De negende maand van het jaar alweer. Dat betekent dat de dagen alweer een pak korter geworden zijn en het dus ook stuk vroeger donker wordt (en later licht, maar vooral vroeger donker valt nu het meeste op).
Het is minder heet en dus wordt de oven terug gebruikt in de keuken, voor granola, taart, quiche, …
Dubbel verjaardagsfeestje deze maand: uitgesteld voor Bo (mijn metekind dat in augustus 21 werd) en vervroegd voor Maya, die exact 8 weken na haar nichtje eveneens 21 kaarsjes mag uitblazen (!) Lang leve een zus die als heuse taartenfee weer twee prachtexemplaren op tafel toverde.
Voor de start van het academiejaar wou ik graag nog even met ons gezin naar zee. Het werd (een halve dag) De Haan en we hebben er enorm van genoten (lees hier het verslag).
Het tuinwerk gaat uiteraard nog steeds door, deze maand bij opa o.a. fruitoogst. Minder uitgebreid van vorig jaar, maar nog steeds een mooie opbrengst van de laagstamfruitboompjes. De mini rode appeltjes (met rood vruchtvlees) zorgden voor heerlijk appelsap.
We deden ook nog eens van ‘paardenmeisjesdate’
Deze maand deed Maya ook twee weken een vrijwillige stage bij een dierenartsenpraktijk Kat&Ko waar ze heel veel nieuwe ervaringen opdeed waarover ze elke avond enthousiast vertelde.
Ik trok nog even samen met Maya de stad in voor wat gerichte shopping en een lekker brunchke bij Nesto.
Op 21 september was de lange zomervakantie voor Maya dan helaas voorbij. De herstart van het academiejaar ging weer gepaard met foodpreppen voor mij en schema’s maken voor haar.
Deze maand ging ik naar een hartverwarmende boekvoorstelling van Tessa Kerres uitgebreidere en hardcoverversie van haar eerder uitgegeven boekje Kunst op voorschrift. Wat zou de wereld toch een stuk mooier zijn indien nog veel meer mensen haar visie zouden uitdragen en ondersteunen.
En in deze zelfde maand mochten we aanwezig zijn op de doctoraatsverdediging van Henri Bollaert, zoon van Tessa en Bruno. Nooit gedacht dat ik zou kunnen zeggen dat ik aanwezig zou zijn op een doctoraatsverdediging in de wiskunde en dat ik bovendien zou kunnen volgen wat de inhoud van die doctoraatsverdediging was, van begin tot eind. Dat op zich is volgens mij al een doctoraatstitel waard als je zoiets als doctorandus voor elkaar krijgt 😉
De zomer bleef heet, ook in augustus. Een deel van de bloemen verdroogden nog voor ze konden verwelken en de bomen gingen versneld in herfstmodus door bladeren af te stoten.
Wanneer de temperatuur het toeliet, dan werd er wel in de tuin gewerkt. Samen met Maya ging ik een aantal keer bij mijn vader een handje toesteken. Er werd geoogst, minder dan anders, maar toch lekkers van eigen kweek. En ook vroeger dan andere jaren werd een deel van de moestuin al in rustbedden gelegd. De lege stukken werden niet meer ingezaaid met extra teelten (door de extreme droogte en tekort aan water zou de opbrengst wellicht toch maar minnetjes zijn), maar afgedekt met karton en een laag mulch. De takken van de in juni gesneuvelde notelaar waren intussen al grotendeels verwerkt tot houtsnippers en die kwamen nu goed van pas.
Voor de puntpaprika’s en pepertjes was het warme zomerweer wel top, zo goed dat ze zelfs vlotjes groeiden buiten op ons terras (maar uiteraard nog net iets beter in de serre).
Uiteraard keken we ook naar de zonne-eclips, ik had zowaar nog een brilletje liggen van de volledige eclips in 1999 (hier geen rush dus om snel nog een brilletje te moeten kopen) 🙂
We genoten van een heel fijn boottochtje op de Leie tussen Deinze en Latem.
En verder genoot Maya minstens even hard van de tijd voor creativiteit die ze eindelijk had (waarbij ze ook opa uit de nood hielp met zijn tuinwerkbroek en de wasknijperzak die hersteld moesten worden) 🙂
In de laatste week voor de start van het academiejaar wilde ik graag nog eens samen met ons drie naar zee. Om maximaal van de nazomerwarmte te kunnen genieten, besloten we ietwat last minute om na een halve werkdag nog richting zee te rijden. Het werd een heerlijke namiddag in De Haan waarbij we uiteindelijk zowat 10 km wandelden, genoten van de zon (en de lichte bewolking) en de wind, de kunst en vooral van de architectuur.
