Category Archives: Cultuur

Kasteel van Gaasbeek en museumtuin

Tijdens één van de voorbije verlengde weekends reden wij eens richting Kasteel van Gaasbeek. Terwijl de wagens richting kust in lange files stonden op de snelweg, reden wij gezwind de andere richting uit. Het kasteeldomein ligt in het Pajottenland op een spreekwoordelijke boogscheut van Brussel. Straf eigenlijk, dat je zo dicht bij onze hoofdstad zo snel in het landelijke groen terecht komt.

Het Kasteel van Gaasbeek ligt middenin een uitgestrekt park (49 hectare) dat al in de zeventiende eeuw werd aangelegd. Indrukwekkende dreven en kleine wandelpaden wisselen elkaar af. Naar het schijnt vind je hier de hoogste beuken van België. Op het binnenplein verwelkomt een koppeltje pauwen de bezoekers.

In het kasteel zijn er regelmatig tentoonstellingen, wij bezochten er ‘Kairos Castle, de kunst van het juiste ogenblik’. In de prijs van het toegangsticket is een bezoekersgids en een opdrachtenbundeltje voor kinderen inbegrepen. Niet alle werken vond ik even sterk maar sommige konden me wel bekoren of verrassen.
Maya vond de opdrachten wel aangenaam als bijkomende activiteit. Op die manier ging ook voor haar de tijd snel voorbij 😉
Wil je deze tentoonstelling nog meepikken dan moet je snel zijn want ze eindigt op 18 juni. Maar geen nood, enkele dagen later start er alweer een nieuwe.

Wandelend van kunstwerk naar kunstwerk liepen we door het kasteel waarvan de basis al dateert uit de dertiende eeuw, toen het deel uitmaakte van de verdedigingsgordel rond Brussel. In de daaropvolgende eeuwen werd het kasteel meermaals verwoest en heropgebouwd. Van strategische burcht evolueerde het kasteel naar zomerresidentie en buitenverblijf. Het werd achtereenvolgens bewoond door verschillende adellijke families. Lamoraal, graaf van Egmond, was een van de bekendste eigenaars. Eind achttiende eeuw kwam het kasteel in handen van de Italiaanse markiezenfamilie Arconati Visconti. Het werd een centrum waar geleerden en kunstenaars elkaar ontmoetten.
De badkamer met de vele spiegels vonden wij de meest verrassende ruimte in dit grote complex van gangen en kamers.

Naast het kasteel kan je ook bezoekje brengen aan de Museumtuin (apart te bezoeken of in combinatie met het kasteel). De tuin biedt een indrukwekkend overzicht van traditionele en zeldzame fruit- en groentesoorten, en diverse ingenieuze snoeivormen  (het zogenaamde leifruit).  Je vindt er ook een vroegbarokke, ommuurde ‘Franse’ tuin met een dubbele trap (waarlangs diverse druivensoorten groeien) en panoramisch uitzicht op het kasteel.

Na ons bezoek keken we uit naar een plekje voor het middagmaal. In de voormalige conciërgewoning (nu brasserie Graaf van Egmond) was het erg druk en liepen de wachttijden op tot een uur. Gelukkig hadden wij onze picknick mee en zochten we (net als heel wat andere bezoekers en wandelaars) een plekje in het groen.

Wij waren alvast best tevreden over ons weekenduitje. Zo op stap in eigen land, dat bevalt ons best 🙂

  • Tickets voor het kasteel én de tuin zijn te koop aan de balie van het kasteel van Gaasbeek. Combitickets kasteel en museumtuin kosten € 13.
  • Wie kasteel én museumtuin wil bezoeken, trekt daar best drie uur voor uit (laatste bezoek om 15.30 uur).
  • alle info op www.kasteelvangaasbeek.be

Michiel Hendryckx in de Sint-Baafsadbij

Ik hou van de persoon Michiel Hendryckx en van zijn werk, hou van Frankrijk en ik vind de oude Sint-Baafsabdij een bijzondere plek in Gent. Redenen genoeg dus om op een zonnige zondagmorgen met de fiets richting Gent centrum te rijden en een bezoekje te brengen aan de fototentoonstelling ‘Het verlangen naar Frankrijk’.

