Category Archives: Op stap

Fotozoektocht door Gent

Voor het vierde jaar op rij deden wij de zomerfotozoektocht van de KWB Luchteren. Aan de hand van fotobeelden moet je je weg zoeken in de stad en tussendoor enkele vragen oplossen. Die foto’s zijn meestal details (zoals een stukje van een gevel, een deurbel, een sticker, een deeltje van een wegwijzer, …) waarvoor je soms goed uit je doppen moet kijken want ze kunnen zowel hoog als laag te vinden zijn. Je weet dus vooraf niet welke straten je zal moeten nemen en je hebt het beeld nodig om te weten welke richting je uit moet.
Het leukste aan deze zoektocht vinden wij vooral dat we – ondanks het feit dat wij heel veel rondwandelen in Gent – nog steeds verborgen plekjes in onze favoriete stad ontdekken.
Hoe goed we zullen scoren op onze zoektocht, dat zullen we pas op de bijeenkomst in het najaar horen maar voor ons was de wandeling op zich alvast weer geslaagd 🙂

Enkele sfeerbeelden:

We ontdekten enkele straten (straatjes) waar we bijzondere woningen aantroffen. De Wellingstraat (zijstraatje van de Holstraat) was voor ons nieuw terrein met nog een schat aan oude huisjes, of de Pussemierstraat (intussen deels omgevormd tot leefstraat, komt uit in Onderbergen) of de Napoleon Destanbergstraat waar een oude stadsdrukkerij jaren geleden werd omgebouwd tot lofts …
We spotten tussendoor bekende en minder bekende street art,…

en hielden ook wel eens halt voor een gesmaakte koffiepauze, deze keer bij Moor & Moor in Onderbergen 🙂

Kortom, wij genoten van een fijne wandeling van een enkele uren doorheen ons geliefde Gent waren blij met de nieuwe ontdekkingen die we ook deze keer weer deden 🙂

Het Moment

Op een zonnige zondagmorgen waarbij er niet veel op het programma stond, trokken we met de fiets nog eens richting stadscentrum. We flaneerden er langs de Boekenmarkt en door de straten van de binnenstad. Aangezien het middaguur al geslagen had, besloten we uit te kijken naar een leuke plek om iets te drinken en een kleinigheid te eten.
Het viel me in dat er op onze ‘uit te proberen’ lijst nog een adresje in Oudburg stond en aangezien we daar dichtbij waren, was nu het ideale moment (no pun intended 😉 ) om dat eens uit te proberen.

Het Moment is open sinds begin mei van dit jaar. De uitbaatster, Valentine Wanders, heeft haar sporen al verdiend in de horeca. Ze werkte o.a. als barista bij De Superette, Café Labath en Simon Says. Bij het Moment kan je vooral terecht om iets te drinken, van koffie tot aperitief of omgekeerd. Maar ook voor een kleine hap, een heerlijke boterham van de dag een ontbijtje of een lekker stuk stuk taart, ben je hier aan het juiste adres.

Vroeger huisde er in dit pand (Burgstraat 20) een veilinghuis en het gebouw is met respect voor de grandeur van weleer (her)ingericht. Binnen heb je 2 mooie ruimtes waar je kan zitten, elk in hun eigen stijl (waarvan eentje meer afgeschermd en met een grote boekenwand), naast het terras op straat is er ook nog een heerlijke tuinkamer achteraan en zelfs de zone van de toiletten kreeg een weelderig bloemenbehang en een wastafel met een gouden kraantje en zeepbakje. Het tegelvloertje in de eerste kamer waar ook de toog staat, vond ik gewoon prachtig met zijn mooie grijstinten en fijn motiefje. De deurstopper, een omgevallen ijsje, bracht me even verwarring en toverde een glimlach op het gelaat van de uitbaatster. Ik was inderdaad niet de eerste die zich vergiste en dacht dat er een ongelukje gebeurd was maar het was zo grappig om de reacties van de klanten te observeren 🙂

De binnentuin zat vrij vol en ik wou wel graag nog wat van het zonnetje genieten dus kozen we voor een plekje aan de straatkant. De kaart zit verstopt in leuke, houten doosjes, kunstwerkjes op zich.
Wij gingen voor een boterham van de dag en quiche (ik ging voor de groentequiche, de wederhelft koos voor de variant met ham en groente) vergezeld van een fris drankje. Voor de jongste een heerlijk appel-kweeperensap, voor mij een pittig tomatensapje en voor hem glas Suzanne, een Hedonisbiertje gebrouwen in Asper.

