Category Archives: Op stap

Winter in Gent

2017 zal in ons geheugen blijven hangen als dat jaar waarin december dacht: ‘ik geef er eens een goei lap op met wat echt winterweer’. In geen tijden zoveel sneeuw gezien, toch  niet in Vlaanderen en meer bepaald in Gent. Blijkbaar hadden we telkens het spreekwoordelijke lot in de loterij gewonnen voor de grootste portie vlokken.
Resultaat: verkeerschaos alom en behoorlijk wat gebibber en frustraties maar daarnaast ook wel veel mooie beelden en winterpret.

Impressie van een korte wandeling:

 

De winter is niet mijn meest favoriete seizoen maar zo nu en dan kan ik dit toch wel smaken en Maya was dolgelukkig dat ze eindelijk nog eens in de sneeuw kon spelen 😉

Stad en universiteit, tentoonstelling in het STAM

Op 9 oktober 1817 werd in Gent de universiteit plechtig geopend. Alles begon met 4 faculteiten, 16 professoren en 190 studenten. Ze huisden in leegstaande gebouwen zoals kloosters, abdijen en in het Burgerlijk Hospitaal van de Bijloke. Vandaag is de Universiteit Gent uitgegroeid tot een van de grootste universiteiten in het Nederlandse taalgebied met meer dan 40.000 studenten en 9.000 personeelsleden.

De tentoonstelling in het STAM kijkt terug op de wisselwerking tussen stad en universiteit in de afgelopen tweehonderd jaar en onderzoekt kansen voor de toekomst. Waarom kreeg Gent een universiteit? Waarin verschilt het studentenleven van nu met dat van vroeger? Welke mogelijkheden biedt het rijke en diverse patrimonium van de universiteit? Ook de protesten, betogingen en de strijd om de vernederlandsing komen aan bod.

Na een heerlijke brunch in het STAMcafé genoten wij – in het aangenaam gezelschap van goede vrienden – van deze tentoonstelling. Als oud-student van de UGent (toen nog RUG trouwens) was het een fijne manier om enkele leuke herinneringen op te halen van ons eigen studentenverleden 🙂

Een impressie in enkele beelden.

Een kamer waar je op de muur mag schrijven en een favoriete herinnering op een ouderwetse fiche mag noteren (ik was niet de enige met die Walter Prevenier de meest memorabele prof vond, naast Luc De Grauwe, die ook 🙂 )

Mijn favoriete universiteitsgebouw: de boekentoren, in oude tekeningen en foto’s maar ook opgebouwd uit universiteitstijdschriften en een reuzegrote “maquette”.

Meer info over de praktische modaliteiten lees je op www.stam.be

Dagje Brussel: 2x stripmuseum

Een bezoek aan het stripmuseum in Brussel stond al heel lang op onze must see lijst en deze zomer kwam het er eindelijk van. Na een bezoek aan het koninklijk paleis en het BELvuemuseum in de voormiddag wandelden we na een lekkere lunch richting Zandstraat. Dat het museum gevestigd is in een gebouw van Horta maakte het voor ons sowieso al de moeite waard om er een bezoekje aan te brengen (we zijn namelijk nogal fan van het werk van deze beroemde Belg 😉 )

Al van bij de ingang gaven we onze ogen de kost in deze mooie omgeving. Terwijl Maya vooral de grote stripfiguren leuk vond, genoten wij met volle teugen van de mooie vormgeving.

De algemene tentoonstelling op de eerste verdieping geeft een heel mooi beeld van de geschiedenis en de verschillende aspecten van het beeldverhaal. De afdeling over Astérix en de Galliërs vond ik heel boeiend, de afdeling over de Smurfen was duidelijk Maya haar ding 😉

Ook de oude foto’s die de geschiedenis van het gebouw vertellen vonden we erg interessant.  Na 2 bezoeken in de voormiddag werd het misschien wel een beetje veel om ook nog al deze informatie te verwerken maar het lukte nog net 😉

Aan de overkant van het stripmuseum vind je trouwens nog een interessant gebouw: in het unieke kader van een voormalige krantenredactie biedt het Marc Sleen Museum een overzicht van het werk van deze auteur in regelmatig wisselende tentoonstellingen.

