Categorie archieven: woord in beeld

Reims – veel meer dan Champagne

Afgelopen zomer trokken wij, tussen 2 hittegolven door, voor een weekje naar onze zuiderburen. We reisden niet zo heel ver, maar gingen op verkenning in de Champagne- en Bourgognestreek. We hielden eerst halt in Reims.
Wie Reims zegt, denkt natuurlijk meteen aan champagne. En terecht: in en rond de stad kun je verschillende beroemde champagnehuizen bezoeken. Maar Reims heeft veel meer te bieden: de kathedraal uiteraard, Romeinse overblijfselen, art deco-architectuur en verrassende musea. Het historische centrum is compact, waardoor je heel wat bezienswaardigheden te voet kunt combineren.

Wij houden ervan om een stad al wandelend beter te leren kennen. Een kleine bloemlezing van wat we zoal zagen, vind je hieronder. Daarna volgen nog enkele besprekingen van enkele bijzondere plekken die we bezochten.

Dicht bij ons hotel ligt het voormalige moderne college van Reims, nu de Roosevelt High School. Het biedt plaats aan het Musée de la reddition (of museum van de overgave). Het museum is georganiseerd rond de kaartkamer, ook wel bekend als de “Oorlogskamer”, waar in de vroege ochtend van 7 mei 1945 de overgave van nazi-Duitsland aan de geallieerde strijdkrachten werd ondertekend. Aangezien Maya echter een grondige hekel heeft aan alles wat met de oorlog te maken heeft, laten we deze plek voor wat ze is (ook al heropende ze in mei 2026 met een hernieuwde inrichting die de beleving sterk zou verhogen voor de bezoeker. ’t Is maar dat je het weet, mocht je zelf wel zin hebben in meer informatie).

Vlakbij het station staat de Porte de Mars, een eeuwenoude Romeinse triomfboog uit de 3de eeuw na Christus. Met een lengte van ongeveer 32 m is het blijkbaar de breedste bewaarde Romeinse triomfboog ter wereld. De middelste boog was bedoeld voor wagens, de buitenste voor voetgangers.

In heel wat Franse steden vind je nog steeds overdekte markthallen, ook in Reims. Helaas bleken ze gesloten toen wij er voorbijkwamen (enkel open op vrijdag en zaterdag, elke tweede zondag is er een boekenmarkt). De Halles de Boulingrin of Halles centrales zijn opgetrokken in gewapend beton en gebouwd nadat de oorspronkelijke markthal tijdens de oorlog vernietigd was. Na jaren van leegstand werden ze grondig gerestaureerd en heropend in 2012.

Dit houten kunstwerk kon ons wel allemaal bekoren. Het kreeg als titel ‘Le Moineau’ (de Huismus) en het 2,6 meter hoge beeld is geplaatst om de inwoners bewust te maken van het behoud van de lokale biodiversiteit.

Het voormalige Comptoir de l’Industrie (of Palais de l’Industrie) kan je moeilijk missen. Het is een mooi voorbeeld van de Art déco-architectuur die na de Eerste Wereldoorlog werd gebruikt bij de wederopbouw van de stad in de jaren 1920. Momenteel is het blijkbaar een woonzorgcentrum.

Al wandelend door de stad liepen we ook langs de Fontaine Subé op de Place Drouet-d’Erlon, een monumentale fontein met een gouden gevleugelde overwinningstandbeeld op de top. De beelden rond de voet verbeelden de vier lokale rivieren: de Marne, de Vesle, de Suippe en de Aisne.

Bijzonder mooi vonden we de monumentale voorgevel van de voormalige Cinéma Opéra. Het gebouw uit 1923 combineert kenmerken van de Art Nouveau en Art Déco. Na jaren als bioscoop te hebben gediend, is het pand in 2021 herbestemd tot een woon- en winkelcomplex.

Nog zo’n mooi stukje art deco-architectuur is het Immeuble Kodak, ook uit de periode van de heropbouw na de Eerste Wereldoorlog. Op de begane grond bevond zich oorspronkelijk de hoofdvestiging van de fotomerk Kodak-Pathé in Reims. De iconische ‘Kodak’-naam staat op de kenmerkende hoektoren om zichtbaar te zijn vanaf de straat en de tramlijn.

