Na het middageten trokken we naar buiten, hoog tijd voor een strandwandeling. Er stond een heel stevige wind maar die hadden we vooral in de rug en het zonnetje maakte dat het best aangenaam was mits een winddichte jas.

Tussendoor kregen we ook nog wel wat regendruppels te verwerken, maar gelukkig bleef dat nog binnen de perken en konden we gewoon verder wandelen op de dijk.

We wandelden van Middelkerke casino tot iets voorbij het kunstwerk van Wim Delvoye in Westende en maakten rechtsomkeer aan de twee ‘hoorns’.

Met een pannenkoek/wafel en warme chocolademelk/thee of Irish Coffee kreeg ieder in het gezelschap nog een zoet vieruurtje geserveerd.
Daarna nog beetje bijpraten en borrelen op het appartement en na een boterhammetje was het al ruimschoots donker toen we met de wagen terug richting Gent reden.
Een heel eenvoudige, ontspannende en erg gezellige dag. Zo zouden er eigenlijk best wat meer mogen zijn 😉

Weekend in foto’s

Dat het hier behoorlijk druk is tegenwoordig, zo druk in elk geval dat er amper nog tijd over blijft om hier iets te publiceren, laat staan nieuwe teksten te schrijven.
Vandaar een beeldverslagje van het voorbije weekend:

zaterdagvoormiddag eerst naar het oudercontact (alles goed, altijd fijn om bevestigd te horen van enkele leerkrachten dat ons meisje zich duidelijk goed voelt in de klas en mooie resultaten heeft) en enkele boodschappen doen (nog gauw een cadeautje kopen voor een fijn feest morgen);

zaterdagnamiddag stond in het teken van huishouden, vooral in de keuken dan: samen met Maya (als pauze tijdens het studeren) een nieuwe lading havermoutrepen gemaakt (kwestie van volgende week wat extra krachtvoer ter beschikking te hebben) en daarna nog een pompoen onder handen genomen (een pot soep, een pot saus en enkele porties puree voor de diepvries waren het eindresultaat).

Gauw ook nog wat koekjes gebakken (het deegmengsel was nog een moederdag-geschenkje en stond dus en enkele maanden te wachten op verwerking). Smarties smelten blijkaar in de oven maar de koekjes werden met liefde gemaakt door Maya en dat is het belangrijkste 😉

In de vooravond een schitterende regenboog zien (maar die bij lange niet zo helder op de foto gekregen, de echte was véél mooier)

Zondag = feestdag = heerlijk brunchen in De Ganzerik (nieuwe adresjes uitproberen daar zijn wij altijd voor te vinden) ter gelegenheid van de verjaardag van Maya’s meter en zoon H die beiden op dezelfde dag jarig zijn en een bijzonder getal op de teller hadden.

Dat het er erg lekker was en dat we andermaal genoten hebben van de warmte en de vriendschap (en dat het weekend er helaas weer op zit maar dat we fijne herinneringen hebben om te koesteren).

 

 

Dagje Brussel: bezoek koninklijk paleis en BELvue museum

Geïnspireerd door een Facebookbericht van V. besloten wij deze zomer ook eens een bezoekje te brengen aan het Koninklijk Paleis in Brussel. Jaarlijks opent het paleis tijdens de zomermaanden (een deel van) haar deuren voor het grote publiek. Je krijgt dan gratis toegang tot de zalen. Wij besloten er een dagje Brussel van te maken en spoorden met de trein naar de hoofdstad.

Samen met vooral buitenlandse toeristen wachtten we in het zonnetje tot het hekken open ging en we, na een screening van onze tassen en jassen, het parcours doorheen het gebouw mochten volgen. De zalen stralen beslist ‘grandeur’ uit maar toch waren ze meestal erg stijlvol en doorgaans niet al te overdadig (al blijven de luchters uiteraard enorm en zou ik die niet graag poetsen).

Eén van de eyecatchers is zeker de Spiegelzaal met de ‘Heaven of Delight’ van Jan Fabre. Het plafond en de centrale luchter werden er door de kunstenaar met kevers bekleed. Bijzonder is het in elk geval.

