Category Archives: Uncategorized

Singing in the rain

Ik las het al via andere blogs dat Tiny een oproep deed (of een uitdaging lanceerde):

Noem het een tag, noem het een stokje, noem het gewoon een zot idee. Ga eens op zoek naar een liedje van een hele tijd geleden. Zo lang geleden dat je zelfs nog niet eens geboren was. Maar toch blijft het hangen, vind je het mooi of net niet – dat kan ook.

Ik dacht eerst: “dat is een eitje, ik hou van oude muziek” maar de tweede gedachte die in me opkwam was: “help, welk nummer moet ik kiezen, er zijn er zoveel waarvan ik hou”. Thuis stond de radio standaard op Radio 2 en de zondag was (is) het dan steevast De Prehistorie. Verschillende van mijn eerste cassettes (ja, zo oud ben ik al!) die ik kocht in de winkel waren trouwens van De Prehistorie. Ik denk dat ik op die manier de muziek, van soms ver voor mijn tijd, met de spreekwoordelijke paplepel heb meegekregen.

Een shortlist:

De Beatles, gewoon teveel nummers om op te noemen en eigenlijk onmogelijk om een keuze te maken. Mijn eerste LP die ik kocht was de dubbele blauwe van de Fab Four.

Ook bij de Franstalige muziek zitten meerdere pareltjes van voor mijn geboortedatum waar ik nog steeds van hou. Hieronder eentje uit een lange reeks:

De vrolijke muziek van Grease en ABBA werd gemaakt na mijn geboorte en komt dus niet in aanmerking voor deze uitdaging. Maar het blijft ideale muziek om instant vrolijk van te worden. Wat blijkbaar wel van (net) voor mijn geboortejaar is, is het liedje van de Candyman. Ik vond dat vooral als kind een heel leuk nummer dat ik vrolijk liep mee te neuriën telkens het op de radio te horen was.  Het liedje werd geschreven voor de film Willy Wonka & the Chocolate Factory naar het boek van Roald Dahl.

Het nummer dat ik echter nog het meest spontaan uit mijn geheugen opdiep is “Singin’ in the rain”. Singin’ in the Rain is een Amerikaanse muziekfilm van Gene Kelly en Stanley Donen uit 1952 met in de hoofdrollen Gene Kelly en Debbie Reynolds . De film verhaalt over een historisch punt in de filmgeschiedenis; de overgang van de stomme film naar de geluidsfilm.

Ik ben een grote fan van zonnig weer en kan behoorlijk humeurig rondlopen wanneer het grijs en neerslachtig weer is. Maar soms lukt het me om met dit liedje mijn humeur op te krikken en stiekem, wanneer ik zeker ben dat er niemand kijkt, zou ik heel soms wel eens een huppelpasje durven placeren wanneer het goede gevoel de bovenhand krijgt. Met die vele buien die we de voorbije weken te verwerken kregen geen slecht idee om het liedje nog eens mee te zingen 🙂

Ben jij ook fan van oude nummers? Wat is jouw favoriet? Laat het me weten in de commentaren of schrijf er zelf iets over en leg een linkje zodat ik nieuwe nummers en nieuwe blogs kan ontdekken.

 

Boostyour positivity – charge & reload

Het boostyourpositivityproject werd net als de vorige keer afgesloten met een bloggersbrunch. Dit hebben we vooral te denken aan Oon en Lilith die hierop aandrongen bij Danone, die gelukkig overstag gingen.
Tot mijn verrassing ging de brunch opnieuw door in Gent, in de voor mij nog onbekende zaal Lux aan de Dendermondsesteenweg, op een boogscheut van de Dampoort. Waar ik me de vorige keer nog een echt groentje voelde, had ik me bij deze editie best geamuseerd met de uitdagingen en online terug nieuwe mensen leren kennen. Samen met No Butterfly ging ik op pad en al snel raakten we aan de praat met andere dames (van mannelijke bloggers viel hier immers niet veel te merken 🙂 ). Het was wel fijn om sommige bloggers eens irl te zien al heb ik lang niet iedereen gesproken die ik in gedachten had (soms kies ik wel eens voor de iets veiliger optie om vooral met bekenden of semi-bekenden te praten en duik ik niet zo snel in gesprekken met mensen die ik nog niet ken). Tip voor de organisatie (zelfde opmerking als vorige keer) zet die bloggersadressen eens wat groter op de button, dat vergemakkelijkt de herkenbaarheid zeker voor bloggers die niet zo vaak met hun gezicht online komen en helpt mensen die nog niet zoveel volk kennen om iets sneller op iemand af te stappen die ze dan toch al een beetje online hebben leren kennen.