Even verder vind je Les Galeries Rémoises. In het pand zat ooit een winkel van Printemps. Intussen werd het grondig verbouwd, maar gelukkig met behoud van de mooie gevel.

We wandelden ook langs het stadhuis, een zeventiende-eeuws paleisje met een opvallende klokkentoren. Na zware verwoestingen tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het zorgvuldig in ere hersteld.

Uiteraard bezochten we de kathedraal (maar dat is voor een volgende blogpost), maar we liepen ook even binnen in de Basiliek van Saint-Remi. De kerk is gebouwd vanaf de 11e eeuw over een ouder 6e-eeuws gebouw en geldt als een belangrijk voorbeeld van de romaanse en gotische architectuur

Reims is echt een hele fijne stad om in rond te wandelen en op verkenning te gaan. En al wandelend wordt duidelijk dat ze echt veel meer te bieden heeft dan champagne 😉

Wat blijft me bij van oktober

Het begin van de maand was er Werelddierendag op kantoor en ook onze verdieping kreeg een aantal viervoeters op bezoek.

Onze dierenarts in opleiding was stiekem toch een beetje jaloers dat ze daar niet bij kon zijn. Voor haar zouden er elke dag wel zo’n schattigaards mogen langskomen om naast haar te komen zitten tijdens het studeren of het volgen van lessen 😉

Maya werd 21, ze kon het zelf amper geloven! Dat kleine meisje van toen is een grote jongedame geworden en de tijd vliegt zo snel voorbij. Jaar na jaar zie ik haar groeien (gelukkig niet meer letterlijk want op dat vlak stak ze me al voorbij) en ik kan niet anders dan trots zijn op wat ze al bereikte. We proberen samen de kleine gelukjes te plukken, elke dag opnieuw. Ze vullen onze batterijen om de pittige school- en werkdagen met al hun uitdagingen te trotseren.

Sinds jaar en dag is Maya fan van het Geluidshuis, dat elk jaar in oktober een Heerlijk Hoorspel lanceert. Dit jaar deden ze dat voor de 22-ste keer en het was dan ook extra fijn om een exemplaar van De Nieuwe kleren van de keizer in avant-première in de brievenbus te mogen ontvangen (een verslagje lees je hier).

Deze maand was het ook feest in de groenpool Vinderhoutse Bossen waar een nieuwe groenzone van 12 hectare officieel werd geopend. Ik ‘mocht’ het nog eens een keertje uitleggen voor de lokale TV en kan jullie alleen maar aanraden om er ook eens een keertje te gaan wandelen. De groenpool is intussen echt een topplek in de regio.

Net als vorige maand hadden we zowaar ook deze maand een boekvoorstelling en wel op een heel bijzonder plek, nl. de parkeertoren van Ledeberg (en dan bedoel ik dat echt letterlijk).
Het was een prachtige oktoberdag waarbij de zonsondergang voor het mooiste herfstlicht zorgde en we genoten van het zicht op de omgeving. Een terecht trotste Dominique Pieters (al zal ze voor ons altijd mamaMane blijven) van Planopli stelde er haar boekenbaby voor (on subtlety) Architecture in Belgium.

Als professioneel architectuurjournalist maakte ze samen met fotograaf Filip Dujardin een persoonlijke selectie van Belgische architectuurprojecten, sommige toegankelijk voor het publiek en andere in private handen. De publieke gebouwen beschreef ze als journalist, voor de private koos ze een creatieve verhaalvorm. Ik ben heel benieuwd om het boek te lezen, maar het zal nog even moeten wachten tot een rustiger moment.


In oktober is niet enkel Maya, maar ook haar meter Tessa jarig en op diezelfde dag ook haar zoon Henri, dus altijd dubbel feest. Intussen is de brunch met de f(r)amily een uitstap die met stip in onze agenda staat. Deze keer gingen we naar Woest, en dat was voor herhaling vatbaar :p

In oktober werd het langzamerhand herfst, maar was de natuur soms toch echt wat in de war. Door de vele warme dagen bleven de dikke jassen nog even in de kast, sommige planten bleven nog even doen alsof het zomer was en andere dachten zowaar dat de lente al in het verschiet was. Hopelijk zijn de komende maanden niet al te extreem en krijgen we voldoende regen zonder overlast. Door de overschakeling naar het winteruur is er geen ontkomen meer aan, de dagen worden steeds korter en het jaareinde komt langzamerhand dichterbij.

