Category Archives: Cultuur

Gerhard Richter in het SMAK

Op zondagmorgen durven wij wel eens een Gents stadsmuseum doen. Voordeel van Gentenaar te zijn, is dat we dan bovendien gratis binnen mogen. Ideaal dus om zo nu en dan eens een kijkje te gaan nemen 😉
Na een heerlijke brunch bij Bodega in goed gezelschap trokken we dan ook richting Citadelpark.
‘t Was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens binnen liep in het SMAK dus liepen we het hele museum rond.
Er hingen heel wat foto’s, waarvan ik sommige exemplaren al beter gelukt vond dan andere (en ik mensen ken die daar met hun eigen fotomateriaal zeker niet zouden misstaan – of hangen).

Ik vond het ook wel leuk om Maya de fameuze Mosselpot van Marcel Broodthaers te kunnen tonen en moest tot mijn verbazing vaststellen dat ik eigenlijk niet eens wist dat het museum een van Andy Warhol’s bekende werken rijk was.

In het kader van Europalia viel er ook Indonesische moderne kunst te ontdekken, al moet ik toegeven dat dit minder mijn smaak was.

Maar uiteraard trokken we ook naar boven voor de publiekstrekker van het moment: Gerhard Richter. Ik citeer even uit de programmabrochure:
In deze ruimte zijn een aantal vroege schilderijen van Richter uit de jaren ’60 en ’70 gegroepeerd rond zijn eerste werk in glas, 4 ruiten (1967). In een tweede ruimte zijn acht nooit eerder getoonde abstracte werken uit 2017 in combinatie met onder meer recente landschappen, digitale prints en abstracte werken opgesteld rond 7 Ruiten (kaartenhuis) (2013). Twee keer vormt een glazen sculptuur de spil voor een presentatie van schilderwerk en weerspiegelt ze zichzelf, ons en de werken rondom haar. …
Richters hele oeuvre gaat uit van de concrete realiteit. Maar die is voor de schilder ongrijpbaar en onzeker dat ze onvermijdelijk leidt tot beelden die hun eigen status in vraag stellen. Meer en meer confronteert hij ons met de naakte realiteit van het schilderen zelf. Elk werk en elke reeks bouwt voort op bestaand werk en formuleert er een ander antwoord op of vat samen waar de kunstenaar al mee bezig was.

Bij moderne kunst durf ik soms wel eens mijn twijfels hebben, maar deze keer konden meerdere werken mij wel bekoren. Altijd een gokje, of niet?

Wil jij ook nog een kijkje nemen? Haast je dan want de tentoonstelling is voorbij op 18 februari 2018.
Alle praktische info lees je op de website van het SMAK.

Huis van Alijn in een nieuw kleedje

Na meer dan 15 jaar vond het Huis van Alijn de tijd rijp voor een nieuw museum-verhaal over het dagelijks leven. Na een sluiting van 11 weken heropende het museum de deuren eind vorig jaar (16 december 2017 om precies te zijn). De eerste zondag van 2018 bleek een ideaal moment voor ons om het museum een bezoekje te brengen.

Je koopt je toegangsticket nog steeds op dezelfde plaats maar de rondgang in het museum start aan de overkant, bij nummer 77. Elke museumkamer is nu gelinkt met een datum uit de kalender en brengt een daaraan gekoppelde thema in beeld. Dat kan een heel bekende datum zijn, zoals 1 januari, en de daarmee verbonden nieuwjaarsbrieven (schitterend om te bekijken trouwens die muur met verschillende nieuwjaarsbrieven van vele jaren terug en heel recent). Maar evengoed een geboorte of huwelijk als markante datum in de kalender van iemands leven. Dergelijke gebeurtenissen zijn duidelijk erg dankbaar om de evolutie in de loop der jaren in beeld te brengen.

Het nieuwe Huis van Alijn toont gewoontes, tradities en rituelen die voortdurend
in verandering zijn. Door de verbinding met het heden en de evoluerende maatschappij wordt een maximum aan herkenning gecreëerd voor iedereen. Meermaals zagen we items uit onze kindertijd, waarvan Maya er heel wat (her)kende maar sommige ook absoluut niet.

