Category Archives: Op stap

Oostende – the Crystal Ship revisited

Vorig jaar trokken wij voor een geslaagde vrijgezellendag naar Oostende. Het was zo gezellig dat we besloten om er een jaarlijkse traditie van te maken en zo geschiedde. Op Pinksterzaterdag trokken wij – met een iets beperkter groepje – nog een keertje naar Oostende voor een nieuwe Topwijvendag 🙂

Terug Oostende want dat is super gemakkelijk vanuit Gent met de trein en the Crystal Ship was aan een nieuwe editie toe. De voorspellingen deden ons nog even twijfelen, maar wij zagen geen regen en de wolken ruimden steeds meer plaats voor de zon. Ideaal voor een super relaxte dag waarbij alles kan en niets moet.
We deden opnieuw van potluck en picknickten in het stadspark. De vissla en de scampi kochten we uiteraard vers in Oostende.

We deden in voor- en namiddag een terraske (omdat het kon, we er zin in hadden en omdat we – vrouwen hé – behoefte hadden aan een sanitaire stop).
We (= ondergetekende had precies in haar ooghoek een leuk kastje in de etalage zien staan en wou toch gauw eens de straat oversteken…) ontdekten een superleuk winkeltje waar verschillende dames uit het gezelschap met een presentje voor zichzelf of iemand anders vertrokken (neen, verder niet van shopping gedaan, totaal niet, wij kunnen dat gerust laten, echt wel). Het winkelconcept is een beetje te vergelijken met dat van Helen B in Gent. Uitbater/eigenaar verkoopt eigen product (hier zelfgemaakte kledij) en verkoopt ook leuke producten van andere creatievelingen (juwelen, gehaakte diertjes, prentkaarten, …)

We kregen van de sympathieke winkeldame nog een leuke tip: het voormalige postgebouw (aan de andere kant van de straat) opende heel recent een nieuw dakterras. Wij trokken meteen op verkenning want dat klonk ons als muziek in de oren. Helaas ging er die dag net een kinderfeest door en was het terras niet toegankelijk (een tip die we dus zullen moeten onthouden voor een volgende keer).

Ook het koffiehuisje dat we in de namiddag ontdekten, hadden we bijna over het hoofd gezien. Het bleek echter een super schattig plekje waar er zelfs tot in het toilet (zie de foto’s hieronder) fijne koopwaar te vinden was 😉 (neen, niets meer gekocht, enkel gekeken)

                                                       

Ja, we deden ook terug een stuk Crystal Ship, niet met de fiets deze keer maar daarom niet minder leuk. Hierna enkele foto’s als bewijs:

‘s Avonds hebben we nog heerlijk gegeten in restaurant Beausite op de dijk terwijl we vanop de eerste verdieping genoten van de langzaam ondergaande zon.

Het werd andermaal een zalige dag waarop enorm veel is gelachen en gebabbeld en gewandeld werd (20.000 stappen vertelde de App van A. ons) en iedereen helemaal ontspannen terug naar huis kwam.
Topwijvendag 2018 staat alvast in mijn agenda genoteerd 🙂

Wij deden uiteindelijk maar een fractie van de Crystal Ship route, maar dit beviel ons erg. Zelf ook zin om op verkenning te gaan? Je kan de kaart downloaden via de website of een gratis kaartje afhalen in het toeristisch infopunt van de stad. Op de kaart vind je een suggestie van wandel- en van fietsroute en een woordje uitleg bij de kunstwerken. Je kan echter zonder problemen van de route afwijken en je eigen parcours uitstippelen. Naar sommige kunstwerken is het soms even zoeken maar dat maakt het eigenlijk alleen maar leuker en bv ook ideaal om kinderen op speurtocht uit te sturen 😉

Kasteel van Gaasbeek en museumtuin

Tijdens één van de voorbije verlengde weekends reden wij eens richting Kasteel van Gaasbeek. Terwijl de wagens richting kust in lange files stonden op de snelweg, reden wij gezwind de andere richting uit. Het kasteeldomein ligt in het Pajottenland op een spreekwoordelijke boogscheut van Brussel. Straf eigenlijk, dat je zo dicht bij onze hoofdstad zo snel in het landelijke groen terecht komt.