Net toen we ons afvroegen of ze misschien onze lunch vergeten waren, werden de bordjes geserveerd inclusief de verontschuldiging dat het wat langer had geduurd omdat de oven nog moest opwarmen. De boterham bestond uit 2 hele dikke sneden verschillend bruin brood, belegd met kaas (en/of hesp) en groen en viel net als de quiche enorm in de smaak. Heerlijk vers, duidelijk met liefde bereid zoals op de kaart vermeld 🙂

Het moet gezegd, de bediening in het algemeen is er uitermate vriendelijk. We voelden ons erg welkom en komen zeker nog eens terug want het gebak zag er ook best lekker uit en de vaardigheden van deze vriendelijke barista willen wij heel graag nog eens uittesten.

Meer info kan je vinden op de Facebookpagina of de website.

Gentse feesten deel 7

Deze middag – nee toch – terug naar de feesten. Om 13u op het Luisterplein nog eens gekeken naar Pelele met vrienden die de voorstelling nog niet zagen en ondertussen een lekkere vers belegde boterham gegeten (aanrader).
Daarna richting Botermarkt om zeker op tijd te zijn voor de voorstelling “Mr. Bakari” van Cie du Fil à Couper l’Eau chaude (what’s in a name). In een extra smalle, kleine woonwagen wordt je als gast netjes op elkaar geperst (de kleinste vooraan op een bankje, de grootste staand achteraan). Je krijgt er een verhaaltje gepresenteerd over ene Mr. Bakari, leuk, grappig en verrassend 🙂

Daarna ging het richting Kalandeberg met ons gezelschap voor les 3 cochons. Omdat ik deze voorstelling gisteren ook al had gezien, trok ik zelf even richting Werregarenstraatje voor de voorstelling Ai Xico Cica van Sofia Pimentao-Xu. Deze voorstelling startte met vertraging, kwam langzaam op gang en kon mij niet echt boeien waardoor ik afhaakte en terug naar de vrienden ging.

In Caffè Rosario maakte we een gesmaakte koffiestop, net op tijd trouwens want plots gingen de hemelsluizen nogal fel open. Eens de regen grotendeels voorbij, waagde ik met Max Van Hemel nog 440 trappen hoog op de toren van de Sint-Baafskathedraal, enkel tijdens deze feesten opnieuw te bezoeken na jaren gesloten te zijn voor herstellingswerken. Wie graag ook eens kijkje neemt, kan er morgen nog terecht tussen 10u en 17u.

Gentse feesten deel 6

Na eerst nog enkele uren onkruid te hebben gewied (dat stopt helaas niet met groeien) trokken we na de middag opnieuw richting Gent centrum voor een verse portie straattheater.
De namiddag verliep niet echt zoals gepland: de eerste acts onder het Belfort waren slechts voor beperkt publiek en dus liepen de wachttijden algauw hoog op (en daar hadden we niet echt zin in dus besloten we dit te laten voor wat het was en verder te trekken). Op the green bleek de programmatie niet te kloppen: het boekje vermeldde een act om 15u maar er bleek een misverstand/drukfout en om 15u10 kregen we te horen dat de voorstelling pas om 15.45u zou doorgaan (terwijl ze dat gerust al een kwartier vroeger hadden kunnen zeggen aan de aanwezige wachtenden). Wij nog snel even naar de Botermarkt, waar de voorstelling van 15u uiteraard al was begonnen. We zagen veel volk een een dame die iets in het rad Frans aan het vertellen was maar telkens ze haar hoofd draaide konden we amper nog iets horen en de verhaallijn kregen we ook niet echt meer mee. Ook dat is Gentse feesten zullen we maar zeggen. Uiteindelijk dan toch maar terug gewandeld naar the green en daar gewacht tot 15u45.

De voorstelling “au bout du fil” van Pelele (Fr.) is beslist de moeite waard om te zien. Grappig en technisch echt wel sterk: marionetten met heel veel touwtjes om aan te trekken (en dus in de knoop te geraken) en handige poppenspelers (-sters eigenlijk) die daarnaast zelf ook nog eens figureerden als personage in de voorstelling en bovendien meermaals van rol en outfit wisselden. Heel knap! Speelt nog zaterdag en zondag trouwens.