Hoewel Sleens bekendste stripreeks vanzelfsprekend Nero is, komen ook de nevenreeksen als Oktaaf Keunink, De Lustige Kapoentjes en Piet Fluwijn en Bolleke aan bod en worden 3 thema’s uit zijn oeuvre verder uitgewerkt: safari, politieke cartoons en ronde van Frankrijk. Bij mijn grootouders lagen vroeger verschillende exemplaren van Nero en ook enkele van de andere reeksen, het werd dus een klein tripje down memory lane… en ondertussen werkte Maya aan een Neropuzzel die daar lag 🙂

Het bezoek hier is echt kort dus als je toch naar het stripmuseum komt, koop dan gewoon meteen een combiticketje 😉
Misschien konden we je inspirerend voor een uitje richting hoofdstad? Wij vonden het alvast de moeite waard!

Dagje aan zee

De nichtjes gingen een week naar Middelkerke met hun mama en bijgevolg hadden wij een mooie aanleiding om zelf ook nog eens een dagje naar zee te trekken 🙂
De meisjes speelden voor de middag  samen op het appartement terwijl wij wat konden bijpraten en een lekkere lunch werd voorbereid (en verorberd uiteraard).

Na het middageten trokken we naar buiten, hoog tijd voor een strandwandeling. Er stond een heel stevige wind maar die hadden we vooral in de rug en het zonnetje maakte dat het best aangenaam was mits een winddichte jas.

Tussendoor kregen we ook nog wel wat regendruppels te verwerken, maar gelukkig bleef dat nog binnen de perken en konden we gewoon verder wandelen op de dijk.

We wandelden van Middelkerke casino tot iets voorbij het kunstwerk van Wim Delvoye in Westende en maakten rechtsomkeer aan de twee ‘hoorns’.

Met een pannenkoek/wafel en warme chocolademelk/thee of Irish Coffee kreeg ieder in het gezelschap nog een zoet vieruurtje geserveerd.
Daarna nog beetje bijpraten en borrelen op het appartement en na een boterhammetje was het al ruimschoots donker toen we met de wagen terug richting Gent reden.
Een heel eenvoudige, ontspannende en erg gezellige dag. Zo zouden er eigenlijk best wat meer mogen zijn 😉

Dagje Brussel: bezoek koninklijk paleis en BELvue museum

Geïnspireerd door een Facebookbericht van V. besloten wij deze zomer ook eens een bezoekje te brengen aan het Koninklijk Paleis in Brussel. Jaarlijks opent het paleis tijdens de zomermaanden (een deel van) haar deuren voor het grote publiek. Je krijgt dan gratis toegang tot de zalen. Wij besloten er een dagje Brussel van te maken en spoorden met de trein naar de hoofdstad.

Samen met vooral buitenlandse toeristen wachtten we in het zonnetje tot het hekken open ging en we, na een screening van onze tassen en jassen, het parcours doorheen het gebouw mochten volgen. De zalen stralen beslist ‘grandeur’ uit maar toch waren ze meestal erg stijlvol en doorgaans niet al te overdadig (al blijven de luchters uiteraard enorm en zou ik die niet graag poetsen).

Eén van de eyecatchers is zeker de Spiegelzaal met de ‘Heaven of Delight’ van Jan Fabre. Het plafond en de centrale luchter werden er door de kunstenaar met kevers bekleed. Bijzonder is het in elk geval.

Ik schat dat we na ongeveer anderhalf uur terug buiten waren. Je schuifelt eigenlijk best gewoon mee met de flow en die flow bepaalt grotendeels het tempo (al kan je daar wel van afwijken als je wil).

Bij het verlaten van het paleis gingen we naar links en zagen een beetje verder een uitnodigend bord staan voor het BELvuemuseum. We kenden het museum niet maar aangezien we ruim voor lunchtijd terug buiten waren uit het paleis besloten we dat een extra bezoekje geen kwaad kon 😉

Het museum is gehuisvest in een bijzonder knap pand en is een “Museum over België en zijn geschiedenis en centrum voor democratie”. In de verschillende zalen wordt de geschiedenis van België en de ontwikkeling van de democratie op een leuke en sterk educatieve manier uit de doeken gedaan. (Dit is beslist een aanrader voor een schoolbezoek als je het mij vraagt).