Het Kasteel van Gaasbeek ligt middenin een uitgestrekt park (49 hectare) dat al in de zeventiende eeuw werd aangelegd. Indrukwekkende dreven en kleine wandelpaden wisselen elkaar af. Naar het schijnt vind je hier de hoogste beuken van België. Op het binnenplein verwelkomt een koppeltje pauwen de bezoekers.

In het kasteel zijn er regelmatig tentoonstellingen, wij bezochten er ‘Kairos Castle, de kunst van het juiste ogenblik’. In de prijs van het toegangsticket is een bezoekersgids en een opdrachtenbundeltje voor kinderen inbegrepen. Niet alle werken vond ik even sterk maar sommige konden me wel bekoren of verrassen.
Maya vond de opdrachten wel aangenaam als bijkomende activiteit. Op die manier ging ook voor haar de tijd snel voorbij 😉
Wil je deze tentoonstelling nog meepikken dan moet je snel zijn want ze eindigt op 18 juni. Maar geen nood, enkele dagen later start er alweer een nieuwe.

Wandelend van kunstwerk naar kunstwerk liepen we door het kasteel waarvan de basis al dateert uit de dertiende eeuw, toen het deel uitmaakte van de verdedigingsgordel rond Brussel. In de daaropvolgende eeuwen werd het kasteel meermaals verwoest en heropgebouwd. Van strategische burcht evolueerde het kasteel naar zomerresidentie en buitenverblijf. Het werd achtereenvolgens bewoond door verschillende adellijke families. Lamoraal, graaf van Egmond, was een van de bekendste eigenaars. Eind achttiende eeuw kwam het kasteel in handen van de Italiaanse markiezenfamilie Arconati Visconti. Het werd een centrum waar geleerden en kunstenaars elkaar ontmoetten.
De badkamer met de vele spiegels vonden wij de meest verrassende ruimte in dit grote complex van gangen en kamers.

Naast het kasteel kan je ook bezoekje brengen aan de Museumtuin (apart te bezoeken of in combinatie met het kasteel). De tuin biedt een indrukwekkend overzicht van traditionele en zeldzame fruit- en groentesoorten, en diverse ingenieuze snoeivormen  (het zogenaamde leifruit).  Je vindt er ook een vroegbarokke, ommuurde ‘Franse’ tuin met een dubbele trap (waarlangs diverse druivensoorten groeien) en panoramisch uitzicht op het kasteel.

Na ons bezoek keken we uit naar een plekje voor het middagmaal. In de voormalige conciërgewoning (nu brasserie Graaf van Egmond) was het erg druk en liepen de wachttijden op tot een uur. Gelukkig hadden wij onze picknick mee en zochten we (net als heel wat andere bezoekers en wandelaars) een plekje in het groen.

Wij waren alvast best tevreden over ons weekenduitje. Zo op stap in eigen land, dat bevalt ons best 🙂

  • Tickets voor het kasteel én de tuin zijn te koop aan de balie van het kasteel van Gaasbeek. Combitickets kasteel en museumtuin kosten € 13.
  • Wie kasteel én museumtuin wil bezoeken, trekt daar best drie uur voor uit (laatste bezoek om 15.30 uur).
  • alle info op www.kasteelvangaasbeek.be

Barbaro – Italiaanse Rock’n roll in het Patershol

Met enkele van onze goede vrienden durven wij al eens samen een nieuw restaurant uitproberen in Gent. Toen we vernamen dat de sympathieke Fabio, ons bekend van het leuke Caffè Rosario, in het Patershol een pizzarestaurant, Barbaro, gestart was, dan moesten wij daar toch eens een eetafspraak regelen. (Omdat mijn foto’s de mist in gingen, plukte ik voor deze bespreking beelden van hun Facebookpagina).