Het blijft trouwens niet enkel bij beeld. Met een multisensoriĂ«le en participatieve museumpresentatie wil het Huis van Alijn een inclusief museum zijn, een museum voor iedereen. Zo mag je verschillende objecten aanraken (maar wel even letten op de symbolen want alles aanraken mag ook weer niet) en meestal start er dan ook een soundscape (zo bv een selectie van wiegeliedjes). Daarnaast vallen er ook geuren te ontdekken in het museum. De speculoosgeur in de speelgoedkamer past perfect bij het thema van sinterklaas. Bij de huishoudelijke producten (gepresenteerd als ware het een aflevering van Prijs je rijk) kan je een zeepgeurtje ‘verstuiven’.

Ook aan de kinderen werd gedacht met meer speelhoekjes en interactieve opstellingen.
Bij Ă©Ă©n september hoort uiteraard een klasje, waar je op het bord mag schrijven en een schortje dragen of even het hinkelspel uittesten. Dat schoonschrift met krijt viel nog goed mee bij Maya (al veegde ze het resultaat toch gauw weer af) 🙂
Uiteraard kan je ook nog steeds op pad met spookje Hendrik of Poes.

Kortom, een bezoekje aan het vernieuwde museum is beslist de moeite waard. Een erg leuke manier om met twee (of zelfs drie) generaties het heden en verleden te bekijken en te (her)beleven.

Zin om zelf een bezoekje te brengen aan het museum? Alle praktische info lees je op hun site.

 

 

Winterwonderkasteel

Op de laatste dag van de kerstvakantie trokken wij nog even de stad in, net op tijd om een kijkje te nemen in het Gravensteen in winterse uitvoering. Bij daglicht ongetwijfeld iets minder spectaculair en sfeervol maar desalniettemin leuk om er eens rond te lopen en te luisteren en kijken naar het ridderverhaal van koning Henri II, Richard Leeuwenhart, Jan zonder Land en Elianor van Aquitanië. Een voorproefje van het lichtfestival komende maand waar ik bijzonder naar uitkijk.

Er was trouwens een stukje toren waar we voorheen zowaar nog niet waren geweest (boven de ingang) en het zicht op de stad blijft altijd de moeite zelfs bij een grijze hemel (en een snijdende koude wind).

 

Spekkenfestival 2017 – Ja Zaza ja

Laatste dag van de eerste Spekkenweek, laatste voorstelling voor Maya als jurylid en dat voelt toch een beetje bijzonder. Zouden we de laatste zitting afsluiten met een topper of toch niet helemaal?

Ja Zaza ja, is een voorstelling van compagnie Rizotto en gaat over een meisje dat altijd Nee zegt behalve als het om haar tablet gaat. Zaza is stoer en stout maar eigenlijk ook heel eenzaam, haar ouders zijn er nooit en ze heeft geen vrienden (behalve dan haar tablet die ze Betty noemt).

Via haar games ontmoet ze een sexy groene kikker, een stoere Russische wolf en een heel handige fikser. Via hen leert ze vrienden maken in de virtuele en vervolgens toch ook in de echte wereld.

Het decor is eenvoudig maar super functioneel. De achterwand is een grote tablet en zorgt voor een mooi spel van interactie zowel met het publiek als met de personages.

Zaza lijkt wel een duracelkonijn maar weet duidelijk het publiek aan te spreken. Het taalgebruik en gedrag is heel herkenbaar voor veel tienjarigen (of ongeveer die leeftijd) en dat slaat duidelijk aan. De afwisseling tussen het virtuele en het analoge zit goed in elkaar en het jonge publiek is helemaal mee in het verhaal. Ik hoor tijdens de voorstelling ook regelmatig volwassenen heel hartelijk lachen met de humor die sterk aanwezig is. De zang is misschien niet altijd top maar dat doet geen afbreuk aan het stuk (en met de voorstelling van Katalina in het achterhoofd is het niet ongewoon natuurlijk dat het verschil ons opvalt).

De voorstelling brengt op een leuke manier een actueel thema waarover later tussen kinderen en ouders of leerkrachten zeker nog nagepraat kan worden.
Kortom, een geslaagde afsluiter van onze spekkenweek.

Zelf ook zin gekregen om een voorstelling mee te pikken tijdens de kerstvakantie? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van het Spekkenfestival en bestel je tickets online, bij Uitbureau in de Veldstraat of aan de kassa van Theater Tinnenpot voor zover er nog plaatsen beschikbaar zijn.
De leeftijdsaanduidingen in het programmaboekje zijn echt wel een aanrader om te volgen, ze geven je een grotere garantie op een voorstelling die op maat van jouw kind is en dus meer kans op een voltreffer.