En van Halloween ga ik nooit fan worden. Op het werk gingen ze ‘all the way’ in onze kitchenette en kwamen ze van de andere verdiepingen zowaar een kijkje nemen.

Hier thuis zal een red kiwi (lekker smaakje, zo wat tussen de gele en de groene in) of donkere smoothie met onder andere braambessen uit opa’s tuin zowat het dichtste zijn dat je bij dat griezelfeest geraakt 😉

Wat blijft me bij van september

De negende maand van het jaar alweer. Dat betekent dat de dagen alweer een pak korter geworden zijn en het dus ook stuk vroeger donker wordt (en later licht, maar vooral vroeger donker valt nu het meeste op).

Het is minder heet en dus wordt de oven terug gebruikt in de keuken, voor granola, taart, quiche, …

Dubbel verjaardagsfeestje deze maand: uitgesteld voor Bo (mijn metekind dat in augustus 21 werd) en vervroegd voor Maya, die exact 8 weken na haar nichtje eveneens 21 kaarsjes mag uitblazen (!) Lang leve een zus die als heuse taartenfee weer twee prachtexemplaren op tafel toverde.

Voor de start van het academiejaar wou ik graag nog even met ons gezin naar zee. Het werd (een halve dag) De Haan en we hebben er enorm van genoten (lees hier het verslag).

Het tuinwerk gaat uiteraard nog steeds door, deze maand bij opa o.a. fruitoogst. Minder uitgebreid van vorig jaar, maar nog steeds een mooie opbrengst van de laagstamfruitboompjes. De mini rode appeltjes (met rood vruchtvlees) zorgden voor heerlijk appelsap.

We deden ook nog eens van ‘paardenmeisjesdate’

Deze maand deed Maya ook twee weken een vrijwillige stage bij een dierenartsenpraktijk Kat&Ko waar ze heel veel nieuwe ervaringen opdeed waarover ze elke avond enthousiast vertelde.

Ik trok nog even samen met Maya de stad in voor wat gerichte shopping en een lekker brunchke bij Nesto.


Op 21 september was de lange zomervakantie voor Maya dan helaas voorbij. De herstart van het academiejaar ging weer gepaard met foodpreppen voor mij en schema’s maken voor haar.

Deze maand ging ik naar een hartverwarmende boekvoorstelling van Tessa Kerres uitgebreidere en hardcoverversie van haar eerder uitgegeven boekje Kunst op voorschrift.
Wat zou de wereld toch een stuk mooier zijn indien nog veel meer mensen haar visie zouden uitdragen en ondersteunen.

En in deze zelfde maand mochten we aanwezig zijn op de doctoraatsverdediging van Henri Bollaert, zoon van Tessa en Bruno. Nooit gedacht dat ik zou kunnen zeggen dat ik aanwezig zou zijn op een doctoraatsverdediging in de wiskunde en dat ik bovendien zou kunnen volgen wat de inhoud van die doctoraatsverdediging was, van begin tot eind. Dat op zich is volgens mij al een doctoraatstitel waard als je zoiets als doctorandus voor elkaar krijgt 😉

Wat bleef me bij van augustus

Oeps, deze was dus tussen de mazen van het net geglipt. Maar alsnog een kort overzicht.

We startten de maand met een bezoekje aan Beloeil (lees hier het verslag).

De zomer bleef heet, ook in augustus. Een deel van de bloemen verdroogden nog voor ze konden verwelken en de bomen gingen versneld in herfstmodus door bladeren af te stoten.

Wanneer de temperatuur het toeliet, dan werd er wel in de tuin gewerkt. Samen met Maya ging ik een aantal keer bij mijn vader een handje toesteken. Er werd geoogst, minder dan anders, maar toch lekkers van eigen kweek. En ook vroeger dan andere jaren werd een deel van de moestuin al in rustbedden gelegd. De lege stukken werden niet meer ingezaaid met extra teelten (door de extreme droogte en tekort aan water zou de opbrengst wellicht toch maar minnetjes zijn), maar afgedekt met karton en een laag mulch. De takken van de in juni gesneuvelde notelaar waren intussen al grotendeels verwerkt tot houtsnippers en die kwamen nu goed van pas.