Barbaro is geen tourist trap (zoals ze ook zelf schrijven op hun site) maar een pizzarestaurant met een hoog rock’n roll gehalte en ‘een hoek af’. Een klein voorbeeldje om dat te staven is bv hun jobaanbieding :

Na wat heen en weer bellen en mailen werd een tafel voor 10 vastgelegd  (niet zo evident want echt heel groot is het er niet en via de reservatietool kan je slechts tot 6 personen een tafel boeken). Als verwelkoming kregen we meteen een shot negroni geserveerd, een mooie attentie die we wel konden smaken.

Voor groepen hanteren ze bij Barbaro een eenvoudig principe: bestel eerst één of meer borden met hapjes en kies alvast enkele pizza’s (de helft van het aantal aanwezigen). Terwijl je smult van de antipasti worden de pizza’s gebakken en vervolgens in het midden van de tafel geserveerd om versneden en verdeeld te worden. In een tweede ronde kan je nog eens een aantal pizza’s bestellen. Groot voordeel: je kan van meer soorten smullen en proeven :p

We bestelden twee planken gustoso (kaas, vlees, gegrilde groente), vergezeld van heerlijk huisgebakken brood, honing en vijgenjam (van Callas).

Voor de keuze van de pizza’s met originele namen is het kwestie van te ontdekken in de beschrijving wat er op ligt en dat zijn doorgaans erg lekkere dingen 😉 De korst was krokant, luchtig en lekker gebakken (met soms misschien een randje dat net iets te donker was), het beleg uiterst smaakvol.

                    

Aangezien wij ons oog ook hadden laten vallen op de desserten besloten we het bij één pizzarondje te houden en (ietwat overmoedig) alle desserten op de kaart te bestellen. Op dat lijstje staan enkele klassiekers zoals cannoli, tiramisu en tartufo maar ook lemon pie caffè Rosario, pizza Nutella en pizza met marshmellows & biscuit. De klassiekers waren echt lekker, de pizza’s lichtjes ‘over the top’ qua decadentie. En onze ogen waren duidelijk iets groter dan onze magen want we kregen niet alle borden leeg.

Het werd een uiterst gezellige en smaakvolle avond. Wat ons betreft is Barbaro zeker een aanrader voor iedereen die zin heeft in pizza maar dan net dat tikje anders.

Alle praktische info lees je op hun website.

Otium

Afspreken met drie gezinnen om samen uit eten te gaan, dat zijn veel agenda’s die gecheckt moeten worden (ah ja, want behalve de ouders heeft ook de kroost best veel activiteiten 🙂 ) maar uiteindelijk lukte het ons om én een datum én een locatie te vinden. Omdat we graag iets nieuws uitproberen, trokken we naar Otium, een Italiaanse taverne die begin dit jaar opende op de Ajuinlei nr 16 in Gent.
Otium is de Latijnse term voor vrede, kwalitatieve en vrije tijd, voor rustig leven. Benieuwd of we ons hier ook zo goed zouden voelen.

We werden alvast uitermate vriendelijk ontvangen, kregen toelichting bij de kaart en de suggesties. We gingen voor een aperitief, een heerlijke prosecco (voor de liefhebbers, de rest van de disgenoten kozen een niet alcoholisch alternatief) en vroegen of daar een bordje tapas bij kon dat ook de vegetariërs aan tafel kon bekoren. Dat laatste bleek geen enkel probleem, het bord met fijne charcuterie en kaas werd aangevuld met enkele potjes opgelegde groente (zongedroogde tomaat, artisjok en aubergine). Een klantgerichte aanpak die we zeer konden waarderen.

Als hoofdgerecht kozen we uit het pasta-aanbod: de suggestie van de dag (pasta met verse tonijn en aubergines), pasta pesto, cannelloni, pasta met boschampignons, pasta met Siciliaanse worst en ricotta. De gerechten smaakten allemaal heerlijk en de borden werden tot het laatste restje leeggegeten. (sorry, foto’s vergeten maken, te snel op, moest maar zo goed niet zijn 🙂 )

We hadden nog een beetje ruimte in ons maag (en vooral goesting) en dus besloten we ook een dessertje te nemen: een heerlijke panna cotta met rode vruchten of met chocolade en een tiramisu. Voor sommigen kwam daar ook nog een cappuccino of een latte bij. Opnieuw uiterst smakelijk.