Een beetje stram na 40 minuten op de grond te hebben gezeten, gingen we zo snel we konden terug richting Botermarkt om nog een tweede voorstelling mee te pikken: 3 Petits Cochonsvan Théâtre Magnetic (Be), een voorstelling die speciaal voor de Gentse feesten door de artiest naar het Nederlands werd omgezet en ingestudeerd (chic!).
Zoals de titel het zegt, gaat deze voorstelling over de drie biggetjes maar dan wel een hilarische hertaling ervan 🙂

Ik stond niet ideaal om veel foto’s te maken maar aangezien de voorstelling zo leuk was, ga ik met plezier morgen in ander gezelschap nog eens kijken en probeer dan betere beelden te schieten.

Resultaat van de dag: uiteindelijk 2 mooie voorstellingen gezien en de rest? Dat zien we morgen wel weer 🙂


 

Gentse feesten deel 5

Na een rustdag (er moeten immers ook nog wel wat andere dingen gebeuren tijdens een vakantieweekje) trokken we deze namiddag toch nog voor een paar uurtjes richting centrum.
We pikten nog een voorstelling van Puppetbuskers mee: S.A. Marionetas uit Portugal met  ”etc.”, een reeks van kleine verhaaltjes over mensen en katten.

Al kuierend door de stad gingen we in de Kammerstraat een kijkje nemen bij Freetime. In de OASE kunnen ouders met jonge kinderen tussen 14.00u en 20.00u even tot rust komen op een heel gezellige plek.

Daarna trokken we nog even naar Baudelopark om de artiesten van de Circusplaneet aan het werk te zien.

Een kort intermezzo dus op de feesten maar we komen later deze week sowieso terug voor nog meer Puppetbuskers 🙂

Gentse feesten deel 3

Ja voor de derde dag op rij naar de feesten maar aan een lager tempo dan de voorbije jaren, we zullen zeker niet alle voorstellingen van het straattheater op onze teller staan hebben maar het geeft niet 🙂
Op zondagmiddag stond er voorwaar een klassiek concert van die Verdammte Spielerei in de Sint-Baafskathedraal op het programma. Die Verdammte Spielerei dat is normaal gezien vijf mannen in een wit marcelleke die als minifanfare voor plezier zorgen op publieke feestjes. Voor deze editie hadden ze er wat van hun vrienden (moaten dus) bij gevraagd en een zwart marcelleke aangetrokken 🙂
We kwamen ruim op tijd maar de kathedraal (en daar kan toch wel wat volk binnen) zat ruim voor het aanvangsuur eivol en dus begon het concert gewoon 10 minuten vroeger! Het werd een uurtje luisteren naar klassieke en iets luchtiger muziek waarbij de blazers meestal de hoofdrol speelden. Het concert werd afgesloten met een mooie versie van ‘de fanfare van honger en dorst’, wondermooi qua klank in deze setting.

Ons gezelschap splitste zich op en vertrok verschillende richtingen uit in het feestgedruis. Wij flaneerden nog even door de stad en trokken tijdig richting Augustijnenklooster voor de Puppetbuskersvoorstelling Millefeuilles van het Franse compagnie Areski. Een bijzonder mooie voorstelling waarbij uitgeknipte figuurtjes uit papier de hoofdrol spelen. Een voorstelling waar we vriendelijk werden verzocht onze tassen buiten te laten maar onze GSM mee te nemen. Door zelf de papieren installaties met een lampje te belichten ontstaan schaduwen en dus ook beweging.

Tijdens onze wandeling langs de kunstwerkjes in de (semi)duisternis werden we vier keer bij elkaar geroepen om naar een klein optreden te kijken waarbij boekjes met figuurtjes worden open en dicht geklapt.

