Category Archives: Cultuur

Gentse feesten deel 7

Deze middag – nee toch – terug naar de feesten. Om 13u op het Luisterplein nog eens gekeken naar Pelele met vrienden die de voorstelling nog niet zagen en ondertussen een lekkere vers belegde boterham gegeten (aanrader).
Daarna richting Botermarkt om zeker op tijd te zijn voor de voorstelling “Mr. Bakari” van Cie du Fil à Couper l’Eau chaude (what’s in a name). In een extra smalle, kleine woonwagen wordt je als gast netjes op elkaar geperst (de kleinste vooraan op een bankje, de grootste staand achteraan). Je krijgt er een verhaaltje gepresenteerd over ene Mr. Bakari, leuk, grappig en verrassend 🙂

Daarna ging het richting Kalandeberg met ons gezelschap voor les 3 cochons. Omdat ik deze voorstelling gisteren ook al had gezien, trok ik zelf even richting Werregarenstraatje voor de voorstelling Ai Xico Cica van Sofia Pimentao-Xu. Deze voorstelling startte met vertraging, kwam langzaam op gang en kon mij niet echt boeien waardoor ik afhaakte en terug naar de vrienden ging.

In Caffè Rosario maakte we een gesmaakte koffiestop, net op tijd trouwens want plots gingen de hemelsluizen nogal fel open. Eens de regen grotendeels voorbij, waagde ik met Max Van Hemel nog 440 trappen hoog op de toren van de Sint-Baafskathedraal, enkel tijdens deze feesten opnieuw te bezoeken na jaren gesloten te zijn voor herstellingswerken. Wie graag ook eens kijkje neemt, kan er morgen nog terecht tussen 10u en 17u.

Gentse feesten deel 6

Na eerst nog enkele uren onkruid te hebben gewied (dat stopt helaas niet met groeien) trokken we na de middag opnieuw richting Gent centrum voor een verse portie straattheater.
De namiddag verliep niet echt zoals gepland: de eerste acts onder het Belfort waren slechts voor beperkt publiek en dus liepen de wachttijden algauw hoog op (en daar hadden we niet echt zin in dus besloten we dit te laten voor wat het was en verder te trekken). Op the green bleek de programmatie niet te kloppen: het boekje vermeldde een act om 15u maar er bleek een misverstand/drukfout en om 15u10 kregen we te horen dat de voorstelling pas om 15.45u zou doorgaan (terwijl ze dat gerust al een kwartier vroeger hadden kunnen zeggen aan de aanwezige wachtenden). Wij nog snel even naar de Botermarkt, waar de voorstelling van 15u uiteraard al was begonnen. We zagen veel volk een een dame die iets in het rad Frans aan het vertellen was maar telkens ze haar hoofd draaide konden we amper nog iets horen en de verhaallijn kregen we ook niet echt meer mee. Ook dat is Gentse feesten zullen we maar zeggen. Uiteindelijk dan toch maar terug gewandeld naar the green en daar gewacht tot 15u45.

De voorstelling “au bout du fil” van Pelele (Fr.) is beslist de moeite waard om te zien. Grappig en technisch echt wel sterk: marionetten met heel veel touwtjes om aan te trekken (en dus in de knoop te geraken) en handige poppenspelers (-sters eigenlijk) die daarnaast zelf ook nog eens figureerden als personage in de voorstelling en bovendien meermaals van rol en outfit wisselden. Heel knap! Speelt nog zaterdag en zondag trouwens.

Een beetje stram na 40 minuten op de grond te hebben gezeten, gingen we zo snel we konden terug richting Botermarkt om nog een tweede voorstelling mee te pikken: 3 Petits Cochonsvan Théâtre Magnetic (Be), een voorstelling die speciaal voor de Gentse feesten door de artiest naar het Nederlands werd omgezet en ingestudeerd (chic!).
Zoals de titel het zegt, gaat deze voorstelling over de drie biggetjes maar dan wel een hilarische hertaling ervan 🙂

Ik stond niet ideaal om veel foto’s te maken maar aangezien de voorstelling zo leuk was, ga ik met plezier morgen in ander gezelschap nog eens kijken en probeer dan betere beelden te schieten.