Heel leuk was ook de tijdlijn doorheen het gebouw met voorwerpen die allemaal een duidelijke link met België hebben. Zo wist ik bv helemaal niet dat Atomaschriftjes een Belgisch product zijn, van de krokettenpers (waarvan vroeger in elk huisgezin een exemplaar terug te vinden was) wist ik dat dan weer wel 🙂

Nog een leuke vaststelling: het museum heeft een hele fijne plek om te eten: een hoge, in glas overdekte en afgesloten ruimte en een aangename binnentuin. Je kan er kiezen uit een buffet van origineel belegde broodjes, weckpotgerechtjes, salads in a jar, quiche, … allemaal erg lekker. (Je kan er dacht ik ook gaan lunchen zonder dat je een bezoek aan het museum moet betalen). In de souvenirshop kan je ook fijne spulletjes kopen waaronder erg leuke en helemaal niet zo dure prentkaarten.

Wij vonden dit alvast een geslaagde uitstap die jullie misschien ook kan inspireren 🙂

 

 

Izegem, Eperon d’Or

Op Open Monumentendag trokken wij van Waregem naar Izegem voor een bezoekje aan de schoenen- en borstelfabriek Eperon d’Or en ‘en passant’ pikten we nog even de oude elektriciteitscentrale ernaast ook mee.

Eperon d’Or biedt een overzicht van 140 jaar schoenmode (ruwweg afgebakend van 1830 tot 1970) aan de hand van de Izegemse nijverheid. Het museum vertelt het verhaal van de opkomst, de evolutie en de neergang van deze nijverheidstak in de Pekkersstad.

In de borstelafdeling kun je topstukken van Izegems fabricaat  bewonderen uit de periode tussen 1870 en 1950. In die jaren werden er heel wat echte kunstwerkjes gemaakt, dikwijls met de meest exotische materialen.

In de voormalige fabriekshal staan nog diverse oude machines en attributen.

Het oude gebouw kreeg naar mijn mening best een mooie facelift.

En van het ene bedrijfsgebouw trokken we naar het andere.

Wist je dat de grootst bewaarde stoommachine van het land in Izegem staat? Je ontdekt het verhaal in het museum Stoom en stroom, naast de site van Eperon d’Or.
Op het eind van de 19de eeuw liet het stadsbestuur een eigen centrale bouwen om Izegem te kunnen voorzien van stroom. De toenmalige prins Albert kwam de centrale persoonlijk inhuldigen in 1901. De eerste jaren verliepen moeizaam (enkel de rijke families konden zich immers in die periode stroom veroorloven). De installatie werd echter gestaag uitgebouwd en in 1936 kwam de kolos van 110 ton erbij die je vandaag de dag nog steeds kan bewonderen. (De andere machines werden helaas als oud ijzer verkocht.)

Alle praktische info over beide musea lees je op hun website.

Villa Gaverzicht – Waregem

Op Open Monumentendag dit jaar trokken wij richting West-Vlaanderen. Onze eerste stop van de dag was Villa Gaverzicht in Waregem, een private woning, gebouwd door architect Gentiel Van Eeckhoute, eind jaren ’30 van vorige eeuw. Het werd een unieke art deco villa en meteen één van de meest opvallende én meest luxueuze huizen van zijn tijd met een eigen badkamer en centrale verwarming., iets wat in de jaren 1940 in minder van 10% van de Vlaamse huizen aanwezig was.

Het gebouw werd enige tijd geleden verkocht en de nieuwe eigenaar heeft het met de nodige zorg in zijn oude glorie hersteld. Een unieke kans dus om dit gebouw eens met een bezoekje te vereren en we waren duidelijk niet de enigen die er zo over dachten want het was er op de koppen lopen (waardoor het ook moeilijk was om foto’s te nemen wegens amper plaats binnen om veel te bewegen of lang te blijven staan).

Villa Gaverzicht is een typevoorbeeld van modernistische interbellumarchitectuur. De woning bestaat uit verschillende gekleurde volumes die als blokken in elkaar passen. De basiskleuren zijn oker en aardekleuren, typisch voor het modernisme, blauw, groen, zwart en wit moeten ervoor  zorgen dat het geheel niet zwaar over komt. Nieuw is ook het gebruik van gewapend beton waardoor grote glaspartijen mogelijk worden. Met halfronde erkers, metalen relingen op het dak en ronde ramen past deze woning in de zogenaamde pakketbootstijl.