In de vooravond gingen we even naar huis om nog een hapje te eten en een extra truitje uit de kast te halen. Deze avond immers vuurwerk op de planning. Ook al jaren een klassieker waarbij we met een aantal vrienden ruim op voorhand afspreken om een goed zicht te hebben op het spektakel. Om de tijd te vullen, zorgen we zelf altijd voor wat drank en hapjes. Terwijl de volwassenen de tijd vol praten, houden de kinderen zich meestal bezig met een spelletje (of ook met wat praten).
Geen idee hoe het komt, maar dit jaar was er beduidend minder volk aanwezig voor het vuurwerk. Zouden nog veel mensen denken dat het vuurwerk op 21 juli doorgaat? Dat is toch al enkele jaren gewijzigd maar de voorbije edities lag 21 juli wel dichter in de buurt en misschien hadden velen het nog niet helemaal door dat het vuurwerk nu telkens de eerste zondag van de feesten wordt afgestoken. We hadden in elk geval ruimte zat en het was absoluut niet nodig om er een uurtje op voorhand te zijn maar op zich vonden we dat niet erg want altijd onderwerpen genoeg om bij te praten 🙂

Zoals meestal was het spektakel weer de moeite. De muziek van Kenji Minogue is niet meteen mijn ding maar het moet gezegd, de vuurwerkmakers wisten er wel raad mee om hun spektakel te laten aansluiten bij het muzikaal geweld. Want geweld, dat was het toch wel, zowel voor de oren als voor het hartritme (man die bas stond hard). Een beetje minder zou echt wel mogen en misschien moet de organisatie/de stad toch wat meer aandacht hebben hiervoor en mensen waarschuwen voor mogelijke gehoorschade en aansporen om hun oren te beschermen en ook oordopjes uitdelen zoals ze al bij veel festivals (en ook tijdens de feesten op het Laurentplein) doen.
Wie het gemist heeft, kan hier nog enkele fragmentjes afspelen:

En eens dat voorbij, was het meer dan tijd om onze fietsen op te halen en naar huis te rijden 🙂

Gentse feesten deel 2

Eigenlijk al de tweede volwaardige dag van de Gentse feesten maar aangezien ik gisteren nog moest werken voelde vandaag toch meer aan als de eerste echte 😉
We startten de dag in Hotel Reylof voor een gesmaakte (letterlijk en figuurlijk) jazzlunch in heel fijn gezelschap. Ik mag het intussen eigenlijk al een jaarlijkse traditie noemen: lekker eten, mooi geserveerd, fijne muziek en aangenaam tafelgezelschap. Wat heeft een mens meer nodig om te genieten?

Nadien trokken we het centrum in voor een portie straattheater met Puppetbuskers en Miramiro.
Op de Kalandeberg zagen we de heerlijke voorstelling ‘ne me quitte pas’ van het Spaanse duo El retrete de Dorian Grey. Het is een woordeloze voorstelling met ballonnenplooiers maar eentje die je nog nooit hebt gezien! Zalig genoten van de twee heren die zelf ook de moeite van het bekijken waard zijn (hun mimiek is bijwijlen hilarisch). Een sterke aanrader! (ook zondagmiddag 16 juli nog te zien op de Kalandeberg om 15u)

Daarna trokken we naar the green, waar  “L’Homme Orchestre” door Cie Le Mue/tte zagen. Een man die in zijn eentje muziek van een heel orkest brengt. Niet meteen vernieuwend maar toch knap om zien hoe de verschillende touwtjes de juiste instrumenten in beweging brengen zonder het algemene ritme te verliezen.

Van the green ging het naar de Botermarkt waar onder de toren van het Belfort enkele kleinere acts staan opgesteld. We keken naar het Franse La Malette met Little boy, the king of harmonica; een klein poppenspel met verschillende schattige figuurtjes.

Als laatste vandaag op het programma van Puppetbuskers stond een bezoekje aan het kleine caravannetje van Cie Dez Six Faux Nez op het programma. We kregen er het verhaal te zien en te horen van een kindje (een pop?) gemaakt van stof dat op zoek gaat naar andere gelijken op de wereld. Een voorstelling die gebruik maakt van verschillende (projectie)technieken en soms een beetje last heeft van het lawaai buiten. Een deel van de voorstelling is in het Frans maar de meeste stukken tekst worden in het Nederlands herhaald waardoor het verhaal ook voor kinderen ook wel te volgen is (mits hier en daar misschien een woordje uitleg). Voor deze voorstelling betaal je een euro per volwassene, kinderen mogen binnen aan 0,5 euro.