Resultaat van de dag: uiteindelijk 2 mooie voorstellingen gezien en de rest? Dat zien we morgen wel weer 🙂


 

Gentse feesten deel 5

Na een rustdag (er moeten immers ook nog wel wat andere dingen gebeuren tijdens een vakantieweekje) trokken we deze namiddag toch nog voor een paar uurtjes richting centrum.
We pikten nog een voorstelling van Puppetbuskers mee: S.A. Marionetas uit Portugal met  ”etc.”, een reeks van kleine verhaaltjes over mensen en katten.

Al kuierend door de stad gingen we in de Kammerstraat een kijkje nemen bij Freetime. In de OASE kunnen ouders met jonge kinderen tussen 14.00u en 20.00u even tot rust komen op een heel gezellige plek.

Daarna trokken we nog even naar Baudelopark om de artiesten van de Circusplaneet aan het werk te zien.

Een kort intermezzo dus op de feesten maar we komen later deze week sowieso terug voor nog meer Puppetbuskers 🙂

Gentse feesten deel 4

Niets te doen na het weekend? Niets is minder waar. Na een voormiddag huishoudelijke taken (want die moeten ook gebeuren) trokken we andermaal richting Gent centrum, meer bepaald terug naar de Machariuswijk voor nog een namiddag straattheater met Miramiro. Op het Spaans Kasteelplein pikten we vier voorstellingen mee.
Als eerste Les Achilles van Groupe Tango Sumo, drie mannen die met hun lichaam al dansend in dialoog gaan met elkaar.
De voorbije jaren zagen we al enkele voorstellingen in deze stijl. Ik vind ze wel OK maar word er meestal niet echt door geraakt. Mooi maar zonder veel meer voor mij.

Als tweede 3D van cie H.M.G., twee mannen die hun ding brengen met geluid en een boogvormig ‘instrument’ waarmee de grenzen van het speelterrein worden afgetast. Bij momenten grappig en verrassend maar misschien een tikje te lang (al kan dat het ook aan de hitte van de zon gelegen hebben die toen wel stevig aan het branden was?)

We pauzeerden nog even met een hapje en een drankje in het Coyendanspark (ofte koeiendanspark zoals ik één van de kindjes gisteren nog hoorde zeggen) waar ook van alles te beleven valt.

Derde voorstelling: Fisura van Murmuyo, één van de twee Chileense clowns die enkele jaren geleden nog het verkeer kwamen regelen op de Sint-Jorisbrug tijdens de feesten. Hier geen hoogstaande kunsten, maar puur interactief straatentertainment met een artiest die een paar basisacts heeft en voor de rest ongelooflijk inspeelt op en speelt met het aanwezige publiek. Zo goed als woordeloos (het kazou-achtige dingetje in zijn mond waarmee hij communiceerde buiten beschouwing gelaten) maar met zoveel mimiek, gebaren en theatraliteit dat iedereen kan volgen. Er werd ongelooflijk veel gelachen, ideaal voor een ontspannend feelgoodmoment met de hele familie.

Laatste voorstelling van de dag: Sabordage van La Mondiale Générale die we vorig jaar ook zagen. De voorstelling van vorig jaar was al knap, die van dit jaar – met 4 in plaats van 2 artiesten – werd nog boeiender. Meer humor, meer afwisseling en naast de prachtige evenwichtskunsten op de houten balken ook een hilarische act met een reuzehoepel.
Voorwaar een aanrader en wat mij betreft beslist de knapste voorstelling van de dag.