Binnen is er een duidelijk onderscheid tussen de dienstruimtes (beneden, half ondergronds) en de woonvertrekken. Deze laatste zijn meestal heel decoratief afgewerkt en ingericht met meubilair dat door de architect zelf ontworpen was.

Eén van de blikvangers is de volledig in oorspronkelijke staat herstelde badkamer. Deze ruimte, inclusief het plafond, is volledig bekleed met groenachtig marbrietglas.
Bijzonder weetje: deze badkamer deed ooit dienst als decor voor de LP ‘Jonge Helden’ van Arbeid Adelt (met Marcel Vanthilt).

Het bureau met een kleurrijk glas-in-lood-raam en verschillende op maat gemaakte kasten, de inkomhal en de ontvangstruimtes werden ook allemaal ontworpen door Van Eeckhoute zelf. Toch wel erg knap!

Een extra speciale ‘verborgen parel’ bevindt zich op het dak, maar moet in de komende jaren nog hersteld worden, een ‘zwembad’! De met water gevulde uitsparing op het dak moest als tegengewicht dienen voor de betonnen luifel boven het terras. Doordat deze luifel niet op zware pijlers steunt, bestaat immers het risico op verzakking. Toch wel een gewaagd ontwerp voor die tijd!

Meer over deze getalenteerde architect lees je op de inventaris van onroerend erfgoed.

 

Fotozoektocht door Gent

Voor het vierde jaar op rij deden wij de zomerfotozoektocht van de KWB Luchteren. Aan de hand van fotobeelden moet je je weg zoeken in de stad en tussendoor enkele vragen oplossen. Die foto’s zijn meestal details (zoals een stukje van een gevel, een deurbel, een sticker, een deeltje van een wegwijzer, …) waarvoor je soms goed uit je doppen moet kijken want ze kunnen zowel hoog als laag te vinden zijn. Je weet dus vooraf niet welke straten je zal moeten nemen en je hebt het beeld nodig om te weten welke richting je uit moet.
Het leukste aan deze zoektocht vinden wij vooral dat we – ondanks het feit dat wij heel veel rondwandelen in Gent – nog steeds verborgen plekjes in onze favoriete stad ontdekken.
Hoe goed we zullen scoren op onze zoektocht, dat zullen we pas op de bijeenkomst in het najaar horen maar voor ons was de wandeling op zich alvast weer geslaagd 🙂

Enkele sfeerbeelden:

We ontdekten enkele straten (straatjes) waar we bijzondere woningen aantroffen. De Wellingstraat (zijstraatje van de Holstraat) was voor ons nieuw terrein met nog een schat aan oude huisjes, of de Pussemierstraat (intussen deels omgevormd tot leefstraat, komt uit in Onderbergen) of de Napoleon Destanbergstraat waar een oude stadsdrukkerij jaren geleden werd omgebouwd tot lofts …
We spotten tussendoor bekende en minder bekende street art,…

en hielden ook wel eens halt voor een gesmaakte koffiepauze, deze keer bij Moor & Moor in Onderbergen 🙂

Kortom, wij genoten van een fijne wandeling van een enkele uren doorheen ons geliefde Gent waren blij met de nieuwe ontdekkingen die we ook deze keer weer deden 🙂

Het Moment

Op een zonnige zondagmorgen waarbij er niet veel op het programma stond, trokken we met de fiets nog eens richting stadscentrum. We flaneerden er langs de Boekenmarkt en door de straten van de binnenstad. Aangezien het middaguur al geslagen had, besloten we uit te kijken naar een leuke plek om iets te drinken en een kleinigheid te eten.
Het viel me in dat er op onze ‘uit te proberen’ lijst nog een adresje in Oudburg stond en aangezien we daar dichtbij waren, was nu het ideale moment (no pun intended 😉 ) om dat eens uit te proberen.

Het Moment is open sinds begin mei van dit jaar. De uitbaatster, Valentine Wanders, heeft haar sporen al verdiend in de horeca. Ze werkte o.a. als barista bij De Superette, Café Labath en Simon Says. Bij het Moment kan je vooral terecht om iets te drinken, van koffie tot aperitief of omgekeerd. Maar ook voor een kleine hap, een heerlijke boterham van de dag een ontbijtje of een lekker stuk stuk taart, ben je hier aan het juiste adres.