Ik schat dat we na ongeveer anderhalf uur terug buiten waren. Je schuifelt eigenlijk best gewoon mee met de flow en die flow bepaalt grotendeels het tempo (al kan je daar wel van afwijken als je wil).

Bij het verlaten van het paleis gingen we naar links en zagen een beetje verder een uitnodigend bord staan voor het BELvuemuseum. We kenden het museum niet maar aangezien we ruim voor lunchtijd terug buiten waren uit het paleis besloten we dat een extra bezoekje geen kwaad kon 😉

Het museum is gehuisvest in een bijzonder knap pand en is een “Museum over België en zijn geschiedenis en centrum voor democratie”. In de verschillende zalen wordt de geschiedenis van België en de ontwikkeling van de democratie op een leuke en sterk educatieve manier uit de doeken gedaan. (Dit is beslist een aanrader voor een schoolbezoek als je het mij vraagt).

Heel leuk was ook de tijdlijn doorheen het gebouw met voorwerpen die allemaal een duidelijke link met België hebben. Zo wist ik bv helemaal niet dat Atomaschriftjes een Belgisch product zijn, van de krokettenpers (waarvan vroeger in elk huisgezin een exemplaar terug te vinden was) wist ik dat dan weer wel 🙂

Nog een leuke vaststelling: het museum heeft een hele fijne plek om te eten: een hoge, in glas overdekte en afgesloten ruimte en een aangename binnentuin. Je kan er kiezen uit een buffet van origineel belegde broodjes, weckpotgerechtjes, salads in a jar, quiche, … allemaal erg lekker. (Je kan er dacht ik ook gaan lunchen zonder dat je een bezoek aan het museum moet betalen). In de souvenirshop kan je ook fijne spulletjes kopen waaronder erg leuke en helemaal niet zo dure prentkaarten.

Wij vonden dit alvast een geslaagde uitstap die jullie misschien ook kan inspireren 🙂

 

 

Maya heeft een nieuwe hobby

Maya heeft sinds kort een nieuwe hobby: ze naait. Pardon, fout, ze stikt: “want naaien doe je met de hand en stikken met een machine mama”.
In augustus ging ze twee namiddagen langs bij N. voor een introductie. Ze naaide wel eens stofjes met de hand en maakte zo al een rokje voor een pop en een kussenovertrek voor mij, maar ze was in de wolken toen ze voor haar lentefeest een ‘cadeaubon’ kreeg voor ‘privéles leren stikken met de machine’. De twee namiddagen bleken een succes. Enthousiaste leerling en heel tevreden juf 😊
De eerste namiddag leerde ze werken met de naaimachine, de tweede maakte ze al meteen een stoffen boekcover (een patroontje van Liebest, het meest eenvoudige model weliswaar maar toch)!

En dus werd er naar opa gebeld of Maya de oude naaimachine van oma mocht gebruiken die nog op zolder stond. Omdat er geen handleiding meer bij het toestel zat en niet alle knopjes meteen duidelijk waren, trokken we nog eens een uurtje naar N. om samen het toestel te ontdekken en uit te testen. Er werd gekeken, geprobeerd en goedgekeurd en dus was ons meisje klaar om ook thuis te oefenen en dat zou duidelijk snel gebeuren 😉
(note to myself: dringend de handleiding eens online opzoeken en downloaden want er is nog één knopje dat zijn geheim niet heeft prijsgegeven).

Voor het vak Nederlands had ze als taak gekregen om zichzelf voor te stellen in 10 zinnen (schrijfoefening) en ze mochten dit ook een beetje creatief op papier zetten (tekst aanvullen met tekeningen of foto’s…). Maya besloot om er helemaal voor te gaan: omdat één van haar zinnen was dat ze wel houdt van een verkwikkende douche (zeker met zo’n heerlijk geurende doucheschuim van Rituals uit de tijdelijke zomercollectie 🙂 ), besloot ze van haar blad een douchewand mét gordijntje te maken. En dat gordijntje moest natuurlijk netjes omgezoomd en gestikt worden 🙂

Voorlopig stikt ze nog uiterst voorzichtig (al was het maar om de aandrijfriem nog wat te sparen want die is eigenlijk wel aan vervanging toe) maar ze doet het erg graag en er zullen ongetwijfeld nog meer projectjes volgen.