Voor de puntpaprika’s en pepertjes was het warme zomerweer wel top, zo goed dat ze zelfs vlotjes groeiden buiten op ons terras (maar uiteraard nog net iets beter in de serre).

Uiteraard keken we ook naar de zonne-eclips, ik had zowaar nog een brilletje liggen van de volledige eclips in 1999 (hier geen rush dus om snel nog een brilletje te moeten kopen) 🙂

We genoten van een heel fijn boottochtje op de Leie tussen Deinze en Latem.

En verder genoot Maya minstens even hard van de tijd voor creativiteit die ze eindelijk had (waarbij ze ook opa uit de nood hielp met zijn tuinwerkbroek en de wasknijperzak die hersteld moesten worden) 🙂

De Haan aan zee, wandelen tussen duinen, zee en erfgoed

In de laatste week voor de start van het academiejaar wilde ik graag nog eens samen met ons drie naar zee. Om maximaal van de nazomerwarmte te kunnen genieten, besloten we ietwat last minute om na een halve werkdag nog richting zee te rijden. Het werd een heerlijke namiddag in De Haan waarbij we uiteindelijk zowat 10 km wandelden, genoten van de zon (en de lichte bewolking) en de wind, de kunst en vooral van de architectuur.

In De Haan stap je niet alleen langs zee en door de duinen, maar ook door een stukje levende geschiedenis. De badplaats wist als geen andere haar belle-époque karakter te bewaren.
Onze wandeling begint aan het historische tramstation in Engels-Normandische stijl, een van de meest herkenbare erfgoedparels van De Haan. Anders dan veel andere kustgemeenten bleef De Haan grotendeels gespaard van hoogbouw. De kronkelende lanen, statige villa’s en karaktervolle hotels bepalen er nog altijd het straatbeeld.

We lopen even het tramgebouwtje binnen voor een bezoek aan de toeristische dienst en nemen er enkele infokaartjes mee die ons wat helpen met het bepalen van onze wandelroute. We baseren ons een enigszins op de gratis route ‘in het spoor van de Kiekeboes’ (ongeveer 10 km, maar gemakkelijk in te korten tot ± 3 km zonder de twee stops in Wenduine) en combineren die met het stadsplan omdat daarop alle straten staan.

Al wandelend door de Concessiewijk spotten we de ene prachtige woning na de andere, houten vakwerkgevels, sierlijke balkons, torentjes en tuinen uit het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Het is heerlijk genieten van deze charmante architectuur en ook van de rust die er in de straten hangt.

We ontdekken er zowaar een reeks vakantiewoningen die gebouwd werden door de Gentse architect Valentin Vaerwyck (wie via de R4 / E40 naar de parking onder het Sint-Pietersstation moet rijden, kent die naam ongetwijfeld). Blijkt dat die man trouwens ook het gemeentehuis van Zomergem ontworpen heeft (waar mijn roots liggen)!

Een andere (meer) bekende naam hier is Albert Einstein. De befaamde wetenschapper verbleef er in 1933 een jaar in villa Savoyarde voor hij uiteindelijk naar de VS vertrok om nooit meer terug te keren naar Europa. (lees hier meer)

Van al dat rondkijken krijgt een mens toch een hongerke en dus lassen we een pauze in met koffie en iets extra 😉

Uiteraard wandelen we ook eens naar de dijk voor zicht op zee. Hier geen torenhoge flats, maar lagere gebouwen en open zichten op het strand, een vrij uniek beeld aan de Vlaamse kust. Er staat een vrij stevige wind en daar zijn enkele kitesurfers heel blij mee. Verder eerder weinig volk op strand al zijn er toch enkele zonnekloppers in een strandzetel, achter een windzeil.

Het meest bekende beeld (of ik kom het toch het meest tegen bij de foto’s online) kan uiteraard niet ontbreken in mijn fotoreeks, maar er vallen ook nog andere werken te ontdekken. Sommige daarvan maken deel uit van de Beaufort kunstroute (lees hier meer).