Vroeger huisde er in dit pand (Burgstraat 20) een veilinghuis en het gebouw is met respect voor de grandeur van weleer (her)ingericht. Binnen heb je 2 mooie ruimtes waar je kan zitten, elk in hun eigen stijl (waarvan eentje meer afgeschermd en met een grote boekenwand), naast het terras op straat is er ook nog een heerlijke tuinkamer achteraan en zelfs de zone van de toiletten kreeg een weelderig bloemenbehang en een wastafel met een gouden kraantje en zeepbakje. Het tegelvloertje in de eerste kamer waar ook de toog staat, vond ik gewoon prachtig met zijn mooie grijstinten en fijn motiefje. De deurstopper, een omgevallen ijsje, bracht me even verwarring en toverde een glimlach op het gelaat van de uitbaatster. Ik was inderdaad niet de eerste die zich vergiste en dacht dat er een ongelukje gebeurd was maar het was zo grappig om de reacties van de klanten te observeren 🙂

De binnentuin zat vrij vol en ik wou wel graag nog wat van het zonnetje genieten dus kozen we voor een plekje aan de straatkant. De kaart zit verstopt in leuke, houten doosjes, kunstwerkjes op zich.
Wij gingen voor een boterham van de dag en quiche (ik ging voor de groentequiche, de wederhelft koos voor de variant met ham en groente) vergezeld van een fris drankje. Voor de jongste een heerlijk appel-kweeperensap, voor mij een pittig tomatensapje en voor hem glas Suzanne, een Hedonisbiertje gebrouwen in Asper.

Net toen we ons afvroegen of ze misschien onze lunch vergeten waren, werden de bordjes geserveerd inclusief de verontschuldiging dat het wat langer had geduurd omdat de oven nog moest opwarmen. De boterham bestond uit 2 hele dikke sneden verschillend bruin brood, belegd met kaas (en/of hesp) en groen en viel net als de quiche enorm in de smaak. Heerlijk vers, duidelijk met liefde bereid zoals op de kaart vermeld 🙂

Het moet gezegd, de bediening in het algemeen is er uitermate vriendelijk. We voelden ons erg welkom en komen zeker nog eens terug want het gebak zag er ook best lekker uit en de vaardigheden van deze vriendelijke barista willen wij heel graag nog eens uittesten.

Meer info kan je vinden op de Facebookpagina of de website.

Gentse feesten deel 7

Deze middag – nee toch – terug naar de feesten. Om 13u op het Luisterplein nog eens gekeken naar Pelele met vrienden die de voorstelling nog niet zagen en ondertussen een lekkere vers belegde boterham gegeten (aanrader).
Daarna richting Botermarkt om zeker op tijd te zijn voor de voorstelling “Mr. Bakari” van Cie du Fil à Couper l’Eau chaude (what’s in a name). In een extra smalle, kleine woonwagen wordt je als gast netjes op elkaar geperst (de kleinste vooraan op een bankje, de grootste staand achteraan). Je krijgt er een verhaaltje gepresenteerd over ene Mr. Bakari, leuk, grappig en verrassend 🙂

Daarna ging het richting Kalandeberg met ons gezelschap voor les 3 cochons. Omdat ik deze voorstelling gisteren ook al had gezien, trok ik zelf even richting Werregarenstraatje voor de voorstelling Ai Xico Cica van Sofia Pimentao-Xu. Deze voorstelling startte met vertraging, kwam langzaam op gang en kon mij niet echt boeien waardoor ik afhaakte en terug naar de vrienden ging.

In Caffè Rosario maakte we een gesmaakte koffiestop, net op tijd trouwens want plots gingen de hemelsluizen nogal fel open. Eens de regen grotendeels voorbij, waagde ik met Max Van Hemel nog 440 trappen hoog op de toren van de Sint-Baafskathedraal, enkel tijdens deze feesten opnieuw te bezoeken na jaren gesloten te zijn voor herstellingswerken. Wie graag ook eens kijkje neemt, kan er morgen nog terecht tussen 10u en 17u.