We waren niet de enigen die op zondagmorgen dit idee hadden, het was er druk maar niet té druk. Je kon nog vrij vlot de teksten lezen die een woordje uitleg gaven bij de keuze van de getrokken foto’s. Heel wat foto’s zijn in groot formaat te bewonderen, anderen iets kleiner. Stuk voor stuk heel knap gemaakte beelden, zonder veel poespas of speciale effecten maar eerlijk en heerlijk om naar te kijken. Bij verschillende beelden hadden we meteen een blik van herkenning ‘ja, daar zijn we ook geweest; knap in beeld gebracht’; bij sommige hadden we iets van ‘ja, daar moeten we zeker ook nog eens heen, eentje om te onthouden’.

Van de tentoonstelling zelf trok ik slechts een paar beelden (mijn foto’s van Michiels foto’s kunnen eigenlijk enkel maar afbreuk doen aan de kwaliteit van zijn beelden), wel liet ik de lens nog even schijnen op de Sint-Baafssite. Ik niet alleen trouwens, ook Maya had er zin in en verkende de omgeving fotografisch 🙂

Nog even nagenietend in het zonnetje zaten we met ons hoofd zelf ook in la douce France en dachten met genoegen aan de vele reisjes die we er al maakten en nog zullen maken.

Ook zin om een kijkje te nemen? De tentoonstelling loopt nog tot 11 juni 2017 en is op zondagvoormiddag gratis voor Gentenaars. Alle praktische info lees je op de website van Uit in Vlaanderen.

Bezoek aan het kasteel van Beersel

Na ons bezoek aan de tentoonstelling over leven en werk van het echtpaar Eames en de studio Stockmans in Genk bleek er nog wel ruimte in het dagprogramma voor een extra bezoekje voor we terug naar huis zouden rijden. Even rondneuzen op het wereldwijde web bracht ons van Limburg naar Brabant waar we halt hielden in Beersel voor een bezoek aan het kasteel aldaar.

Het kasteel van Beersel, een waterburcht, is één van de weinige, goed bewaarde voorbeelden van middeleeuwse krijgsbouwkunde in ons land. Het staat er nog zoals het er uitzag aan het einde van de 15de eeuw. Door de eeuwen heen kende dit waterslot een zeer bewogen geschiedenis. Sinds 2003 wordt het kasteel in verschillende fases gerenoveerd.

Wij namen een kijkje in het gebouw en genoten van het zonnetje op de binnenkoer, op het grasveld erbuiten en op het terras van de taverne er vlakbij 🙂 Ideaal om onze dag af te sluiten en de files (als gevolg van een ongeval op de snelweg) zoveel mogelijk te vermijden.

Als Heritalid krijg je nog een extra korting op de toegangsprijs, altijd mooi meegenomen. Het Heritalidmaatschap is trouwens gratis, je hoeft je enkel te registreren via hun website en je krijgt een lidkaart opgestuurd. Via hun Facebookpagina (of de website) krijg je trouwens heel wat tips voor leuke bezoekjes in eigen land.

 

 

 

C-mine – Studio Stockmans

Omdat er bij ons bezoek aan C-mine weinig animo was om onder de grond of in de hoogte te gaan, kochten we geen ticket voor een bezoekje aan de oude mijnsite zelf. We gingen na de tentoonstelling over Charles en Ray Eames wel nog even rondwandelen op de terreinen van C-mine en brachten een bezoek aan het atelier van Pieter Stockmans dat daar ook gevestigd is.
Ik kende het werk van Stockmans al een beetje – een aantal stukken zijn o.a. te koop bij Piet Moodshop in Gent – maar hier was er natuurlijk nog veel meer te zien.

Het Stockmansblauw is speciaal door Pieter Stockmans ontwikkeld en het combineert prachtig met het zuiver wit van het porselein. Door de hogere temperatuur waarop het porselein gebakken wordt, blijven slechts een beperkt aantal kleuren stabiel, maar het eindresultaat is wel veel sterker (ook al ziet het werk er ongelooflijk broos uit). Door de hoge temperatuur (1400°C) krijg je ook een hagelwit porselein. Heel wat topchefs uit binnen- en buitenland bestellen bij studio Stockmans een gepersonaliseerd servies voor hun restaurants.