In de stadsbibibliotheek zocht ze alvast wat ‘vakliteratuur’ om zich in te verdiepen en we gingen ook eens kijken naar de nieuwe winkel van De Stoffenkamer, een heus Walhalla van mooie stofjes waar je niet weet welke eerst te kiezen.

En wie weet, misschien maakt ze ooit wel haar eigen kledij 🙂

Update: intussen maakte ze al een eerste geschenkje voor haar nichtje, een poedelkussen 🙂 Uit een restje IKEA-stof knipte ze een poedel (twee eigenlijk), stikte op de ene kant haar naam en op de ander kant die van nichtje B., draaide de stof om, vulde het geheel op en naaide met de hand het laatste eindje dicht.

Zweedse chocoladeballetjes

Toen ik het receptje voor Chokladbollar in mijn mailbox kreeg, kon ik niet anders dan het voorbeeld van Heidi volgen en dit recept zelf ook eens uitproberen 🙂

Ingrediënten
voor de klassieke balletjes, goed voor 20 – 30 stuks, beetje afhankelijk van de grootte

  • 300 ml havermout
  • 100 ml fijne kristalsuiker (tip: met bloemsuiker lukt het ook)
  • een halve eetlepel vanillesuiker
  • 3 eetlepels cacaopoeder
  • 100 gram boter op kamertemperatuur
  • 2 eetlepels water
  • kokosstrooisel

Aangezien ik nog een portie bloemsuiker staan had die dringend op mocht wegens niet zo poederig meer om uit te strooien volgde ik de tip 😉
Ik nam soyaboter maar andere boter kan natuurlijk ook 🙂

Bereiding

  1. Meng de havermout, de suiker en de cacaopoeder.
  2. Voeg er 2 eetlepels water aan toe en kneed er de boter onder. Goed blijven kneden tot alle ingrediënten goed gemengd zijn en een homogene massa vormen.
  3. Rol bolletjes. De grootte kan je zelf kiezen. Mijn bolletjes waren ca. 2 cm diameter zodat je ze gemakkelijk in één hap in je mond kan steken 😉
  4. Rol de bolletjes door het kokosstrooisel.
  5. Zet minstens een uur in de koelkast om te laten opstijven.

Ik zit eigenlijk niet zo heel graag met mijn handen in het deeg om alles te kneden (Maya wel maar zij was met schoolwerk bezig dus kon me moeilijk helpen) dus probeerde ik alles te mengen met een lepel. Dat ging net iets minder vlot dan gehoopt, de warmte van je handen zorgt er immers voor dat de boter nog iets smeuïger wordt en alles beter gaat kleven natuurlijk maar uiteindelijk lukte het wel.

Voor het maken van de bolletjes ging ik uiteraard wel voor handwerk, dat zou anders wel erg moeilijk worden 🙂

Ons oordeel

Lekker, niet te zoet en door de havermout blijf je wel even knabbelen en beperk je je gemakkelijk tot een slechts een paar balletjes. Wij aten de daaropvolgende dagen meestal ‘s morgens enkele balletjes als extraatje bij het ontbijt, kwestie van de dag goed gemutst te beginnen 🙂

Indien je het recept ook eens uitprobeert, laat je me dan weten wat je ervan vond? Een variant met witte chocolade en andere suggesties lees je bij Take me to Sweden.

 

 

 

 

Izegem, Eperon d’Or

Op Open Monumentendag trokken wij van Waregem naar Izegem voor een bezoekje aan de schoenen- en borstelfabriek Eperon d’Or en ‘en passant’ pikten we nog even de oude elektriciteitscentrale ernaast ook mee.