Hoepelen krijgt een nieuwe dimensie:

en nog een uitsmijtertje om af te sluiten:

 

Gentse feesten deel 3

Ja voor de derde dag op rij naar de feesten maar aan een lager tempo dan de voorbije jaren, we zullen zeker niet alle voorstellingen van het straattheater op onze teller staan hebben maar het geeft niet 🙂
Op zondagmiddag stond er voorwaar een klassiek concert van die Verdammte Spielerei in de Sint-Baafskathedraal op het programma. Die Verdammte Spielerei dat is normaal gezien vijf mannen in een wit marcelleke die als minifanfare voor plezier zorgen op publieke feestjes. Voor deze editie hadden ze er wat van hun vrienden (moaten dus) bij gevraagd en een zwart marcelleke aangetrokken 🙂
We kwamen ruim op tijd maar de kathedraal (en daar kan toch wel wat volk binnen) zat ruim voor het aanvangsuur eivol en dus begon het concert gewoon 10 minuten vroeger! Het werd een uurtje luisteren naar klassieke en iets luchtiger muziek waarbij de blazers meestal de hoofdrol speelden. Het concert werd afgesloten met een mooie versie van ‘de fanfare van honger en dorst’, wondermooi qua klank in deze setting.

Ons gezelschap splitste zich op en vertrok verschillende richtingen uit in het feestgedruis. Wij flaneerden nog even door de stad en trokken tijdig richting Augustijnenklooster voor de Puppetbuskersvoorstelling Millefeuilles van het Franse compagnie Areski. Een bijzonder mooie voorstelling waarbij uitgeknipte figuurtjes uit papier de hoofdrol spelen. Een voorstelling waar we vriendelijk werden verzocht onze tassen buiten te laten maar onze GSM mee te nemen. Door zelf de papieren installaties met een lampje te belichten ontstaan schaduwen en dus ook beweging.

Tijdens onze wandeling langs de kunstwerkjes in de (semi)duisternis werden we vier keer bij elkaar geroepen om naar een klein optreden te kijken waarbij boekjes met figuurtjes worden open en dicht geklapt.

In de vooravond gingen we even naar huis om nog een hapje te eten en een extra truitje uit de kast te halen. Deze avond immers vuurwerk op de planning. Ook al jaren een klassieker waarbij we met een aantal vrienden ruim op voorhand afspreken om een goed zicht te hebben op het spektakel. Om de tijd te vullen, zorgen we zelf altijd voor wat drank en hapjes. Terwijl de volwassenen de tijd vol praten, houden de kinderen zich meestal bezig met een spelletje (of ook met wat praten).
Geen idee hoe het komt, maar dit jaar was er beduidend minder volk aanwezig voor het vuurwerk. Zouden nog veel mensen denken dat het vuurwerk op 21 juli doorgaat? Dat is toch al enkele jaren gewijzigd maar de voorbije edities lag 21 juli wel dichter in de buurt en misschien hadden velen het nog niet helemaal door dat het vuurwerk nu telkens de eerste zondag van de feesten wordt afgestoken. We hadden in elk geval ruimte zat en het was absoluut niet nodig om er een uurtje op voorhand te zijn maar op zich vonden we dat niet erg want altijd onderwerpen genoeg om bij te praten 🙂

Zoals meestal was het spektakel weer de moeite. De muziek van Kenji Minogue is niet meteen mijn ding maar het moet gezegd, de vuurwerkmakers wisten er wel raad mee om hun spektakel te laten aansluiten bij het muzikaal geweld. Want geweld, dat was het toch wel, zowel voor de oren als voor het hartritme (man die bas stond hard). Een beetje minder zou echt wel mogen en misschien moet de organisatie/de stad toch wat meer aandacht hebben hiervoor en mensen waarschuwen voor mogelijke gehoorschade en aansporen om hun oren te beschermen en ook oordopjes uitdelen zoals ze al bij veel festivals (en ook tijdens de feesten op het Laurentplein) doen.
Wie het gemist heeft, kan hier nog enkele fragmentjes afspelen:

En eens dat voorbij, was het meer dan tijd om onze fietsen op te halen en naar huis te rijden 🙂

Gentse feesten deel 2

Eigenlijk al de tweede volwaardige dag van de Gentse feesten maar aangezien ik gisteren nog moest werken voelde vandaag toch meer aan als de eerste echte 😉
We startten de dag in Hotel Reylof voor een gesmaakte (letterlijk en figuurlijk) jazzlunch in heel fijn gezelschap. Ik mag het intussen eigenlijk al een jaarlijkse traditie noemen: lekker eten, mooi geserveerd, fijne muziek en aangenaam tafelgezelschap. Wat heeft een mens meer nodig om te genieten?