Studio Pieter Stockmans zit in een mooi gerestaureerd pand waar het daglicht ruim binnen valt. Ideaal dus om boven een tentoonstellingsruimte in te richten. Nog tot 28 mei 2017 loopt daar ‘Powers of materials’. In de tentoonstelling wordt ingezoomd op het werk van 12 designers: van Maarten Van Severen over Xavier Lust tot Piet Stockmans (uiteraard). Ontwerpers die stuk voor stuk pionier zijn door hun bijzondere materiaalinnovaties en toepassingen. Net zoals Charles en Ray Eames dus die destijds nieuwe mogelijkheden opzochten met het gebruik van plywood en kunststof in de meubelsector.

Kom je naar C-mine en hou je van design, breng dan zeker ook een bezoekje aan deze studio, het is beslist de moeite waard. Alle info vind je op de website.

C-mine – tentoonstelling Eames

Deze paasvakantie trokken we nog eens een dagje richting Limburg. De aanleiding was een tentoonstelling over het leven en werk van Charles en Ray Eames in C-mine.
We reden met de wagen fileloos van Gent naar Genk maar wel van zonnig hemelsblauw naar een grijs wolkendek. Sommige foto’s die ik nam van de oude mijnsite lijken wel zwart-wit, maar dan zonder filter 🙂

Die oude sites stralen toch altijd iets bijzonder uit, ideaal om foto’s te maken 🙂

De tentoonstelling werd gemaakt door de Londense Barbican Art Gallery. De originele expo bestaat uit 380 objecten en projecten die door Charles en Ray Eames tijdens hun leven bedacht en geproduceerd werden. Daarnaast is er een veelheid aan documentatie en artefacten te zien die door The Eames Office en het designduo verzameld werden. Ook de samenwerking met andere designers en kunstenaars kregen een plaats in de tentoonstelling. De tentoonstelling werd op maat van C-mine herwerkt en wordt getoond in de exporuimtes van C-mine designcentrum en C-mine cultuurcentrum.

Van de Eames-tentoonstelling mochten er (helaas) geen foto’s gemaakt worden. Ik leerde heel wat bij over het leven van dit unieke koppel en hun vele interesses, zowel in het ontwerpen als in onderwijs en mediaprojecten. Boeiend, al had ik wel liever nog iets meer gezien over hun ontwerpen, zeker over de woningen. De maquettes van toen kunnen gerust naast hedendaagse ontwerpen staan, ongelooflijk knap en modern.
Om ‘passend’ af te sluiten, dronken we nog een koffie in het Eamescafé.

Zelf zin gekregen in een bezoek? Dat kan nog tot 28.05.2017, telkens van di-zo van 10-18u
Om iedereen een optimaal bezoek aan de expo te kunnen garanderen, is het noodzakelijk op voorhand een dag en tijdsblok te kiezen en je tickets online te bestellen. Meer info op de website.

Het Hortamuseum in Brussel

Omdat we deze krokusvakantie richting Elsene gingen voor een bezoekje aan villa Empain, onderzocht ‘onze persoonlijke reisgids’ de mogelijkheden om daar nog iets aan toe te voegen. Als we daar dan toch zijn, kunnen we er even goed een mooi dagprogramma van maken, toch? 🙂
Zo bleek dat het Hortamuseum eigenlijk niet erg ver uit de buurt lag en het hoog tijd werd dat we eens een bezoekje brachten aan het huis van de Belgische architect waar we al jaren een uitgesproken bewondering voor hebben (ook al is ons eigen huis totaal anders qua stijl 😉 )

We reden van de Victorialaan in Elsene richting Sint-Gillis en parkeerden ons in de buurt van de abdij Ter Kameren. Aangezien het intussen middag was, wandelden we eerst richting Flagey waar we ons uiteindelijk in de Irish Pub lieten binnenvallen voor een kleine lunch. We werden er uitermate vriendelijk ontvangen en lieten ons de club sandwich met frietjes zeer smaken.

Vervolgens wandelden we door de stad, genietend van de mooie architectuur onderweg, richting Amerikastraat.

Het Hortamuseum herken je meteen, of het zou moeten zijn dat je nog nooit van Horta of Art Nouveau gehoord hebt, maar zelfs dan 😉
Het Hortamuseum bestaat uit twee panden, het huis van de architect (nr 23) en zijn atelier (iets soberder, nr 25). Intussen werd ook het pand nr 21 (niet op de foto) aangekocht en verbouwd; de nieuwe ingang bevindt zich nu daar (de vorige ingang in nr 25 wordt nog heringericht).