Eperon d’Or biedt een overzicht van 140 jaar schoenmode (ruwweg afgebakend van 1830 tot 1970) aan de hand van de Izegemse nijverheid. Het museum vertelt het verhaal van de opkomst, de evolutie en de neergang van deze nijverheidstak in de Pekkersstad.

In de borstelafdeling kun je topstukken van Izegems fabricaat  bewonderen uit de periode tussen 1870 en 1950. In die jaren werden er heel wat echte kunstwerkjes gemaakt, dikwijls met de meest exotische materialen.

In de voormalige fabriekshal staan nog diverse oude machines en attributen.

Het oude gebouw kreeg naar mijn mening best een mooie facelift.

En van het ene bedrijfsgebouw trokken we naar het andere.

Wist je dat de grootst bewaarde stoommachine van het land in Izegem staat? Je ontdekt het verhaal in het museum Stoom en stroom, naast de site van Eperon d’Or.
Op het eind van de 19de eeuw liet het stadsbestuur een eigen centrale bouwen om Izegem te kunnen voorzien van stroom. De toenmalige prins Albert kwam de centrale persoonlijk inhuldigen in 1901. De eerste jaren verliepen moeizaam (enkel de rijke families konden zich immers in die periode stroom veroorloven). De installatie werd echter gestaag uitgebouwd en in 1936 kwam de kolos van 110 ton erbij die je vandaag de dag nog steeds kan bewonderen. (De andere machines werden helaas als oud ijzer verkocht.)

Alle praktische info over beide musea lees je op hun website.

Villa Gaverzicht – Waregem

Op Open Monumentendag dit jaar trokken wij richting West-Vlaanderen. Onze eerste stop van de dag was Villa Gaverzicht in Waregem, een private woning, gebouwd door architect Gentiel Van Eeckhoute, eind jaren ’30 van vorige eeuw. Het werd een unieke art deco villa en meteen één van de meest opvallende én meest luxueuze huizen van zijn tijd met een eigen badkamer en centrale verwarming., iets wat in de jaren 1940 in minder van 10% van de Vlaamse huizen aanwezig was.

Het gebouw werd enige tijd geleden verkocht en de nieuwe eigenaar heeft het met de nodige zorg in zijn oude glorie hersteld. Een unieke kans dus om dit gebouw eens met een bezoekje te vereren en we waren duidelijk niet de enigen die er zo over dachten want het was er op de koppen lopen (waardoor het ook moeilijk was om foto’s te nemen wegens amper plaats binnen om veel te bewegen of lang te blijven staan).

Villa Gaverzicht is een typevoorbeeld van modernistische interbellumarchitectuur. De woning bestaat uit verschillende gekleurde volumes die als blokken in elkaar passen. De basiskleuren zijn oker en aardekleuren, typisch voor het modernisme, blauw, groen, zwart en wit moeten ervoor  zorgen dat het geheel niet zwaar over komt. Nieuw is ook het gebruik van gewapend beton waardoor grote glaspartijen mogelijk worden. Met halfronde erkers, metalen relingen op het dak en ronde ramen past deze woning in de zogenaamde pakketbootstijl.

Binnen is er een duidelijk onderscheid tussen de dienstruimtes (beneden, half ondergronds) en de woonvertrekken. Deze laatste zijn meestal heel decoratief afgewerkt en ingericht met meubilair dat door de architect zelf ontworpen was.

Eén van de blikvangers is de volledig in oorspronkelijke staat herstelde badkamer. Deze ruimte, inclusief het plafond, is volledig bekleed met groenachtig marbrietglas.
Bijzonder weetje: deze badkamer deed ooit dienst als decor voor de LP ‘Jonge Helden’ van Arbeid Adelt (met Marcel Vanthilt).

Het bureau met een kleurrijk glas-in-lood-raam en verschillende op maat gemaakte kasten, de inkomhal en de ontvangstruimtes werden ook allemaal ontworpen door Van Eeckhoute zelf. Toch wel erg knap!