 

Spekkenfestival 2017 – Pom Pom Pomme

Koud en nat weer, ideaal om naar een theatervoorstelling te gaan kijken. En dus deden wij er vandaag nog eentje, de vierde en voorlaatste alweer, Pom Pom Pomme van Theater Hutsepot.

Wij zagen tijdens de Gentse feesten van 2016 al twee gesmaakte voorstellingen van Theater Hutsepot: Ginder en Over hoedjes & kalfjes, best benieuwd dus naar deze voorstelling.
Pom Pom Pomme wordt gebracht door Tom Van Mieghem (verteller) met muzikale ondersteuning van Peter Verberckmoes, huiscomponist en multi-instrumentalist bij theater Hutstepot.


Pom Pom Pomme gaat over appelpitjes en appelbomen, over de tijd dat een appel nog veel meer was dan zomaar een appel.
Het decor is uitermate sober, een paar stevige fruitbakken met appels. Voor de start van de voorstelling worden er enkele geschild en uitgedeeld aan de kinderen die er zin in hebben.


Pom Pom Pomme is een verhaal vol fantasie, fantasie die extra geprikkeld wordt bij de kinderen want de verteller gaat ook in interactie met zijn publiek. Tom Van Mieghem is en blijft een meester-verteller. Veel meer dan zijn stem heeft hij niet nodig om het jonge (en iets minder jonge) volk geboeid te houden, van het begin tot het einde van het verhaal. Erg mooi om vast te stellen dat zoiets toch nog kan vandaag, dat kinderen toch een uur geboeid kunnen luisteren naar iemand die ‘gewoon’ een verhaal vertelt.

Kortom, wij waren fan en wij niet alleen. Theater Hutsepot is een naam die u zeker mag onthouden wat ons betreft 🙂

Zelf ook zin gekregen om een voorstelling mee te pikken tijdens de kerstvakantie? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van het Spekkenfestival en bestel je tickets online, bij Uitbureau in de Veldstraat of aan de kassa van Theater Tinnenpot voor zover er nog plaatsen beschikbaar zijn.
De leeftijdsaanduidingen in het programmaboekje zijn echt wel een aanrader om te volgen, ze geven je een grotere garantie op een voorstelling die op maat van jouw kind is en dus meer kans op een voltreffer.

 

 

 

Spekkenfestival 2017 – Hemel

Vandaag heel veel volk in de stad en zo ook in theater Tinnenpot. De voorstellingen van de Gruffalo voor de kleintjes waren in een mum van tijd uitverkocht maar ook voor Hemel, onze voorstelling van vandaag, bleken alle kaartjes de deur uit.

Luk De Bruyker ( ex Theater Taptoe) en Willem Verheyden (ex DE MAAN) lieten zich inspireren door het scenario van “Hemel !” van DaniĂ«l Billiet en Freek Neirynck om een woordloze figurentheatervoorstelling te maken met als uitgangspunt de vele schilderijen van de surrealistische Belgische schilder RenĂ© Magritte.
Met de oorspronkelijke versie van Theater Taptoe uit 1991 toerde het gezelschap de wereld rond. Ze speelden het méér dan 400 keer. De productie werd genomineerd voor de Signaalprijs van het Jeugdtheater.
Naar aanleiding van de viering “50 jaar Magritte” werd de muziekscore live uitgevoerd door een tubaspeler van I Solisti del Vento. Het was voor het eerst en ook meteen voor het laatst dat deze uitvoering in Gent te zien en te horen was. Aangezien ik zelf nogal fan ben van Magritte, keek ik toch wel met extra verwachtingen uit naar deze voorstelling.