Kleine ontgoocheling voor mij bij de ingang: geen fototoestellen of GSM’s (noch handtassen, rugzakken etc) toegelaten, alles moet worden achtergelaten in de vestiaire (gratis maar verplicht). Ik mag dus geen foto’s maken, achteraf gezien misschien toch niet zo erg want ik had er wellicht honderden gemaakt en daardoor wellicht heel wat van het vele moois gemist dat we te zien zouden krijgen.
Ik denk dat de beste omschrijving nog een vergelijking met Alice in Wonderland is: het voelt als rondlopen in een fantasiewereld die amper in woorden te vatten is. Wat een prachtige woning heeft deze man kunnen creëren, een sprookjespaleis van vormen en licht, kleuren en materialen, zo rijk aan details, zo harmonieus bij elkaar passend, zo vooruitstrevend ook voor zijn tijd.
Sommige elementen (zoals de witte tegeltjes in één van de leefruimtes) kunnen me op zich misschien minder bekoren, maar het geheel is zo uitzonderlijk, zo verbazingwekkend dat we kijken en blijven kijken. De gracieuze trapleuning, de variatie in de deurklinken, het discreet toilet in de master bedroom, de wintertuin op de hoogste verdieping, zelfs van de lichtknopjes en de kraantjes aan de radiatoren geniet ik .
En dat licht! De (binnen)ramen, spiegels, het glazen dak en de open ruimtes zorgen er voor dat deze woning uitermate veel daglicht binnenhaalt, iets wat bij de meeste panden uit het begin van de 20ste eeuw eerder uitzonderlijk is. Nog heel veel in deze woning is authentiek en bewaard gebleven, de (meubel)stukken die werden toegevoegd, komen uit andere art nouveau-panden en passen hier perfect.

Voor foto’s verwijs ik naar de blog van Wanderful die er vorig jaar een bezoekje bracht (ontdekte ik bij het schrijven van deze post en het zoeken naar beeldmateriaal 🙂

Moet het nog gezegd dat wij fan zijn? Alle drie trouwens want ook onze elfjarige, die totaal geen idee had van wat ze zich bij Art Nouveau moest voorstellen, waant zich ook in een fantasiepaleis (al had ze wel een beetje hoogtevrees bij het zien en afdalen van de trappenhal van vijf verdiepingen).

In de buurt kan je trouwens nog verschillende Art Nouveau-panden ontdekken. Ondanks het druilerige weer lopen we nog een blokje om met de flyer die we meekrijgen als handleiding. Tot onze verbazing stellen we vast dat het Tasselhuis (werelderfgoed) gewoon leeg staat en te huur is als kantoorruimte. Dat is toch even schrikken. Hopelijk krijgt het gauw zorgzame nieuwe bewoners die bewonderaars van Horta’s architectuur binnen laten.

Zelf ook zin gekregen om een bezoekje te brengen aan het Hortamuseum? Alle info vind je op hun site. Geniet ervan en laat me bij gelegenheid eens weten wat je ervan vond 😉

 

Villa Empain – Elsene

Een verslag op haar blog (die ik nog niet zo lang geleden ontdekte, maar waar ik meteen fan van was wegens duidelijk heel wat gelijklopende liefdes) was voor ons de aanleiding om zelf ook richting Elsene te trekken voor een bezoek aan villa Empain. Na een beetje voorbereidend werk door de wederhelft (die zich ontpopt heeft als ideale reisgids/organisator) besloten we tijdens de krokusvakantie te gaan wegens minder druk op de weg en bovendien gratis toegang op elke eerste woensdag van de maand 🙂
We parkeerden vlotjes in de Victoriastraat achter de villa (tip op hun website gevonden, je kan er gratis staan). De Franklin Rooseveltlaan zelf is in deze buurt grotendeels voorbehouden voor Corps Diplomatic, de straat telt immers heel wat ambassades. Tussen de vele imposante woningen valt villa Empain echter meteen op: statig grijs met gouden lijnen, je kan er eigenlijk niet naast kijken.