Nadien trokken we het centrum in voor een portie straattheater met Puppetbuskers en Miramiro.
Op de Kalandeberg zagen we de heerlijke voorstelling ‘ne me quitte pas’ van het Spaanse duo El retrete de Dorian Grey. Het is een woordeloze voorstelling met ballonnenplooiers maar eentje die je nog nooit hebt gezien! Zalig genoten van de twee heren die zelf ook de moeite van het bekijken waard zijn (hun mimiek is bijwijlen hilarisch). Een sterke aanrader! (ook zondagmiddag 16 juli nog te zien op de Kalandeberg om 15u)

Daarna trokken we naar the green, waar  “L’Homme Orchestre” door Cie Le Mue/tte zagen. Een man die in zijn eentje muziek van een heel orkest brengt. Niet meteen vernieuwend maar toch knap om zien hoe de verschillende touwtjes de juiste instrumenten in beweging brengen zonder het algemene ritme te verliezen.

Van the green ging het naar de Botermarkt waar onder de toren van het Belfort enkele kleinere acts staan opgesteld. We keken naar het Franse La Malette met Little boy, the king of harmonica; een klein poppenspel met verschillende schattige figuurtjes.

Als laatste vandaag op het programma van Puppetbuskers stond een bezoekje aan het kleine caravannetje van Cie Dez Six Faux Nez op het programma. We kregen er het verhaal te zien en te horen van een kindje (een pop?) gemaakt van stof dat op zoek gaat naar andere gelijken op de wereld. Een voorstelling die gebruik maakt van verschillende (projectie)technieken en soms een beetje last heeft van het lawaai buiten. Een deel van de voorstelling is in het Frans maar de meeste stukken tekst worden in het Nederlands herhaald waardoor het verhaal ook voor kinderen ook wel te volgen is (mits hier en daar misschien een woordje uitleg). Voor deze voorstelling betaal je een euro per volwassene, kinderen mogen binnen aan 0,5 euro.

Omdat we nog wel zin hadden in meer trokken we vervolgens richting site Oud Sint-Baafs / Macharius ofte de terreinen van Miramiro. Om de honger te stillen probeerden we de wraps uit (aanrader, stevige portie) en namen er een bordje hartige hapjes bij.

Om onze dag af te sluiten keken we naar Smashed van het Britse gezelschap Gandini Juggling. Ze brachten een verrassende en humoristische jongleeract met appels op de tonen van klassieke muziek en zelfs opera. Indrukwekkend hoe een groep van negen mensen zo mooi synchroon kan jongleren.

Nog een filmpje van Max waarbij ze speelden op een minder klassiek streepje muziek 🙂

Met een voldaan gevoel keerden wij meer dan tevreden huiswaarts.

 

Rechts / Averechts, textiel tussen kunst & design

Recent trokken we nog eens naar het Designmuseum in de Jan Breydelstraat. Momenteel loopt daar de tentoonstelling Rechts/Averechts naar aanleiding van het tienjarig bestaan van de afstudeerrichting textielontwerp aan KASK / School of Arts. De tentoonstelling confronteert werk van internationale kunstenaars met dat van alumni in een belevingstentoonstelling.
Het leuke daarvan is dat je niet alleen tussen de werken door wandelt maar er voor een keertje ook mag aan voelen en kan op zitten!

Tijdens die wandeling wordt het echt wel duidelijk dat de lijn tussen kunst en design, tussen gebruiksvoorwerp en kunstwerk vaak een heel dunne lijn is die bij momenten zelfs helemaal lijkt te verdwijnen.

Wij gingen ook een kijkje nemen op de bovenste verdiepingen die volledig heringericht zijn en o.a. de collectie van de Stichting Van Severen in de kijker zetten. Het Art Nouveau meubilair dat er stond is grotendeels verdwenen maar ik hoop dat dit een nieuw plekje zal krijgen in het andere deel van het museum dat momenteel gerenoveerd wordt. Ik ben alvast benieuwd om de verdere ontwikkelingen van het museum te zien want er beweegt heel wat en de nieuwe weg lijkt boeiend maar nog niet helemaal duidelijk (of toch niet voor mij in elk geval). Reden genoeg om hier regelmatig langs te blijven komen.