We piepen nog even in de duinen, maar omdat we intussen toch al 10 km op onze teller hebben, besluiten we een grotere wandeling door de Duinbossen voor een volgende keer te houden. Helemaal ontspannen keren we tevreden terug richting Gent 🙂

Wat blijft me bij van juli

Dat ik nog steeds achterloop met schrijven, maar dat ik ook in de tweede helft van het jaar maandoverzichtjes wil blijven maken.

Dat we de maand gestart zijn in la douce, maar dat ik daar nog alles van moet verwerken in blogpostjes. Dat ik tijdens die vakantie nog een boek van Kate Mosse las. Het was niet slecht maar ander werk van haar vond ik beter.

Dat we een heel groot deel van de maand in hittegolfmodus geleefd hebben en ik dagelijks (eigenlijk al van medio juni) om 5.15u mijn wekker zette om maximaal te kunnen luchten en afkoelen in huis. Dat we bijgevolg ook veel variaties op koude schotel aten. Het kookvocht van aardappelen, eieren of boontjes wordt zorgvuldig opgevangen ipv weggegoten voor de planten buiten. Regenwater wordt immers dag na dag schaarser.

Dat de geraniums op ons terras al aan hun tweede maand van uitbundige bloei bezig waren en op dat moment nog niet van ophouden wisten. Ook de agapanthus en de oleander waren in hun nopjes met het hoogzomerweer.

Dat we op een zomerse dag ook eens een langere fietstocht deden met ons drie en samen naar Machelen-aan-de-Leie reden en terug (zonder elektrische ondersteuning).

Dat we in de ene, iets koelere en grijzere week niet naar de Gentse Feesten gingen, maar vooral heel veel kasten grondig opgeruimd hebben. Verbazend hoe snel je toch weer spullen in huis hebt staan die je niet meer nodig hebt of die een grondige screening kunnen gebruiken. En stof dat je tegenkomt (kwamen die homemade mondmaskers uit de coronatijd toch nog eens van pas)! Voordeel is wel dat je zo weer veel beter weet wat je staan hebt en waar het staat of ligt 😉
En dat we die week dan ook eens een taartje gebakken hebben (waarvan ik het recept hier beter eens zou posten al was het maar voor mijn eigen gemak).

Dat er eentje startte met stage in de dierenkliniek in Merelbeke en dat best pittig was zo nu en dan, maar wel heel fijn (nu wordt het steeds ‘echter’). En dat wij hier nog steeds graag samen avondwandelingskes doen al was het maar omdat een mens dan al eens een kat of een hond tegenkomt en er nu uitgebreider tijd is om die beestjes aandacht te geven 😉

Dat we met goede vrienden gingen brunchen op een leuke plek in Gent en weer gezellig hebben bijgepraat.

Dat we bij andere goede vrienden een dagje op bezoek gingen in Oostduinkerke (op een zeldzame grijze zomerdag) en daar een zalig museum bezochten (waarover ik ook nog een apart postje wil schrijven).

Juli was voorbij voor ik het wist en daar stond een even warme augustusmaand aan de deur de trappelen, maar dat is voer voor een volgend maandoverzichtje (ergens in september) 🙂

Wat blijft me bij van juni

Het bloggen was hier even gestopt, niet omdat ik niet wist wat schrijven maar gewoon omdat het er niet van kwam. Te veel andere dingen aan mijn hoofd, te druk, te warm, technische problemen om de foto’s van mijn telefoon op mijn laptop te krijgen… Maar bij deze probeer ik toch weer op die schrijftrein te springen, al was het maar omdat het fijn is voor mezelf om te kunnen terugblikken op een aantal zaken 🙂

Juni, dat betekende examens, en dus stressy toestanden zowel voor Maya als voor mij. Combineer dat dan nog even met een vrij drukke periode op kantoor (want wij gingen vroeg op vakantie en dus moest ik sneller nog bepaalde zaken geregeld krijgen. Op het moment dat ik immers terugkwam uit verlof, waren andere collega’s net vertrokken en vaak voor langere periodes) én een hittegolf op het einde van de maand (waardoor ik mijn wekker extra vroeg zette, aka om 5.15u, om alle ramen op te gooien en maximaal koelte binnen te laten) … het werd een stevige uitdaging om de rit uit te rijden.