Een extra speciale ‘verborgen parel’ bevindt zich op het dak, maar moet in de komende jaren nog hersteld worden, een ‘zwembad’! De met water gevulde uitsparing op het dak moest als tegengewicht dienen voor de betonnen luifel boven het terras. Doordat deze luifel niet op zware pijlers steunt, bestaat immers het risico op verzakking. Toch wel een gewaagd ontwerp voor die tijd!

Meer over deze getalenteerde architect lees je op de inventaris van onroerend erfgoed.

 

Loirestreek – Kasteel van Cheverny

Na een schitterend weekje aan de Azurenkust deze zomer trokken we terug in twee etappes richting België. We maakten deze keer een tussenstop in de Loirestreek en logeerden in Amboise. We maakten nog een korte wandeling door de stad, bekeken het kasteel van Amboise aan de buitenkant en aten er een hartige pannenkoek als avondmaal. Doordat er in het hotel immers net twee groepen waren aangekomen die een avondmenu hadden besteld, konden wij pas na 21u iets eten in het hotel en dat vonden we een beetje laat. Een van de gesuggereerde eethuisjes in het centrum vormde echter een prima alternatief 🙂

De volgende ochtend genoten we andermaal van een zeer uitgebreid ontbijtbuffet in een ontbijtzaal met een prachtig zicht op de omgeving, alleen al daarvoor zou ik hier gerust nog eens willen logeren 😉
Alvorens echt naar huis te vertrekken, reden we naar Cheverny voor een bezoek aan het kasteeldomein. Bij het kasteel zijn twee ruime parkings om de vele bezoekers te ontvangen, op dat vlak zeker geen problemen 😉 Omdat we kort na openingstijd aankomen, moeten we niet lang aanschuiven om een ticketje te kopen. We starten onze wandeling doorheen het prachtige kasteel en genieten.

De markies Philippe Hurault de Vibraye was trouwens één van de eerste kasteeleigenaren die de noodzaak inzag om historische woningen open te stellen voor het publiek en daar ondertussen te blijven wonen om de tradities te handhaven. De huidige bewoners zijn afstammelingen van de Huraults. Hun appartementen bevinden zich in de rechtervleugel.
Het kasteel is alle dagen open en sloot zijn deuren slechts 3 maal sinds de opening in 1922: het bezoek van de koningin-moeder in 1963, de uitvaart van markies van Vibraye in 1976 en met het huwelijk van de huidige eigenaar in 1994.

Het kasteel is één van de meest gekende uit de Loirestreek, o.a. omdat het model stond voor kasteel Molensloot uit de albums van Kuifje. Hergé nam de buitenste vleugels niet over in zijn tekeningen, maar voor de rest is het kasteel bijna identiek. Sinds juli 2001 is er een permanente expositie over Kuifje. Tijdens ons bezoek was er trouwens nog een leuk project: een Lego-expositie. In verschillende kamers werden de fabels van La Fontaine uitgebeeld in Legoblokjes, heel knap gedaan en een fijn extraatje voor groot en klein. Hier en daar trouwens ook nog andere elementen in Lego: in de keuken een verwijzing naar Ratatouille, in enkele salons grote portretten in mozaïekstijl nagebouwd met massa’s kleine blokjes.

Rond het kasteel is een tuin met een kennel met ongeveer 50 jachthonden. Iedere dag om 15.00 u krijgen de honden eten, waarbij getoond wordt hoe gedisciplineerd ze zijn. Nadat het eten is neergelegd, moeten ze wachten op het signaal voordat ze het mogen opeten. Het is er wel vaak nogal druk want de meeste bezoekers willen de dieren graag van dichtbij op de foto zetten.
Ook de tuin is de moeite om te bekijken en in een van de bijgebouwen kan je terecht voor een drankje en een hapje of zelfs een picknickmand. Wij picknickten niet op het kasteeldomein maar op het dorpspleintje waar het ook gezellig toeven was.

Het kasteel van Cheverny was voorwaar een hele fijne afsluiter van een geslaagde zomervakantie in la douce France (en de laatste Frankrijkpost in deze reeks).

Ook zin gekregen om eens een bezoekje te brengen aan het kasteel? Meer info lees je op hun website.