Met de glimlach betaalden wij onze rekening en wie wou kreeg zelfs nog een proevertje limoncello toe (de lekkerste die ik ooit al proefde trouwens, gemaakt van biologische, Siciliaanse citroenen, geen mierenzoet chemisch brouwsel).

Niet alle gerechten die wij aten staan op dit moment nog op de kaart, want die ging de volgende dag net wijzigen. De zaak serveert ook als eerste piadina in Gent; dat zijn dunne Italiaanse belegde broodjes. Het lijkt een beetje op een wrap, maar dan net iets anders. Excuses genoeg om nog eens terug te komen dus 😉

meer info op hun website of hun Facebookpagina

 

Lentewandeling in het parkbos, deel 2

Nadat we vorig weekend de rode route wandelden in het Parkbos, gingen we dit weekend voor de langere, blauwe route. Met hoge hakken zou ik de wandeling niet doen maar met gewone wandelschoenen lukt het perfect langs de halfverharde paden en de vlonderpaden die je over de vochtiger stukken brengen.
Deze keer had ik wel mijn fototoestel mee en schoten zowel Maya als ik beelden tijdens onze wandeling.

Enig minpuntje, toen we terug aan het punt kwamen waar we onze fietsen hadden geparkeerd bleek een overlaat een van onze fietstassen meegenomen te hebben (en wellicht werd de dief gestoord in de actie door passanten want mijn stuurtasje was ook al deels losgemaakt) 🙁 De fietsen zelf stonden gelukkig stevig op slot maar ‘t is toch niet leuk (en ze stonden echt wel in volle zicht geparkeerd, niet ergens in een verborgen hoekje, misschien net daardoor dat er slechts één fietstas verdwenen was).

Michiel Hendryckx in de Sint-Baafsadbij

Ik hou van de persoon Michiel Hendryckx en van zijn werk, hou van Frankrijk en ik vind de oude Sint-Baafsabdij een bijzondere plek in Gent. Redenen genoeg dus om op een zonnige zondagmorgen met de fiets richting Gent centrum te rijden en een bezoekje te brengen aan de fototentoonstelling ‘Het verlangen naar Frankrijk’.

We waren niet de enigen die op zondagmorgen dit idee hadden, het was er druk maar niet té druk. Je kon nog vrij vlot de teksten lezen die een woordje uitleg gaven bij de keuze van de getrokken foto’s. Heel wat foto’s zijn in groot formaat te bewonderen, anderen iets kleiner. Stuk voor stuk heel knap gemaakte beelden, zonder veel poespas of speciale effecten maar eerlijk en heerlijk om naar te kijken. Bij verschillende beelden hadden we meteen een blik van herkenning ‘ja, daar zijn we ook geweest; knap in beeld gebracht’; bij sommige hadden we iets van ‘ja, daar moeten we zeker ook nog eens heen, eentje om te onthouden’.

Van de tentoonstelling zelf trok ik slechts een paar beelden (mijn foto’s van Michiels foto’s kunnen eigenlijk enkel maar afbreuk doen aan de kwaliteit van zijn beelden), wel liet ik de lens nog even schijnen op de Sint-Baafssite. Ik niet alleen trouwens, ook Maya had er zin in en verkende de omgeving fotografisch 🙂

Nog even nagenietend in het zonnetje zaten we met ons hoofd zelf ook in la douce France en dachten met genoegen aan de vele reisjes die we er al maakten en nog zullen maken.

Ook zin om een kijkje te nemen? De tentoonstelling loopt nog tot 11 juni 2017 en is op zondagvoormiddag gratis voor Gentenaars. Alle praktische info lees je op de website van Uit in Vlaanderen.