WP_20151213_004   WP_20151213_002    WP_20151213_011

De zaal was prachtig, ons glas cava werd met de nodige schwung geserveerd en het buffet was heerlijk. Er werd heel wat afgepraat (wat had je gedacht) en de smartphones werden regelmatig bovengehaald om de sociale media van het nodige beeldvoer te voorzien.
Bij het vertrek kregen we er nog een goedgevulde goodiebag bovenop wat fijn meegenomen was natuurlijk.

 WP_20151213_007   WP_20151213_009   WP_20151213_010

De week erop werd een ‘pittige’ week met veel werk en heel wat zaken om te verwerken. Mijn batterijen werden bijgevolg zwaar op de proef gesteld.
Gelukkig mag ik nu 2 weken vakantie nemen en hoop ik – ondanks alweer een goed gevulde kalender – wat tot rust te komen, te genieten van mooie momenten en fijne ontmoetingen en ‘bij te tanken’.

Charge & reload dus.

Kindervreugde: in je kind dingen van jezelf terugvinden

Het laatste thema van het project boostyourpositivity werd kinderen. Niet onlogisch met al die bloggende mama’s natuurlijk.

Tien jaar geleden kwam er klein meisje in ons leven en zette dat leven behoorlijk op zijn kop. Uiteraard zijn er momenten waarop je ze eens achter het behang zou willen plakken, maar eigenlijk zouden we ze toch niet meer kunnen missen en wanneer ze er niet is dan zit ze toch steeds in onze gedachten.
Eén van de leuke dingen: sinds zij er is, hoef ik geen excuses meer te zoeken om naar kindertheater te gaan, deel te nemen aan kinderzoektochten of het kinderaanbod van musea uit te testen 🙂 En dus nemen we haar regelmatig op sleeptouw naar musea, zit ze al enkele jaren in de jury van Spekken, het kindertheaterfestival, ging ze met veel plezier naar het curieuzeneuzen-vraagstaarten-kabinet en gaat ze nog steeds naar de kinder- en jeugdboekenjury in de bibliotheek,… In een stad als Gent is het aanbod zo uitgebreid dat er altijd wel iets te beleven valt.
Ook tijdens het citytrippen zoeken we naar zaken die haar kunnen boeien, maar laten we haar ook kennis maken met zaken die ons interesseren. Tijdens onze laatste trip naar Amsterdam gingen we speciaal voor haar naar Nemo, maar namen we haar evengoed mee naar onze keuze, het Rijksmuseum.
Toen ik kind was, bestond er zeker zo geen ruim cultureel aanbod voor kinderen (al helemaal niet op het platteland), maar ik weet dat ik daar enorm van genoten zou hebben, mocht dat er wel zijn. Ik ben dan ook enorm blij dat zij onze uitstapjes leuk vindt en ik geniet er minstens even veel van.

Als kind hield ik mij o.a. bezig met knutselen, tekenen en lezen. De leespassie bij haar is minder groot, maar ze is er wel want boeken die ze leuk vindt, die leest ze met veel plezier en dan mogen het gerust dikke boeken zijn. Zo houdt ze enorm van de boeken van Geronimo Stilton en de Thea Sisters maar ook van oude klassiekers zoals de boeken van Roald Dahl. Knutselen en tekenen doet ze wel graag en ze vindt het nog leuker om het samen met mama te kunnen doen. En dus probeer ik terug een beetje tijd vrij te maken om samen met haar te knutselen en te tekenen. En zo gun ik mezelf een beetje vrije tijd om creatief in te vullen en maak er meteen een fijn moeder-dochtermoment van. Gelukkig is er Pinterest om inspiratie op te doen want zo is er steeds iets nieuws waar we ons door kunnen laten inspireren. Momenteel zijn we trouwens samen volop bezig met het maken van kerstkaartjes en uitnodigingen voor een (uitgesteld) verjaardagsfeestje voor haar vriendinnen.kerstkaartjes

WP_20151115_007 WP_20151115_005

 

#boostyourpositivity challenge 3: my body & me

Toen ik de derde instagramuitdaging en de blogpost van Oon las, dacht ik meteen: ik ga niet met mijn blote lijf (of een deel ervan) op de foto. ‘t Is niet dat ik ongelukkig ben met dat lijf van mij, maar ik ga het toch niet meteen in de kijker zetten. Maar misschien kon ik er toch iets over schrijven?