Omdat we nog wel zin hadden in meer trokken we vervolgens richting site Oud Sint-Baafs / Macharius ofte de terreinen van Miramiro. Om de honger te stillen probeerden we de wraps uit (aanrader, stevige portie) en namen er een bordje hartige hapjes bij.

Om onze dag af te sluiten keken we naar Smashed van het Britse gezelschap Gandini Juggling. Ze brachten een verrassende en humoristische jongleeract met appels op de tonen van klassieke muziek en zelfs opera. Indrukwekkend hoe een groep van negen mensen zo mooi synchroon kan jongleren.

Nog een filmpje van Max waarbij ze speelden op een minder klassiek streepje muziek 🙂

Met een voldaan gevoel keerden wij meer dan tevreden huiswaarts.

 

Gentse feesten deel 1

Dit jaar geen uitgebreide besprekingen van de feesten maar enkele sfeerverslagjes. Ook al was de voorbereiding minimaal en leek de ‘goesting’ niet meteen aanwezig, uiteindelijk vertrokken we vrijdagavond toch nog richting centrum en zagen we al enkele mooie dingen 🙂
Enkele vaststellingen:
veel fietsen en nog te weinig fietsenstallingen (ook al zijn er bijgeplaatst), gelukkig wel nog een treffelijke parkeerplaats gevonden;
nog niet zo zot veel volk om 21u maar toen wij iets voor middernacht huiswaarts keerden, kwam er precies nog een pak volk richting centrum gestapt;
ik heb minder het gevoel dat ik zoveel mogelijk wil zien, maar ben wel tevreden met de mooie dingen die ik zie.

Terwijl de wederhelft op het Laurentplein naar Willem Vermandere ging luisteren, trok ik met Maya richting the green voor de act van de vuurmeesters (het alternatief dit jaar voor de openingsstoet). We zochten tijdig een plekje op de trappen om een beetje zicht te hebben op het geheel. Tijdens het wachten konden we nog wat meegenieten van de muziek onder de stadshal. Net als vele anderen waren we een beetje ontgoocheld en hadden we gedacht dat er toch nog net iets meer ging gebeuren dan het aansteken van de houten staken die er vooraf waren opgesteld. Wij liepen wel nog even mee langs één van de vuurlijnen richting Laurentplein. Volgens een vastgelegde timing staken de verschillende organisaties het vuurtje van hun lantaarn langs het parcours aan en trokken de fakkel vervolgens de hoogte in. Het was wel leuk om zien hoe sommigen er een mooi moment van maakten in het bijzijn van vrienden en sympathisanten 🙂

We waren net op tijd terug aan het Laurentplein (Luisterplein tijdens de feesten) om nog de laatste nummers van Willem Vermandere te horen, dronken nog een glaasje en gingen vervolgens met de fiets terug naar huis.

 

Rechts / Averechts, textiel tussen kunst & design

Recent trokken we nog eens naar het Designmuseum in de Jan Breydelstraat. Momenteel loopt daar de tentoonstelling Rechts/Averechts naar aanleiding van het tienjarig bestaan van de afstudeerrichting textielontwerp aan KASK / School of Arts. De tentoonstelling confronteert werk van internationale kunstenaars met dat van alumni in een belevingstentoonstelling.
Het leuke daarvan is dat je niet alleen tussen de werken door wandelt maar er voor een keertje ook mag aan voelen en kan op zitten!

Tijdens die wandeling wordt het echt wel duidelijk dat de lijn tussen kunst en design, tussen gebruiksvoorwerp en kunstwerk vaak een heel dunne lijn is die bij momenten zelfs helemaal lijkt te verdwijnen.

Wij gingen ook een kijkje nemen op de bovenste verdiepingen die volledig heringericht zijn en o.a. de collectie van de Stichting Van Severen in de kijker zetten. Het Art Nouveau meubilair dat er stond is grotendeels verdwenen maar ik hoop dat dit een nieuw plekje zal krijgen in het andere deel van het museum dat momenteel gerenoveerd wordt. Ik ben alvast benieuwd om de verdere ontwikkelingen van het museum te zien want er beweegt heel wat en de nieuwe weg lijkt boeiend maar nog niet helemaal duidelijk (of toch niet voor mij in elk geval). Reden genoeg om hier regelmatig langs te blijven komen.