In De Haan stap je niet alleen langs zee en door de duinen, maar ook door een stukje levende geschiedenis. De badplaats wist als geen andere haar belle-époque karakter te bewaren. Onze wandeling begint aan het historische tramstation in Engels-Normandische stijl, een van de meest herkenbare erfgoedparels van De Haan. Anders dan veel andere kustgemeenten bleef De Haan grotendeels gespaard van hoogbouw. De kronkelende lanen, statige villa’s en karaktervolle hotels bepalen er nog altijd het straatbeeld.
We lopen even het tramgebouwtje binnen voor een bezoek aan de toeristische dienst en nemen er enkele infokaartjes mee die ons wat helpen met het bepalen van onze wandelroute. We baseren ons een enigszins op de gratis route ‘in het spoor van de Kiekeboes’ (ongeveer 10 km, maar gemakkelijk in te korten tot ± 3 km zonder de twee stops in Wenduine) en combineren die met het stadsplan omdat daarop alle straten staan.
Al wandelend door de Concessiewijk spotten we de ene prachtige woning na de andere, houten vakwerkgevels, sierlijke balkons, torentjes en tuinen uit het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Het is heerlijk genieten van deze charmante architectuur en ook van de rust die er in de straten hangt.
We ontdekken er zowaar een reeks vakantiewoningen die gebouwd werden door de Gentse architect Valentin Vaerwyck (wie via de R4 / E40 naar de parking onder het Sint-Pietersstation moet rijden, kent die naam ongetwijfeld). Blijkt dat die man trouwens ook het gemeentehuis van Zomergem ontworpen heeft (waar mijn roots liggen)!
Een andere (meer) bekende naam hier is Albert Einstein. De befaamde wetenschapper verbleef er in 1933 een jaar in villa Savoyarde voor hij uiteindelijk naar de VS vertrok om nooit meer terug te keren naar Europa. (lees hier meer)
Van al dat rondkijken krijgt een mens toch een hongerke en dus lassen we een pauze in met koffie en iets extra 😉
Uiteraard wandelen we ook eens naar de dijk voor zicht op zee. Hier geen torenhoge flats, maar lagere gebouwen en open zichten op het strand, een vrij uniek beeld aan de Vlaamse kust. Er staat een vrij stevige wind en daar zijn enkele kitesurfers heel blij mee. Verder eerder weinig volk op strand al zijn er toch enkele zonnekloppers in een strandzetel, achter een windzeil.
Het meest bekende beeld (of ik kom het toch het meest tegen bij de foto’s online) kan uiteraard niet ontbreken in mijn fotoreeks, maar er vallen ook nog andere werken te ontdekken. Sommige daarvan maken deel uit van de Beaufort kunstroute (lees hier meer).
We piepen nog even in de duinen, maar omdat we intussen toch al 10 km op onze teller hebben, besluiten we een grotere wandeling door de Duinbossen voor een volgende keer te houden. Helemaal ontspannen keren we tevreden terug richting Gent 🙂
Deze zomer trokken wij op een van de weinige grijze dagen richting Oostduinkerke om er vrienden te bezoeken. Niet dat we dat aan ons hart lieten komen, we deden een fijne wandeling waarbij we zowel van de natuur als van de architectuur genoten.
Na een gesmaakte lunch trokken we naar een voor ons tot dan onbekend museum dat meer dan de moeite waard was, MuseOs. Een natuurhistorisch museum, ontstaan als resultaat van een ‘ietwat uit de hand gelopen hobby/passie’ van twee sympathieke biologen.
MuseOs is het levenswerk van Luc Tyteca en Leentje Vandenhoudt. Gedurende dertig jaar verzamelden zij uitzonderlijke schedels, skeletten en fossielen van dieren van over de hele wereld. Hun passie voor natuur, wetenschap en educatie groeide uit tot een uniek museum in Oostduinkerke.
We werden persoonlijk ontvangen door het koppel die het museum ook volledig zelf uitbaten (zonder subsidies). Als dierenarts in opleiding kijkt Maya met een andere blik naar deze collectie. Ze geeft enthousiast commentaar bij de zaken die ze ziet en herkent, wanneer ik bovendien een afdeling ontdek met pathologiën (skeletten met afwijkingen) wordt haar enthousiasme zo mogelijk nog groter 😉
Maar ook wij genieten van wat er allemaal te zien is, voor een private collectie is de hoeveelheid materiaal immers immens en je weet bijna niet waar eerst te kijken. Zoveel bijzondere stukken, zoveel variatie en alles zo minitieus gelabeld en geklasseerd. Ik luister ook met plezier naar de verhalen van Leentje, die duidelijk heel graag vertelt en geniet van bezoekers die vragen stellen en interesse tonen.