Bij het binnenstappen van de theaterzaal zien we meteen een mooi, groot, rood gordijn. We zoeken een plekje en ik bemerk dat er een briefje hangt op de stoel achter mij met de tekst “ceci n’est pas une chaise”. Ik dacht er verder niet bij na, maar uiteraard kwam het hoofdpersonage, RenĂ© Magritte, daar even plaats nemen bij de aanvang van de voorstelling. Niet eenvoudig om je om te draaien zo dichtbij maar uiteindelijk was het maar enkele minuutjes en keek ik dan maar naar de reacties voor en naast mij 🙂

Het gordijn wordt geopend en we zien een leeg kader van een schilderij en overal wolken.
René Magritte stapt zijn eigen surrealistisch universum binnen. Hij ontmoet er objecten, dieren, mensen, ja 
 zelfs zichzelf in de schilderijen die hem wereldberoemd maakten. De situaties zijn grappig en uiteraard een tikje magisch-realistisch.
De live muziek voegt zeker een extra dimensie toe en dat is altijd mooi meegenomen 😉


Het ritme van de voorstelling is laag, passend bij het onderwerp, maar niet iedereen in het publiek kan zich daarin vinden zo blijkt. In tijden van flitsende shows, vol speciale effecten en (soms te veel) muziek/geluid, is dit beslist ‘andere koek’ maar volgens mij en mijn twaalfjarig jurylid heel erg lekkere koek. Het feit dat Maya iets kent van de werken van Magritte zal wellicht ook bijgedragen hebben aan haar interesse voor de voorstelling, maar op zich is die voorkennis niet noodzakelijk (het maakt gewoon een aantal zaken iets gemakkelijker om te begrijpen).

Kortom, wij vonden dit een heel fijne voorstelling en een bezoekje aan het Magrittemuseum in Brussel zal komend jaar hoogst waarschijnlijk op onze agenda staan 🙂

Zelf ook zin gekregen om een voorstelling mee te pikken tijdens de kerstvakantie? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van het Spekkenfestival en bestel je tickets online, bij Uitbureau in de Veldstraat of aan de kassa van Theater Tinnenpot voor zover er nog plaatsen beschikbaar zijn.
De leeftijdsaanduidingen in het programmaboekje zijn echt wel een aanrader om te volgen, ze geven je een grotere garantie op een voorstelling die op maat van jouw kind is en dus meer kans op een voltreffer.

 

 

Spekken 2017 – Katalina, een poppenopera

Vandaag dag 2 voor de kinderjury, met zowaar een opera op het programma, een poppenopera dan wel, met een zingende kat en een zingende kip en nog zoveel meer.

Alles begint met het verhaal van de familie Poes Lief waar Katalina, de vijfde van een achtling, als enige houdt van klassieke muziek. Katalina vlucht weg, de pesterijen beu, en ontmoet Violette, de muzikale sprinkhaan, die het katje overtuigt om haar dromen te volgen. Katalina bewondert Pouline, de Bekende Kip, die prachtig kan zingen…

Katalina is een fijn stukje muzikaal theater waarbij het jonge publiek op een vrolijke manier kennis kan maken met opera, belcanto en klassieke muziek. Enkel begeleid door een elektrische piano brengen twee dames een knap staaltje muziek te berde, terwijl de verteller het verhaal brengt voor de toeschouwers en ook met de poppen zelf communiceert.

Het publiek krijgt op die manier een mooi verhaal te horen en verschillende porties klassieke muziek geserveerd zonder dat het zwaar op de hand wordt. Geen sinecure trouwens om het publiek geboeid te houden zo blijkt, de aria’s in het tweede deel lijken voor een deel van de (jongere?) kijkertjes toch niet zo vanzelfsprekend. Er is wel wat geroezemoes op de tribunes ook al blijft er op de scene continu iets te beleven. Klassieke aria’s zullen hoogstwaarschijnlijk niet vaak op musical.ly en co te zien zijn en dus is het voor de meesten wellicht even wennen aan deze muziek 😉

Het verhaal is vlot opgebouwd en krijgt ook een mooi einde. Het is knap hoe met kleine accessoires snelle personagewissels worden doorgevoerd. De poppen zijn divers en mooi gemaakt waardoor het boeiend blijft om te zien wat er allemaal op de scĂšne gebeurt. De muziek is het belangrijkste onderdeel van de het stuk maar ook naar de verhaallijn, de outfits en de poppen ging heel wat aandacht en zorg; wat maakt dat Katalina een aanrader is om te zien.

Zelf ook zin gekregen om een voorstelling mee te pikken tijdens de kerstvakantie? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van het Spekkenfestival en bestel je tickets online, bij Uitbureau in de Veldstraat of aan de kassa van Theater Tinnenpot voor zover er nog plaatsen beschikbaar zijn.
De leeftijdsaanduidingen in het programmaboekje zijn echt wel een aanrader om te volgen, ze geven je een grotere garantie op een voorstelling die op maat van jouw kind is en dus meer kans op een voltreffer.