Deze luxe-villa, want zo mag je deze woning zeker omschrijven, dateert van begin jaren 30 van vorige eeuw. Soberheid en luxe worden op een prachtige manier met elkaar gecombineerd tot een uniek geheel met heel wat art deco-elementen. Het gebouw kende verschillende functies (villa uiteraard maar ook museum voor sierkunst, ambassade, tentoonstellingsgebouw, radio- en TV-gebouw) tot het leeg kwam te staan in de jaren ’90. Het gebouw werd uiteindelijk gekocht door de Bogghosianstichting die instond voor de restauratie.

We komen aan iets na openingstijd, ongeveer gelijktijdig met een groep leerlingen die zich snel in het gebouw verspreiden gewapend met schetsboeken. We staan zo geïntrigeerd te kijken naar de inkomhal dat de dame aan de infobalie ons vriendelijk roept om ons aan te melden. We krijgen van haar een flyer mee met wat extra info over het gebouw en de tijdelijke tentoonstelling ‘Decor’. Die tijdelijke kunstwerken maken de site nog indrukwekkender dan ze anders al is. Maya is meteen verkocht door de zwevende zilveren kussens (silver clouds) van Andy Warhol. Ik vind ze, net als de kralen gordijnen van Felix Gonzales-Torres, een boeiende aanvulling in het geheel. Ze toveren in elk geval meteen een glimlach op ons gezicht en doen ons met nog meer enthousiasme rondkijken naar het vele moois om ons heen.

Terwijl we van kamer naar kamer wandelen ontmoeten we de tekenaars die elk op hun manier een stukje van de villa vastleggen in hun schetsboek, de ene met potlood, heel geconcentreerd, een andere met pen, uit de losse pols, de ene tekent een stuk het gebouw, de andere dan net weer die ene die dat stuk van het gebouw aan het tekenen is. Eigenlijk zijn ze zelf ook een fotoreportage waard maar ik wou ze niet al te veel storen en maakte slechts enkele snapshots 🙂

Meest in het oog springend zijn beslist de gekleurde stroken van de Franse kunstenaar Daniël Buren. Zowel binnen als buiten is de folie op de ramen te bewonderen en ze passen wonderwel bij het gebouw, alsof ze altijd bij het huis gehoord hebben. De tijdelijke tentoonstelling Decor is trouwens wegens succes verlengd tot 2 april 2017.

In de kelders van de villa, volledig ingericht als expositieruimte, loopt nog tot 30 april 2017 de tentoonstelling denkbeeldige grenzen. Iets totaal anders maar toch de moeite om ook even langs te gaan.

Permanente eyecatcher is het grote zwembad, omgeven door een pergola, aan de achterzijde van het huis. Het is het eerste en grootste private zwembad dat hier werd aangelegd en het moet gezegd, het is indrukwekkend. Of het veel gebruikt is, dat is een andere vraag want echt zwembadweer dat hebben we hier toch niet zo vaak. Maak zeker nog even een kleine wandeling in de tuin, je hebt er mooi zicht op de villa en vindt er nog enkele permanente kunstwerken.

Wij zouden een bezoekje aan villa Empain zeker aanraden. Je loopt er ongeveer 1,5u tot 2u rond, een beetje afhankelijk van de extra tentoonstellingen van dat moment. Alle praktische info lees je op hun website.

Laat gerust in de commentaren weten wat jij van de villa vond.

 

Draken in het STAM

Draken. Soms zijn ze kwaadaardig en lelijk, dan weer aaibaar en lief of van een indrukwekkende schoonheid. Wij trokken op een regenachtige zondag in februari in goed gezelschap naar het STAM om kennis te maken met helden die de draak verslaan en met draken die beschermen.

De draak is duidelijk van alle tijden en culturen maar ook terug te vinden in de natuur  (of toch dieren met kenmerken ervan). Deze tentoonstelling pakt uit met (cultuur)historische objecten, legendes, linken met vandaag en dieren op sterk water. En met een drakenskelet, samengesteld speciaal voor deze expo!

Aansluitend op de tentoonstelling zijn er ‘drakenkamers’. Speciaal voor de kleinsten een prachtig speelkasteel met een leeshoek, een mini-doolhof, en een drakentong om naar buiten te glijden. Een gameroom met zes van de meest iconische draken-videogames sinds de jaren tachtig. Leuk voor jong en net iets minder jong 😉 In de drakenfabriek kan je dan weer terecht om je eigen draak te knutselen.