Weet je nog niet wat gedaan komend weekend (of wil je eens iets anders dan winkelen of een terrasje doen in Gent), spring dan zeker eens binnen.
De huidige tentoonstelling loopt nog tot oktober 2017. Alle praktische info lees je op de museumwebsite.

P.S. Van de gelegenheid gebruik gemaakt trouwens om een fotoshoot met dochterlief te doen. Zonder flits of statief mag dat in het museum en nu was het extra leuk. Zelfs een van de zaalwachters had ons in de gaten en maakte me er op attent dat het zicht van bovenaf ook mooi was om op camera vast te leggen terwijl ik al even dacht dat ik een opmerking ging krijgen omdat ik iets gedaan had dat niet mocht 😉

Kasteel van Gaasbeek en museumtuin

Tijdens één van de voorbije verlengde weekends reden wij eens richting Kasteel van Gaasbeek. Terwijl de wagens richting kust in lange files stonden op de snelweg, reden wij gezwind de andere richting uit. Het kasteeldomein ligt in het Pajottenland op een spreekwoordelijke boogscheut van Brussel. Straf eigenlijk, dat je zo dicht bij onze hoofdstad zo snel in het landelijke groen terecht komt.

Het Kasteel van Gaasbeek ligt middenin een uitgestrekt park (49 hectare) dat al in de zeventiende eeuw werd aangelegd. Indrukwekkende dreven en kleine wandelpaden wisselen elkaar af. Naar het schijnt vind je hier de hoogste beuken van België. Op het binnenplein verwelkomt een koppeltje pauwen de bezoekers.

In het kasteel zijn er regelmatig tentoonstellingen, wij bezochten er ‘Kairos Castle, de kunst van het juiste ogenblik’. In de prijs van het toegangsticket is een bezoekersgids en een opdrachtenbundeltje voor kinderen inbegrepen. Niet alle werken vond ik even sterk maar sommige konden me wel bekoren of verrassen.
Maya vond de opdrachten wel aangenaam als bijkomende activiteit. Op die manier ging ook voor haar de tijd snel voorbij 😉
Wil je deze tentoonstelling nog meepikken dan moet je snel zijn want ze eindigt op 18 juni. Maar geen nood, enkele dagen later start er alweer een nieuwe.

Wandelend van kunstwerk naar kunstwerk liepen we door het kasteel waarvan de basis al dateert uit de dertiende eeuw, toen het deel uitmaakte van de verdedigingsgordel rond Brussel. In de daaropvolgende eeuwen werd het kasteel meermaals verwoest en heropgebouwd. Van strategische burcht evolueerde het kasteel naar zomerresidentie en buitenverblijf. Het werd achtereenvolgens bewoond door verschillende adellijke families. Lamoraal, graaf van Egmond, was een van de bekendste eigenaars. Eind achttiende eeuw kwam het kasteel in handen van de Italiaanse markiezenfamilie Arconati Visconti. Het werd een centrum waar geleerden en kunstenaars elkaar ontmoetten.
De badkamer met de vele spiegels vonden wij de meest verrassende ruimte in dit grote complex van gangen en kamers.

Naast het kasteel kan je ook bezoekje brengen aan de Museumtuin (apart te bezoeken of in combinatie met het kasteel). De tuin biedt een indrukwekkend overzicht van traditionele en zeldzame fruit- en groentesoorten, en diverse ingenieuze snoeivormen  (het zogenaamde leifruit).  Je vindt er ook een vroegbarokke, ommuurde ‘Franse’ tuin met een dubbele trap (waarlangs diverse druivensoorten groeien) en panoramisch uitzicht op het kasteel.

Na ons bezoek keken we uit naar een plekje voor het middagmaal. In de voormalige conciërgewoning (nu brasserie Graaf van Egmond) was het erg druk en liepen de wachttijden op tot een uur. Gelukkig hadden wij onze picknick mee en zochten we (net als heel wat andere bezoekers en wandelaars) een plekje in het groen.