Spekken 2017 – Missie Entreprieze

Kerstvakantie betekent al heel wat jaren kindertheater voor ons. De volledige lagere schooltijd zat Maya met veel plezier in de kinderjury van het Spekkenfestival in Theater Tinnenpot (een organisatie van Uitbureau) en ging ik met evenveel plezier mee om samen met haar te genieten van een uitgebreide waaier diverse voorstellingen.
Nu ze twaalf geworden is, kan ze samen met vriendin A. die ook al enkele jaren meegaat, nog voor de laatste keer zetelen in de jury en haar kritisch oordeel vellen over vijf voorstellingen, samen met nog drie andere kinderen tussen 9 en 12 (de ‘Lollies’ zoals ze de oudste groep daar noemen, naast de Smarties en de Chocotoffs).

Vandaag beet Kompanie Kassei, een jong theatergezelschap uit het Gentse, de spits af met Missie Entreprieze. Vier personen: Wiki, Wablief, Wortel en Veronique (die eigenlijk toch niet Veronique blijkt te zijn) vertrekken op ultrageheime missie naar de ruimte.

Wat volgt is een uurtje met heel wat humor en interactie met het publiek. Al van voor de start van de voorstelling lopen de personages rond tussen de wachtende gasten en slaan ze een praatje met hen of stellen vragen aan de vele kinderen die vaak met nieuwsgierige oogjes naar de bizarre (en ook wel coole) outfits kijken.

Voor velen is het een beetje moeilijk om dat intrigerende goudkleurige pakje onder hun stoel nog even te laten liggen. Mits even aandringen lukt dat echter wel en kan de voorstelling van start gaan met een reeks ‘vluchtinstructies’ waarbij taal- en andere humor rijkelijk aanwezig is. Zuurstof werd zoetstof (terwijl de rode snoepveter boven het hoofd hangt te bengelen om opgepeuzeld te worden), ‘indien vergezeld van ouders, help dan eerst jezelf’, en nog meer van dat.

Ook de iets jongere kinderen rondom mij kunnen heel wat van de humor smaken. De jongedame uit het publiek (die vooraf gevraagd was of ze het zag zitten om een leuke grap uit te halen) geniet met volle teugen wanneer ze als slachtoffer met ruimteziekte op het podium mag komen en haar knalblauwe tong aan iedereen mag laten zien. Het moment waarop het geluid van aliens door de boxen klinkt en iedereen zich zo snel mogelijk moet verstoppen in onder de gouden dekentjes die onder de stoel liggen, zorgt voor algehele hilariteit en ook wel een beetje spanning. Veel nieuwsgierige snoetjes komen nog gauw even ‘piepen’ boven hun dekentje om te zien wat er te gebeuren staat op het podium 🙂

De outfits van de personages waren beslist creatief ten noemen. De stopcontacten aan de oren zorgden voor leuke (inter)acties; de flikkerende lichtjes op de T-shirt van Wiki en de schoenen van Wortel waren uiteraard ‘cool’ voor heel wat jonge kijkertjes. Ook voor de volwassenen waren er een aantal leuke verwijzingen en allusies.

Voor de jongsten wordt het  laatste stuk van de voorstelling toch wat lastiger om te blijven volgen en er is wel iets meer afleiding en geroezemoes in de tribune merkbaar. Het verhaal zelf lijkt op het einde ook net iets minder uitgewerkt waardoor de clou minstens voor een deel van het publiek verloren ging. Zij die wel doorhadden hoe de situatie van Veronique in elkaar zat (en die ik kort even kon bevragen), bleken ook een beetje ontgoocheld over het eerder abrupte einde. Een paar minuutjes extra hadden mogelijks een heel verschil kunnen maken.

Kortom, als starter van onze theaterweek beslist een leuk stuk om te zien maar niet het beste dat we in de voorbije edities al mochten meemaken.

Zelf ook zin gekregen om een voorstelling mee te pikken tijdens de kerstvakantie? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van het Spekkenfestival en bestel je tickets online, bij Uitbureau in de Veldstraat of aan de kassa van Theater Tinnenpot voor zover er nog plaatsen beschikbaar zijn.
De leeftijdsaanduidingen in het programmaboekje zijn echt wel een aanrader om te volgen, ze geven je een grotere garantie op een voorstelling die op maat van jouw kind is en dus meer kans op een voltreffer.