Die extra drakenkamers zorgen ervoor dat een bezoek met kinderen aan deze tentoonstelling ook voor hen extra leuk wordt (en dan is er uiteraard nog altijd de lego om mee te spelen 🙂 )
Terwijl de kroost nog even ‘bezig’ is, neem zeker ook de tijd om een kijkje te nemen bij ‘De stad van morgen: a glimpse of where we’re going’. Kunstenaars, ondernemers, wetenschappers en stadsplanners geven er hun visie op de stad van morgen.

Deze nieuwe aflevering in de STAM-reeks ‘Stad van morgen’ is een uitnodiging om mee te denken want deze tentoonstelling blijft aangroeien. Iedereen kan deelnemen aan salons en ateliers. De salongesprekken worden gefilmd en toegevoegd aan de tentoonstelling, ook de resultaten van de ateliers zullen deel uitmaken van de tentoonstelling.

Praktisch:
De drakententoonstelling loopt nog tot 28 mei, voor kinderen vanaf 6 jaar werd ook een luisterverhaal uitgewerkt ‘Drakonia’ (3 euro per audiotoestel).
De stad van morgen loopt nog tot 7 mei
Alle info ivm openingsuren en toegangsprijzen lees je op de website van het STAM

Zin om iets te eten? Dat kan in het Stamcafé, dat 7/7 open is. Hou er wel rekening mee dat je zeker op zondag of voor een grotere groep best vooraf reserveert. Alle info op de website. Wij combineerden ons bezoek aan de tentoonstelling met een ontbijt vooraf, een ideale zondagsuitstap 🙂

Amsterdam 2017 – deel 5: Jean Tinguely in het Stedelijk Museum

Waar we in het Hermitage nog een beetje ‘tussen tentoonstellingen’ zaten, hadden we in het Stedelijk Museum wel geluk met een knappe thematentoonstelling. Nog tot 5 maart 2017 loopt daar een overzichtstentoonstelling over Jean Tinguely. De tentoonstelling telt 166 werken, waarvan 62 machines. Ruim 46 daarvan bewegen en dat is blijkbaar behoorlijk uniek. Hoewel ze er stoer uitzien, zijn de machines van Tinguely uiterst fragiel. Dankzij een intensief restauratieproject heeft het Stedelijk Museum weer veel machines aan de praat gekregen. Toch kunnen ze niet non-stop werken en dus doen ze het eens per 5, 10, 15 minuten of een uur (en moet je soms even geduld oefenen om de beweging te zien, die vaak maar erg kort van duur is trouwens).

De mooiste (of toch zeker de vrolijkste) installaties hangen in de imposante traphal.IMG_2735

Verder ook heel fijne installaties, bizarre interactieve tekenmachines en heel wat ‘duistere’ installaties die er soms vrij dreigend en ietwat militair uitzien. De betere en mindere periode uit het leven van de kunstenaar vonden duidelijk een weg in zijn kunstwerken.

IMG_2742

Het aantal werken is zeer uitgebreid en niet alle stukken konden ons even sterk boeien maar ik was toch enorm blij dat we deze tentoonstelling konden meepikken.

Tip: de tentoonstelling trekt heel veel bezoekers. Het is geen slecht idee om tegen openingstijd te komen, eerst deze tijdelijk tentoonstelling te bezoeken en nadien de vaste collectie van het museum. Je kan trouwens ook je tickets vooraf online kopen en zo wachttijden vermijden. Wij waren er kort na openingstijd en de drukte viel goed mee maar toen we vertrokken liep er beduidend meer volk rond.
Alle verdere praktische info lees je op de website van het museum.

Amsterdam 2017 – deel 4: Stedelijk museum

Het Stedelijk Museum Amsterdam is dé plek waar iedereen moderne en hedendaagse kunst en vormgeving kan ontdekken en beleven. En dus trokken wij richting Museumplein voor een portie moderne kunst in het gebouw met de grote badkuip op het dak.

IMG_2681

Van bij het begin kunstwerken waar je toch meteen een beetje vrolijker van wordt.

Noland, Raysse, Newman, Mondriaan, Kandinsky en Cézanne, werken die zowel Maya als mij kunnen bekoren.

Odalisk, een werk van Matisse dat ik niet kende maar wel ongelooflijk knap vond.

IMG_2707

En vervolgens ook een portie (Scandinavisch) design en Rietveld, dit is altijd scoren 🙂

Het Stedelijk Museum, wat ons betreft een echte aanrader!