Weet je nog niet wat gedaan komend weekend (of wil je eens iets anders dan winkelen of een terrasje doen in Gent), spring dan zeker eens binnen.
De huidige tentoonstelling loopt nog tot oktober 2017. Alle praktische info lees je op de museumwebsite.

P.S. Van de gelegenheid gebruik gemaakt trouwens om een fotoshoot met dochterlief te doen. Zonder flits of statief mag dat in het museum en nu was het extra leuk. Zelfs een van de zaalwachters had ons in de gaten en maakte me er op attent dat het zicht van bovenaf ook mooi was om op camera vast te leggen terwijl ik al even dacht dat ik een opmerking ging krijgen omdat ik iets gedaan had dat niet mocht 😉

Oostende – the Crystal Ship revisited

Vorig jaar trokken wij voor een geslaagde vrijgezellendag naar Oostende. Het was zo gezellig dat we besloten om er een jaarlijkse traditie van te maken en zo geschiedde. Op Pinksterzaterdag trokken wij – met een iets beperkter groepje – nog een keertje naar Oostende voor een nieuwe Topwijvendag 🙂

Terug Oostende want dat is super gemakkelijk vanuit Gent met de trein en the Crystal Ship was aan een nieuwe editie toe. De voorspellingen deden ons nog even twijfelen, maar wij zagen geen regen en de wolken ruimden steeds meer plaats voor de zon. Ideaal voor een super relaxte dag waarbij alles kan en niets moet.
We deden opnieuw van potluck en picknickten in het stadspark. De vissla en de scampi kochten we uiteraard vers in Oostende.

We deden in voor- en namiddag een terraske (omdat het kon, we er zin in hadden en omdat we – vrouwen hé – behoefte hadden aan een sanitaire stop).
We (= ondergetekende had precies in haar ooghoek een leuk kastje in de etalage zien staan en wou toch gauw eens de straat oversteken…) ontdekten een superleuk winkeltje waar verschillende dames uit het gezelschap met een presentje voor zichzelf of iemand anders vertrokken (neen, verder niet van shopping gedaan, totaal niet, wij kunnen dat gerust laten, echt wel). Het winkelconcept is een beetje te vergelijken met dat van Helen B in Gent. Uitbater/eigenaar verkoopt eigen product (hier zelfgemaakte kledij) en verkoopt ook leuke producten van andere creatievelingen (juwelen, gehaakte diertjes, prentkaarten, …)

We kregen van de sympathieke winkeldame nog een leuke tip: het voormalige postgebouw (aan de andere kant van de straat) opende heel recent een nieuw dakterras. Wij trokken meteen op verkenning want dat klonk ons als muziek in de oren. Helaas ging er die dag net een kinderfeest door en was het terras niet toegankelijk (een tip die we dus zullen moeten onthouden voor een volgende keer).

Ook het koffiehuisje dat we in de namiddag ontdekten, hadden we bijna over het hoofd gezien. Het bleek echter een super schattig plekje waar er zelfs tot in het toilet (zie de foto’s hieronder) fijne koopwaar te vinden was 😉 (neen, niets meer gekocht, enkel gekeken)

                                                       

Ja, we deden ook terug een stuk Crystal Ship, niet met de fiets deze keer maar daarom niet minder leuk. Hierna enkele foto’s als bewijs:

‘s Avonds hebben we nog heerlijk gegeten in restaurant Beausite op de dijk terwijl we vanop de eerste verdieping genoten van de langzaam ondergaande zon.

Het werd andermaal een zalige dag waarop enorm veel is gelachen en gebabbeld en gewandeld werd (20.000 stappen vertelde de App van A. ons) en iedereen helemaal ontspannen terug naar huis kwam.
Topwijvendag 2018 staat alvast in mijn agenda genoteerd 🙂

Wij deden uiteindelijk maar een fractie van de Crystal Ship route, maar dit beviel ons erg. Zelf ook zin om op verkenning te gaan? Je kan de kaart downloaden via de website of een gratis kaartje afhalen in het toeristisch infopunt van de stad. Op de kaart vind je een suggestie van wandel- en van fietsroute en een woordje uitleg bij de kunstwerken. Je kan echter zonder problemen van de route afwijken en je eigen parcours uitstippelen. Naar sommige kunstwerken is het soms even zoeken maar dat maakt het eigenlijk alleen maar leuker en bv ook ideaal om kinderen op speurtocht uit te sturen 😉