Mijn verstand zegt me dat ik niet ontevreden moet zijn over mijn lijf, maar – typisch vrouwelijk zeker – uiteraard vind ik dat het beter kan. Ik ga daarover niet in detail, ik heb immers in de loop der jaren geleerd dat je de sterke punten in de verf moet zetten en niet de mindere 😉
Ik ben er wel van overtuigd dat je moet luisteren naar je lichaam en het ook moet verzorgen. Twee zaken die ik probeer te doen, maar ook daar is er zeker nog ruimte voor verbetering. Ooit zou ik bv eens werk willen maken van Pilateslessen, maar dan wel met een goede begeleiding door een kinesist die weet wat mijn lichaam wel of niet aankan. Voorlopig blijf het vooral bij zoveel mogelijk korte verplaatsingen te voet en met de fiets doen, ook een wandeling van enkele uren is niet meteen een probleem. Zeker tijdens de vakanties doen we heel wat kilometers te voet, nog steeds vaak de beste manier om dingen te bekijken of te ontdekken in een stad.

En verder? I will count my blessings and try to take care 🙂

 

#boostyourpositivity challenge 2: work

Veel werk, teveel werk, geen werk, werkstress, work – life balance, langer werken, minder werken, … Over het thema werk valt heel wat te vertellen.
Ik werk inmiddels bijna 18 jaar bij dezelfde werkgever en ik heb me dat nog niet beklaagd. Uiteraard is niet alles altijd rozengeur en maneschijn maar ik ga beslist met plezier werken.
Wat ik persoonlijk wel belangrijk vind, is dat mijn woon-werkafstand kort is. Ik kan met de fiets naar het werk waardoor ik niet dagelijks afhankelijk ben van het openbaar vervoer en niet in de files moet staan. De laatste jaren zit ik – als gevolg van reorganisaties – wel iets vaker op de trein maar eigenlijk valt ook dat nog vrij goed mee. De verbinding vanuit Gent naar Brugge of naar Brussel is immers relatief kort en er zijn heel wat treinen die ik kan nemen. Combineer dat met flexibele werktijden en de balans thuis/werk wordt al een stuk gemakkelijker.

Toen we van 2 naar 3 onder hetzelfde dak gingen, intussen 10 jaar geleden, werd een iets strakkere planning en organisatie noodzakelijk. Door de korte afstanden tussen thuis, werk en crèche/school en het geluk van een sterk kind te hebben dat uiterst zelden ziek is en nog geen enkele dag school moest missen, bleef het tot op heden mogelijk om voltijds te werken en toch tijd voor de dochter te kunnen maken.

Voor mij persoonlijk is het geen optie om 80% te gaan werken (al bestaat de mogelijkheid wel) omdat ik weet dat ik dan gewoon die 100% werk op vier dagen rond moet zien te krijgen. Anderzijds kan ik wel thuiswerken en dochterlief is inmiddels ook al groot genoeg om zichzelf enkele uren bezig te houden. Soms ben ik dan overdag iets meer met haar bezig en werk ik ‘s avonds, nadat zij in bed ligt, nog door. Met de smartphone in de buurt ben ik uiteindelijk altijd wel bereikbaar voor wanneer het nodig is. Doordat ik nauwelijks tijd verlies met woon-werkverkeer kan ik ook meer uren effectief/efficiënter werken. Ik voel dat verschil duidelijk wanneer ik meerdere keren in dezelfde week toch een (trein)verplaatsing moet maken.

Het leuke aan mijn job is dat hij veel afwisseling biedt en dat we al eens creatief uit de hoek mogen komen. Soms staat er weekendwerk op de agenda, publieksevenementen laat je nu eenmaal niet doorgaan tijdens de kantooruren. Sommige periodes kan het heel erg druk zijn, maar op andere momenten is er wel wat ruimte om op adem te komen.

Kort, ik doe mijn werk graag, ik krijg er heel wat mogelijkheden en kan ook vrij flexibel mijn werk inplannen. Ik besef heel goed dat anderen het vaak moeilijker hebben om alles geregeld te krijgen en voel mezelf dan ook wel gezegend met de job die ik uitoefen zo dicht bij huis.

