Tag archieven: Belgische kust

De Haan aan zee, wandelen tussen duinen, zee en erfgoed

Op stap, woord in beeld, , ,

In de laatste week voor de start van het academiejaar wilde ik graag nog eens samen met ons drie naar zee. Om maximaal van de nazomerwarmte te kunnen genieten, besloten we ietwat last minute om na een halve werkdag nog richting zee te rijden. Het werd een heerlijke namiddag in De Haan waarbij we uiteindelijk zowat 10 km wandelden, genoten van de zon (en de lichte bewolking) en de wind, de kunst en vooral van de architectuur.

In De Haan stap je niet alleen langs zee en door de duinen, maar ook door een stukje levende geschiedenis. De badplaats wist als geen andere haar belle-époque karakter te bewaren.
Onze wandeling begint aan het historische tramstation in Engels-Normandische stijl, een van de meest herkenbare erfgoedparels van De Haan. Anders dan veel andere kustgemeenten bleef De Haan grotendeels gespaard van hoogbouw. De kronkelende lanen, statige villa’s en karaktervolle hotels bepalen er nog altijd het straatbeeld.

We lopen even het tramgebouwtje binnen voor een bezoek aan de toeristische dienst en nemen er enkele infokaartjes mee die ons wat helpen met het bepalen van onze wandelroute. We baseren ons een enigszins op de gratis route ‘in het spoor van de Kiekeboes’ (ongeveer 10 km, maar gemakkelijk in te korten tot ± 3 km zonder de twee stops in Wenduine) en combineren die met het stadsplan omdat daarop alle straten staan.

Al wandelend door de Concessiewijk spotten we de ene prachtige woning na de andere, houten vakwerkgevels, sierlijke balkons, torentjes en tuinen uit het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Het is heerlijk genieten van deze charmante architectuur en ook van de rust die er in de straten hangt.

We ontdekken er zowaar een reeks vakantiewoningen die gebouwd werden door de Gentse architect Valentin Vaerwyck (wie via de R4 / E40 naar de parking onder het Sint-Pietersstation moet rijden, kent die naam ongetwijfeld). Blijkt dat die man trouwens ook het gemeentehuis van Zomergem ontworpen heeft (waar mijn roots liggen)!

Een andere (meer) bekende naam hier is Albert Einstein. De befaamde wetenschapper verbleef er in 1933 een jaar in villa Savoyarde voor hij uiteindelijk naar de VS vertrok om nooit meer terug te keren naar Europa. (lees hier meer)

Van al dat rondkijken krijgt een mens toch een hongerke en dus lassen we een pauze in met koffie en iets extra 😉

Uiteraard wandelen we ook eens naar de dijk voor zicht op zee. Hier geen torenhoge flats, maar lagere gebouwen en open zichten op het strand, een vrij uniek beeld aan de Vlaamse kust. Er staat een vrij stevige wind en daar zijn enkele kitesurfers heel blij mee. Verder eerder weinig volk op strand al zijn er toch enkele zonnekloppers in een strandzetel, achter een windzeil.

Het meest bekende beeld (of ik kom het toch het meest tegen bij de foto’s online) kan uiteraard niet ontbreken in mijn fotoreeks, maar er vallen ook nog andere werken te ontdekken. Sommige daarvan maken deel uit van de Beaufort kunstroute (lees hier meer).

We piepen nog even in de duinen, maar omdat we intussen toch al 10 km op onze teller hebben, besluiten we een grotere wandeling door de Duinbossen voor een volgende keer te houden. Helemaal ontspannen keren we tevreden terug richting Gent 🙂

MuseOs – Oostduinkerke

Op stap,

Deze zomer trokken wij op een van de weinige grijze dagen richting Oostduinkerke om er vrienden te bezoeken. Niet dat we dat aan ons hart lieten komen, we deden een fijne wandeling waarbij we zowel van de natuur als van de architectuur genoten.

Na een gesmaakte lunch trokken we naar een voor ons tot dan onbekend museum dat meer dan de moeite waard was, MuseOs. Een natuurhistorisch museum, ontstaan als resultaat van een ‘ietwat uit de hand gelopen hobby/passie’ van twee sympathieke biologen.

MuseOs is het levenswerk van Luc Tyteca en Leentje Vandenhoudt. Gedurende dertig jaar verzamelden zij uitzonderlijke schedels, skeletten en fossielen van dieren van over de hele wereld. Hun passie voor natuur, wetenschap en educatie groeide uit tot een uniek museum in Oostduinkerke.

We werden persoonlijk ontvangen door het koppel die het museum ook volledig zelf uitbaten (zonder subsidies). Als dierenarts in opleiding kijkt Maya met een andere blik naar deze collectie. Ze geeft enthousiast commentaar bij de zaken die ze ziet en herkent, wanneer ik bovendien een afdeling ontdek met pathologiën (skeletten met afwijkingen) wordt haar enthousiasme zo mogelijk nog groter 😉

Maar ook wij genieten van wat er allemaal te zien is, voor een private collectie is de hoeveelheid materiaal immers immens en je weet bijna niet waar eerst te kijken. Zoveel bijzondere stukken, zoveel variatie en alles zo minitieus gelabeld en geklasseerd.
Ik luister ook met plezier naar de verhalen van Leentje, die duidelijk heel graag vertelt en geniet van bezoekers die vragen stellen en interesse tonen.

In het museum ontdek ik ook een boek met daarin het verhaal over hun droom die werkelijkheid werd (inclusief de tegenslagen die ze daarvoor dienden te trotseren om er te geraken). Ik vind het superboeiend, al krijg ik meteen ook flashbacks naar onze eigen bouwperikelen (waar ik liever niet meer aan herinnerd wordt want ze zijn na 10 jaar nog steeds niet helemaal verteerd).

Wat MuseOs zo leuk maakt, is dat het verwondering opwekt bij jong én oud. Kinderen kijken hun ogen uit bij de indrukwekkende tentoonstellingsstukken, terwijl ouders vaak minstens evenveel bijleren. Ik weet nu bv. ook hoe de tong van de specht in de schedel zit, een prachtig skeletje brengt dat heel mooi in beeld en Maya gaf er nog eens extra tekst en uitleg bij.

Zoek je een originele activiteit aan de Belgische kust of een binnenalternatief bij minder mooi weer? Zet MuseOs dan zeker op je lijstje. Grote kans dat je er buiten wandelt met heel wat nieuwe weetjes én een flinke dosis verwondering.

Praktische info ivm openingsuren en andere vind je op de webpagina, facebook (meest actueel) of instagram.

Belgische kust

familie, Op stap, woord in beeld,

Het mooie weer van vandaag herinnerde me aan onze herfstvakantie-uitstap naar de Belgische kust waar we mijn zusje en de nichtjes gingen opzoeken.
We maakten toen heel wat foto’s met de smartphone en die wou ik hier ook nog wel eens delen omdat ze zo’n mooie herinnering zijn en een perfecte illustratie van kleine gelukjes die je moet koesteren 🙂

En eindelijk konden we ook het item ‘een zonsondergang aan zee fotograferen’ afvinken op Maya’s bucket list  😉