Examens = extra tussendoortjes en ontbijttrays voor Maya, en meerdere schema’s die opgemaakt werden.

Tijdens de examens werd er opnieuw veel ‘rond den blok’ gewandeld (de kleine of een iets grotere lus, naargelang de tijd en de goesting of de nood). Doorgaans verkoelend want gelukkig was het niet de hele examentijd heet, zelfs een paar weken helemaal niet te warm en regelmatig nog een bui. Dat zorgde al eens voor kleine gelukjes in de vorm van een regenboog of een mooie zonsondergang.

Tussendoor ging ik een dagje op stap naar Brugge, alwaar ik met enkele ’topwijfjes’ een bezoek bracht aan het nieuwe Brusk en we verder vooral heel veel rondwandelden, babbelden, iets eten en dronken en uiteraard ook wat gingen winkelen 😉

Ik ging ook naar de opening van de nieuwste tentoonstelling van goede vriend Max Van Hemel in het kleinste museum, een creatie van Tessa Kerre, (topdokter, vriendin & meter van Maya).

De afwisseling van zon en regen zorgde ervoor dat alles groeide en bloeide in de tuin, zowel bij ons als bij mijn vader.

Helaas zorgde een onweersbui met hevige valwind ervoor dat de notelaar in de tuin van mijn vader ontworteld werd en de lathyrus af de houten draagconstructie gerukt werd (ook de serres liepen lichte schade op). De notelaar viel helaas niet meer te redden, tot groot verdriet van velen.

Daarna stopte het quasi met regenen en trok de hittegolf zich op gang…,
Gelukkig had Maya nog relatief vroeg gedaan met de examens en hoefde ze op de heetste dagen niet meer te zwoegen en zweten in beide betekenissen. Er was tijd voor een uitstapje naar Oostende alvorens we een week op vakantie zouden vertrekken (maar dat is voer voor latere blogposts).

Floraliën 2026

Ik keek best wel naar uit de Floraliën. Al van kindsbeen af ga ik immers naar de vierjaarlijkse bloemenshow in Gent en ik denk niet dat ik veel edities gemist heb. Dit jaar ging ik samen met mijn vader, mijn nieuwjaarscadeautje voor hem 🙂

Ik koos voor een bezoekje halfweg het festival, voorbij de drukte van de eerste dagen en voordat de bloemen misschien al een beetje zouden beginnen tanen. Ik boekte tickets voor het eerste tijdsblok ’s ochtends, tussen 8u en 9u, in de veronderstelling dat het dan wel vrij rustig zou zijn (en dat bleek nog een paar euro goedkoper ook).

Na de drukte van het eerste weekend bleek het die woensdagochtend superrustig (zo kalm hadden ze het nog niet gehad hoorde ik toevallig een van de toezichters zeggen). Heerlijk om op die manier door de beurs te wandelen, het voelde bijna als een privébezoek. Ik kon er ook zonder problemen foto’s maken, er liep nauwelijks iemand in beeld en ik stond ook niet in de weg van andere bezoekers 😉

De inkleding van het Kuipke kon ik waarderen als idee, maar de uitwerking sprak me op zich minder aan. Voor een deel van het publiek zal dit misschien toch iets te bevreemdend geweest zijn?

We genoten samen van de bloemenpracht, van de klassieke azalea’s en rododendrons over de gigantische bloemstukken en verrassende composities. Ik maakte best veel foto’s en probeer me hier tot een (ruime) selectie te beperken 😉

We liepen ook nog even naar het provinciehuis, al had ik daar precies toch iets meer verwacht. In de gespreksruimtes stonden enkele ikebana werkstukken en in de open ruimte ernaast een aantal stevige azalea’s.

Op de nevententoonstellingen in Libertas en de Gentse musea ben ik helaas niet meer geraakt. Maar misschien lukt het bij een volgende editie wel weer. Ik kijk er alvast naar uit 😉

Wat blijft me bij van mei

Het weer: ‘nogal’ wisselend qua temperatuur mag je wel zeggen.