Stad en universiteit, tentoonstelling in het STAM

Op 9 oktober 1817 werd in Gent de universiteit plechtig geopend. Alles begon met 4 faculteiten, 16 professoren en 190 studenten. Ze huisden in leegstaande gebouwen zoals kloosters, abdijen en in het Burgerlijk Hospitaal van de Bijloke. Vandaag is de Universiteit Gent uitgegroeid tot een van de grootste universiteiten in het Nederlandse taalgebied met meer dan 40.000 studenten en 9.000 personeelsleden.

De tentoonstelling in het STAM kijkt terug op de wisselwerking tussen stad en universiteit in de afgelopen tweehonderd jaar en onderzoekt kansen voor de toekomst. Waarom kreeg Gent een universiteit? Waarin verschilt het studentenleven van nu met dat van vroeger? Welke mogelijkheden biedt het rijke en diverse patrimonium van de universiteit? Ook de protesten, betogingen en de strijd om de vernederlandsing komen aan bod.

Na een heerlijke brunch in het STAMcafĂ© genoten wij – in het aangenaam gezelschap van goede vrienden – van deze tentoonstelling. Als oud-student van de UGent (toen nog RUG trouwens) was het een fijne manier om enkele leuke herinneringen op te halen van ons eigen studentenverleden 🙂

Een impressie in enkele beelden.

Een kamer waar je op de muur mag schrijven en een favoriete herinnering op een ouderwetse fiche mag noteren (ik was niet de enige met die Walter Prevenier de meest memorabele prof vond, naast Luc De Grauwe, die ook 🙂 )

Mijn favoriete universiteitsgebouw: de boekentoren, in oude tekeningen en foto’s maar ook opgebouwd uit universiteitstijdschriften en een reuzegrote “maquette”.

Meer info over de praktische modaliteiten lees je op www.stam.be

Dagje Brussel: 2x stripmuseum

Een bezoek aan het stripmuseum in Brussel stond al heel lang op onze must see lijst en deze zomer kwam het er eindelijk van. Na een bezoek aan het koninklijk paleis en het BELvuemuseum in de voormiddag wandelden we na een lekkere lunch richting Zandstraat. Dat het museum gevestigd is in een gebouw van Horta maakte het voor ons sowieso al de moeite waard om er een bezoekje aan te brengen (we zijn namelijk nogal fan van het werk van deze beroemde Belg 😉 )

Al van bij de ingang gaven we onze ogen de kost in deze mooie omgeving. Terwijl Maya vooral de grote stripfiguren leuk vond, genoten wij met volle teugen van de mooie vormgeving.

De algemene tentoonstelling op de eerste verdieping geeft een heel mooi beeld van de geschiedenis en de verschillende aspecten van het beeldverhaal. De afdeling over AstĂ©rix en de GalliĂ«rs vond ik heel boeiend, de afdeling over de Smurfen was duidelijk Maya haar ding 😉

Ook de oude foto’s die de geschiedenis van het gebouw vertellen vonden we erg interessant.  Na 2 bezoeken in de voormiddag werd het misschien wel een beetje veel om ook nog al deze informatie te verwerken maar het lukte nog net 😉

Aan de overkant van het stripmuseum vind je trouwens nog een interessant gebouw: in het unieke kader van een voormalige krantenredactie biedt het Marc Sleen Museum een overzicht van het werk van deze auteur in regelmatig wisselende tentoonstellingen.

Hoewel Sleens bekendste stripreeks vanzelfsprekend Nero is, komen ook de nevenreeksen als Oktaaf Keunink, De Lustige Kapoentjes en Piet Fluwijn en Bolleke aan bod en worden 3 thema’s uit zijn oeuvre verder uitgewerkt: safari, politieke cartoons en ronde van Frankrijk. Bij mijn grootouders lagen vroeger verschillende exemplaren van Nero en ook enkele van de andere reeksen, het werd dus een klein tripje down memory lane… en ondertussen werkte Maya aan een Neropuzzel die daar lag 🙂

Het bezoek hier is echt kort dus als je toch naar het stripmuseum komt, koop dan gewoon meteen een combiticketje 😉
Misschien konden we je inspirerend voor een uitje richting hoofdstad? Wij vonden het alvast de moeite waard!