Bezoek aan het kasteel van Beersel

Na ons bezoek aan de tentoonstelling over leven en werk van het echtpaar Eames en de studio Stockmans in Genk bleek er nog wel ruimte in het dagprogramma voor een extra bezoekje voor we terug naar huis zouden rijden. Even rondneuzen op het wereldwijde web bracht ons van Limburg naar Brabant waar we halt hielden in Beersel voor een bezoek aan het kasteel aldaar.

Het kasteel van Beersel, een waterburcht, is één van de weinige, goed bewaarde voorbeelden van middeleeuwse krijgsbouwkunde in ons land. Het staat er nog zoals het er uitzag aan het einde van de 15de eeuw. Door de eeuwen heen kende dit waterslot een zeer bewogen geschiedenis. Sinds 2003 wordt het kasteel in verschillende fases gerenoveerd.

Wij namen een kijkje in het gebouw en genoten van het zonnetje op de binnenkoer, op het grasveld erbuiten en op het terras van de taverne er vlakbij 🙂 Ideaal om onze dag af te sluiten en de files (als gevolg van een ongeval op de snelweg) zoveel mogelijk te vermijden.

Als Heritalid krijg je nog een extra korting op de toegangsprijs, altijd mooi meegenomen. Het Heritalidmaatschap is trouwens gratis, je hoeft je enkel te registreren via hun website en je krijgt een lidkaart opgestuurd. Via hun Facebookpagina (of de website) krijg je trouwens heel wat tips voor leuke bezoekjes in eigen land.

 

 

 

Rustdag

Het verlengde paasweekend betekende tijd om een beetje uit te slapen maar soms loopt dat al eens fout en slaap ik net heel slecht/weinig. Paasmaandag werd dan ook een lui dagje dat startte met regen maar waar uiteindelijk ook de zon nog eens kwam piepen. Ondanks de kille wind gingen we toch even naar buiten om een frisse neus te halen in het park hier in de buurt.

En deze avond op tijd in bed want morgen is het opnieuw vroeg(er) uit de veren voor school en werk.

C-mine – Studio Stockmans

Omdat er bij ons bezoek aan C-mine weinig animo was om onder de grond of in de hoogte te gaan, kochten we geen ticket voor een bezoekje aan de oude mijnsite zelf. We gingen na de tentoonstelling over Charles en Ray Eames wel nog even rondwandelen op de terreinen van C-mine en brachten een bezoek aan het atelier van Pieter Stockmans dat daar ook gevestigd is.
Ik kende het werk van Stockmans al een beetje – een aantal stukken zijn o.a. te koop bij Piet Moodshop in Gent – maar hier was er natuurlijk nog veel meer te zien.

Het Stockmansblauw is speciaal door Pieter Stockmans ontwikkeld en het combineert prachtig met het zuiver wit van het porselein. Door de hogere temperatuur waarop het porselein gebakken wordt, blijven slechts een beperkt aantal kleuren stabiel, maar het eindresultaat is wel veel sterker (ook al ziet het werk er ongelooflijk broos uit). Door de hoge temperatuur (1400°C) krijg je ook een hagelwit porselein. Heel wat topchefs uit binnen- en buitenland bestellen bij studio Stockmans een gepersonaliseerd servies voor hun restaurants.

Studio Pieter Stockmans zit in een mooi gerestaureerd pand waar het daglicht ruim binnen valt. Ideaal dus om boven een tentoonstellingsruimte in te richten. Nog tot 28 mei 2017 loopt daar ‘Powers of materials’. In de tentoonstelling wordt ingezoomd op het werk van 12 designers: van Maarten Van Severen over Xavier Lust tot Piet Stockmans (uiteraard). Ontwerpers die stuk voor stuk pionier zijn door hun bijzondere materiaalinnovaties en toepassingen. Net zoals Charles en Ray Eames dus die destijds nieuwe mogelijkheden opzochten met het gebruik van plywood en kunststof in de meubelsector.

Kom je naar C-mine en hou je van design, breng dan zeker ook een bezoekje aan deze studio, het is beslist de moeite waard. Alle info vind je op de website.