Werktuigendagen

Werkgewijs sta ik al eens op een landbouwbeurs. De meest bijzondere wat mij betreft, zijn op dat vlak de Werktuigendagen in Oudenaarde. Bijzonder omdat je op een terrein van ruim 120 ha heel wat landbouwwerktuigen ook effectief in actie ziet. Er wordt gerooid, gedorst, geploegd, gezaaid, geoogst, …
Op 2 dagen tijd ontvangen ze daar gemakkelijk 75.000 bezoekers, zeker op mooie dagen is het daar bijgevolg behoorlijk druk langs de N60.

Wie deze beurs nog nooit bezocht, kan het zich maar moeilijk voorstellen hoe het er daar aan toe gaat. Een heel andere sfeer dan een beurs in een beurshal, dat kan ik wel zeggen. Indrukwekkend is het in elk geval. Enkele sfeerbeelden.

WP_20150926_002 WP_20150926_006 WP_20150926_007 WP_20150926_008 WP_20150926_009 WP_20150926_011WP_20150926_023 WP_20150926_026

WP_20150926_019

 

Reuzenaronskelk

Na tien jaar wachten was het eindelijk zover in de Plantentuin van de UGent: een reuzenaronskelk zou gaan bloeien. Een unieke gebeurtenis en dat zouden we geweten hebben, de pers werd gemobiliseerd, een webcam geïnstalleerd en de tuin bleef langer open.
Zo dicht bij huis konden we die gelegenheid toch niet laten liggen om zelf ook eens een kijkje te gaan nemen. De plant stond nog niet helemaal open op donderdagavond en de stank viel nog heel goed mee. Ook enkele andere exemplaren van de reuzenaronskelk te zien die niet in bloei stonden maar toch ook de moeite waren.

WP_20150709_001                         WP_20150709_002

Op vrijdagmiddag was ik toch dermate nieuwsgierig dat ik nog eens een kijkje ging nemen. Terwijl ik in de (korte) wachtrij stond, kon ik ook de andere planten in de kas bewonderen en dan uiteraard het pronkstuk van het moment.

 

 

Ropeskipping

Vierde jaar ropeskipping, de eerste drie jaar een uurtje elke week en dit jaar twee keer per week.
Ze springt recreatief, louter voor het plezier en zonder competitiestress. Ze is zeker niet de beste maar ze vindt het leuk en wat ze intussen al allemaal kan is best indrukwekkend.
Afgelopen vrijdag was er een kleine demo, een informeel intraclubje.

Op het programma o.a. speed (zoveel mogelijk springen in één minuut)

Doubles (zo vaak mogelijk in één minuut bij elke sprong het touwtje twee (!) keer te laten ronddraaien (geen filmpje van) en een vrije oefening waarin ze heel wat van hun technieken kunnen demonstreren.

Blogbrunch bij Bidon

Door in te gaan op de uitdagingen van Kelly en Lies in het project Boostyourpositivity van Activia kreeg ik een uitnodiging voor de bloggersbruch. Deze bleek door te gaan in Gent en meer bepaald in Bar Bidon. Redenen genoeg dus om snel in te schrijven want in mijn eigenste Gent en op een locatie die ik graag eens wou uitproberen. Afgelopen zondag wandelde ik onder een stralende lentezon naar het centrum van de stad. Bij Bar Bidon werden we heel aangenaam ontvangen en kregen we meteen een glaasje bubbels aangeboden.

Bidon3 Bidon12

Voor velen was het even wennen om in de groep dames bekende gezichten ter herkennen. De badges van de deelnemers werden dan ook grondig bekeken (al had de blognaam misschien beter ietsje groter gestaan, suggestie voor een volgende keer?). Het was wel boeiend om verschillende gesprekken te volgen en nieuwe blogsters te leren kennen. Om te horen waarom mensen met een blog beginnen, hoe ze evolueren of wat ze nog hopen te bereiken. Ik denk dat velen die middag besloten hebben om het lijstje van de deelnemers en vooral hun blogs nog eens grondig door te nemen.

Het buffet was ronduit heerlijk en ik geef het toe, ik genoot met volle teugen. Voor de huisgemaakte granola alleen zou ik al terugkomen naar Bar Bidon.