Wij waren alvast best tevreden over ons weekenduitje. Zo op stap in eigen land, dat bevalt ons best 🙂

  • Tickets voor het kasteel én de tuin zijn te koop aan de balie van het kasteel van Gaasbeek. Combitickets kasteel en museumtuin kosten € 13.
  • Wie kasteel én museumtuin wil bezoeken, trekt daar best drie uur voor uit (laatste bezoek om 15.30 uur).
  • alle info op www.kasteelvangaasbeek.be

Michiel Hendryckx in de Sint-Baafsadbij

Ik hou van de persoon Michiel Hendryckx en van zijn werk, hou van Frankrijk en ik vind de oude Sint-Baafsabdij een bijzondere plek in Gent. Redenen genoeg dus om op een zonnige zondagmorgen met de fiets richting Gent centrum te rijden en een bezoekje te brengen aan de fototentoonstelling ‘Het verlangen naar Frankrijk’.

We waren niet de enigen die op zondagmorgen dit idee hadden, het was er druk maar niet té druk. Je kon nog vrij vlot de teksten lezen die een woordje uitleg gaven bij de keuze van de getrokken foto’s. Heel wat foto’s zijn in groot formaat te bewonderen, anderen iets kleiner. Stuk voor stuk heel knap gemaakte beelden, zonder veel poespas of speciale effecten maar eerlijk en heerlijk om naar te kijken. Bij verschillende beelden hadden we meteen een blik van herkenning ‘ja, daar zijn we ook geweest; knap in beeld gebracht’; bij sommige hadden we iets van ‘ja, daar moeten we zeker ook nog eens heen, eentje om te onthouden’.

Van de tentoonstelling zelf trok ik slechts een paar beelden (mijn foto’s van Michiels foto’s kunnen eigenlijk enkel maar afbreuk doen aan de kwaliteit van zijn beelden), wel liet ik de lens nog even schijnen op de Sint-Baafssite. Ik niet alleen trouwens, ook Maya had er zin in en verkende de omgeving fotografisch 🙂

Nog even nagenietend in het zonnetje zaten we met ons hoofd zelf ook in la douce France en dachten met genoegen aan de vele reisjes die we er al maakten en nog zullen maken.

Ook zin om een kijkje te nemen? De tentoonstelling loopt nog tot 11 juni 2017 en is op zondagvoormiddag gratis voor Gentenaars. Alle praktische info lees je op de website van Uit in Vlaanderen.

Bezoek aan het kasteel van Beersel

Na ons bezoek aan de tentoonstelling over leven en werk van het echtpaar Eames en de studio Stockmans in Genk bleek er nog wel ruimte in het dagprogramma voor een extra bezoekje voor we terug naar huis zouden rijden. Even rondneuzen op het wereldwijde web bracht ons van Limburg naar Brabant waar we halt hielden in Beersel voor een bezoek aan het kasteel aldaar.

Het kasteel van Beersel, een waterburcht, is één van de weinige, goed bewaarde voorbeelden van middeleeuwse krijgsbouwkunde in ons land. Het staat er nog zoals het er uitzag aan het einde van de 15de eeuw. Door de eeuwen heen kende dit waterslot een zeer bewogen geschiedenis. Sinds 2003 wordt het kasteel in verschillende fases gerenoveerd.

Wij namen een kijkje in het gebouw en genoten van het zonnetje op de binnenkoer, op het grasveld erbuiten en op het terras van de taverne er vlakbij 🙂 Ideaal om onze dag af te sluiten en de files (als gevolg van een ongeval op de snelweg) zoveel mogelijk te vermijden.

Als Heritalid krijg je nog een extra korting op de toegangsprijs, altijd mooi meegenomen. Het Heritalidmaatschap is trouwens gratis, je hoeft je enkel te registreren via hun website en je krijgt een lidkaart opgestuurd. Via hun Facebookpagina (of de website) krijg je trouwens heel wat tips voor leuke bezoekjes in eigen land.