Het verlengde weekend van Hemelvaart was het precies herfst, koud (amper 15 graden en nat), ik haalde zelfs terug een dikkere jas uit de kast. Het verlengde weekend van Pinksteren stoomden we vlot naar 30 graden een meer, zowat het dubbele dus op amper een week tijd. Het was puffen en blazen, vooral voor de studenten en zij die hard moesten werken buiten. Ik kan dat wel hebben zo’n weer, maar het baart toch zorgen. Zo warm (heet), zo vroeg op het jaar, wat gaat dat nog geven voor de rest van de zomer? Maaltijden en tussendoortjes wisselden in harmonie met het weer ;p

De tuin: veel werk, alles groeit en bloeit.

Vooral in de tuin van mijn vader is het alle hens aan dek. Zaaien, verspenen, uitplanten, water geven, slakken spotten (en weghalen voor ze de jonge planten helemaal opeten), mulchen, de serre met oude glasgordijnen afschermen tegen de grootste hitte, en ook al een beetje oogsten (aardbeien).

Bij ons probeer ik het werk beperkt te houden al staan er intussen op ons terras toch ook al heel wat potten met bloemen, planten en kruiden. Ook de voortuin doet het best goed, voorlopig behoorlijk wat bloemen en een aantal planten lijken zich vrij goed te handhaven in de moeilijke grond.

Floraliën: op stap met mijn vader

We deden dit al als kind, samen naar de Floraliën en ik denk niet dat ik al veel edities gemist heb in mijn leven. Deze keer trakteerde ik mijn vader op een gezamenlijk bezoekje. We gingen ’s morgens vroeg, tijdens de week en het was heerlijk rustig. Een uitgebreider verslag volgt gauw.

Gelezen: een boek dat bleef hangen

Ik lees (te) weinig, maar wanneer het kan dan geniet ik wel van een boek op ons terras in het zonnetje. ik koop niet zoveel boeken, maar laat me graag verrassen door de vrij goede boekenruilkast in onze buurt. De voorbije maand kocht ik echter het boek Onderweg van Evelyn Vancauwenberghe. Het leest als een trein en toch moest ik het in stukjes lezen, omdat het me raakte, omdat het soms zaken beschreef die ik ook voelde maar die zij zoveel beter kan uitleggen, omdat het bepaalde keuzes die ik de voorbije jaren maakte plots een duidelijker plek geeft. Een boek dat bepaalde gesprekken mogelijk maakt die je voorheen niet zou aangaan.

Blok (en examens): het is weer zover

Die winterexamens leken als het ware gisteren nog en plots was ook dat tweede semester alweer voorbij. Paasvakantie (of paasreces zoals ze dat tegenwoordig aan UGent noemen) staat gelijk aan studeren in functie van de examens, ook al volgen er dan nog enkele weken les. Want tussen de laatste lesweek en de examenweek zit immers slechts één week. En in de laatste lesweek, die dit jaar extra kort was wegens Hemelvaart, zaten ook een een groepswerk dat gepresenteerd en verdedigd moest worden en een praktijkexamen. Gedurende vier weken volgen nog vijf stevige examens. En dus zitten we terug in de routine van studeren en mental/moral support met extra tussendoortjes en wandelingetjes om even de benen te strekken. Samen sterk tot eind juni!

Wat blijft me bij van april

De maanden gaan sneller voorbij dan ik mijn stukjes kan schrijven (of ik word trager, dat kan ook; en een technisch probleem met de toegankelijkheid van mijn foto’s hielp ook niet echt). Wat bleef me bij van de vierde maand van het jaar 2026:

Pasen uiteraard, met obligate paasontbijtjes. Op het werk deden de vriendenkringen weer erg hun best en toevallig kon ik 2x op de ‘juiste’ vestiging aanwezig zijn om mee te genieten :p

De lentebloemen in de tuin en de bloesems in de straat met uiteraard de Japanse kerselaars en de blauwe regen als top of the bill. Bij ons alles eerder beperkt, bij mijn vader veel meer weelde.

Er werd ook al heel wat gezaaid en uitgeplant in de serre, en beetje bij beetje in de tuin.

De mooie dagen zorgen voor andere maaltijden, denk koude schotels en croques met slaatjes

Teambuilding met de communicatiecollega’s, dat is wandelen in werkgerelateerde omgeving en foto’s maken om onze beeldenbank te vullen, maar uiteraard ook genieten en bijpraten.