Bidon1

Al van bij het begin had ik een groot scherm in een hoek van de zaal zien staan met een stevige camera op statief. Ik dacht initieel nog – ietwat naïef – dat het wel een heel professionele opstelling was voor een groepsfoto maar de uitdaging bleek net iets groter. We mochten elk ons (een) motto noteren op een blad papier en dit vervolgens per twee komen ‘brengen’ voor de camera. We werden vriendelijk verzocht om zo spontaan mogelijk enkele boeiende en verrassende poses aan te nemen, fotomodelgewijs ‘so to speak’. Van de resultaten zou er dan een animatiefilmpje worden gemaakt. De reacties waren doorgaans bij de meesten in de aard van “o maar ik ben daar niet goed in; ik kan dat helemaal niet; dat hoeft voor mij niet hoor; echt nog meer poses?” Maar dan besloot ik met een “ach, who cares? even niet nadenken en gewoon doen” de knop in mijn hoofd om te draaien (en het idee zelfs mee te nemen in mijn achterhoofd om op het werk ooit ook eens te gebruiken :))

Bidon13 Bidon6
Waar ik dan weer met veel plezier op inging was het aanbod om iets te tekenen op de ramen met speciale stiften. Aangezien ik net met een ideetje voor een nieuwe blogpost zat, wist ik meteen wat ik op het raam wou tekenen: een kolibrie. De post moet ik nog schrijven, maar mijn eerste poging tot het tekenen van het beestje heb ik alvast in de vingers. ‘t Is verre van een perfecte tekening maar ik was toch tevreden met mijn probeerseltje en tegen de blauwe lucht gaf het nog een mooi beeld.

Bidon11

Het was voor mij alvast een hele fijne ervaring die beslist voor herhaling vatbaar is. Ik had er enkele erg leuke gesprekken met sympathieke dames die ik graag in de toekomst nog eens ontmoet.

Update:

Het ‘filmpje’ is er: een animatie van blogladies die vriendelijk verzocht werden om een klein beetje gek te doen 😉

#boostyourpositivity week4: destress

Deze week al de vierde en laatste week van het boostyourpositivity project en een uitdaging van Oon. Ik herken eigenlijk wel veel van wat ze schrijft en ja, ook ik heb het soms (neen, ‘vaak’ is wellicht correcter) moeilijk om me volledig te ontspannen.

Ik weet inmiddels dat ik de zaken die in mijn hoofd zitten van me af moet schrijven. Lijstjes maken lucht mij op en items schrappen op die lijstjes nog veel meer. Om dat genoegen groter te maken, durf ik wel eens alle huishoudelijke klusjes uitschrijven in een lijst(je) en dan als een wervelwind aan dat huishouden beginnen. Heerlijk hoe het dan soms vooruit lijkt te gaan. Maar eerlijk is eerlijk, mij volledig ontspannen wanneer mijn huis er eerder ‘ontploft’ uitziet, dat zit er bij mij niet in. De enige manier om daar (tijdelijk) iets aan te verhelpen, is de deur achter me dichttrekken en soms doe ik dat wel eens (zeker wanneer het mooi weer is). Eigenlijk doe ik dat nog te weinig maar huisgenoten die je daarin stimuleren helpt wel op dat vlak 😉

Verder ben ik gelukkig iemand die geen twee of drie weken op vakantie moet om te kunnen ontspannen. Enkele dagen weg of zelfs een daguitstap zijn vaak al genoeg. Tijdens de voorbije krokusvakantie nam ik slechts één dagje verlof maar we trokken toch twee dagen (vrijdag en zaterdag) naar Limburg. We boekten een hotelkamer in Hasselt en verkenden er de stad: leuke winkeltjes bezoeken, het stadsmuseum (Stadsmus), overheerlijke chocolade proeven bij Boon, … De volgende dag reden we na een(heel) uitgebreid ontbijt naar Tongeren waar we urenlang het Gallo-Romeins museum verkenden. Een échte aanrader, ook met kinderen. Ik schrijf er heel binnenkort een stukje over.

Een toptip om te ontspannen heb ik niet echt, maar ik merk dat het vaak de kleine dingen zijn die ervoor zorgen dat het stressniveau beheersbaar blijft: dat kwartiertje wandelen van en naar bureau, een moment om mijn gedachten de vrije loop te laten en mijn hoofd le(e)g(er) te laten komen. Luisteren naar de vogels in de ochtend, de zon op je gezicht voelen of in je rug (heerlijk wanneer die toch al een beetje gespannen staat), voor jezelf een liedje neuriën, …  Ik maakte eerder al een lijstje met happy sounds en happy smells. Op momenten dat het stressniveau stijgt, moet ik mezelf soms een beetje dwingen om die zaken niet uit het oog te verliezen. Nog een beetje meer mindfulness in mijn leven brengen zou zeker geen kwaad kunnen.

Misschien heb jij nog een tip voor mij? Laat het zeker weten in de commentaren.

animals_widewallpaper_relax_60977 relax, breathe, smile