In het museum ontdek ik ook een boek met daarin het verhaal over hun droom die werkelijkheid werd (inclusief de tegenslagen die ze daarvoor dienden te trotseren om er te geraken). Ik vind het superboeiend, al krijg ik meteen ook flashbacks naar onze eigen bouwperikelen (waar ik liever niet meer aan herinnerd wordt want ze zijn na 10 jaar nog steeds niet helemaal verteerd).
Wat MuseOs zo leuk maakt, is dat het verwondering opwekt bij jong én oud. Kinderen kijken hun ogen uit bij de indrukwekkende tentoonstellingsstukken, terwijl ouders vaak minstens evenveel bijleren. Ik weet nu bv. ook hoe de tong van de specht in de schedel zit, een prachtig skeletje brengt dat heel mooi in beeld en Maya gaf er nog eens extra tekst en uitleg bij.
Zoek je een originele activiteit aan de Belgische kust of een binnenalternatief bij minder mooi weer? Zet MuseOs dan zeker op je lijstje. Grote kans dat je er buiten wandelt met heel wat nieuwe weetjes én een flinke dosis verwondering.
Zo nu en dan komt er al eens een extra pot confituur onze richting uit. Mijn vader maakt dat namelijk graag, maar krijgt de gemaakte porties niet in zijn eentje op. Wij eten dat echter niet zo vaak en dus ga ik al eens op zoek naar een recept waarin ik die – op zich lekkere, homemade jam, kan verwerken. En zo kwam ik toevallig op een receptje van Emty the fridge, waar ik op mijn eigen manier mee aan de slag ging. Voor het origineel verwijs ik door, hieronder lees je hoe ik ermee aan de slag ging.
Ingrediënten
1 ei
100 g boter
1 zakje vanillesuiker; een half zakje overhouden vind ik sowieso ‘gedoe’ en ik gebruik doorgaans minder van de aanbevolen hoeveelheid andere suiker dus dat compenseert ruimschoots 😉
80 g suiker
200 g zelfrijzende bloem
confituur naar keuze (ongeveer een halve pot, of 175 g schrijft het originele recept. Ik heb het niet afgewogen, maar gewoon een royale portie op het deeg geschept en open gesmeerd)
Werkwijze
Bekleed de bodem van een springvorm (ca 24 cm, die van mij was iets kleiner) met bakpapier (ik zou gerust ook een silicone bakvorm durven gebruiken, het bakpapier vond ik nu wel extra handig om nadien het gebak in een ronde bewaardoos te steken voor transport en ze er ook vlotjes weer uit te kunnen halen)
mix de boter met de (vanille)suiker tot deze zacht en romig is > in mijn versie: smelt de boter lichtjes in de microgolf en gebruik een handklopper om er de suiker onder te mengen (in diezelfde kom, daarna ook de rest, dus kies meteen een kom die groot genoeg is dat bespaart je weer afwas)
voeg het ei toe aan het mengsel en vervolgens de bloem tot je een goed gemengd, maar licht kruimelig deeg bekomt (volgens het recept beetje bij beetje, maar ik gebruik ‘vloeiende’ bloem en durf dat wel in één keer bij het mengsel te gieten; ik heb graag dat het een beetje vooruit gaat)
verdeel 2/3 van het deeg over de bodem van de springvorm en duw het goed aan. De bodem moet overal ongeveer dezelfde dikte hebben.
bestrijk de bodem rijkelijk met de confituur
verkruimel de rest van het deeg boven de taart en druk de kruimels lichtjes aan
bak de taart gedurende 45 à 50 minuten in een voorverwarmde oven van 200°C (doorgaans zet ik mijn baktijd 10 min minder en laat de taart nog een kwartier in de oven staan, lukt even goed en spaart energie)
laat de crostata in de vorm afkoelen en verwijder dan pas de vorm, bestuif eventueel nog met poedersuiker
Een heel eenvoudig taartje dat doorgaans in de smaak valt.
Maya polste even bij haar Italiaanse vriendin en vernam dat ook daar dit taartje vaak gemaakt wordt om een teveel aan confituur te verwerken 😉
Dat ik nog steeds achterloop met schrijven, maar dat ik ook in de tweede helft van het jaar maandoverzichtjes wil blijven maken.
Dat we de maand gestart zijn in la douce, maar dat ik daar nog alles van moet verwerken in blogpostjes. Dat ik tijdens die vakantie nog een boek van Kate Mosse las. Het was niet slecht maar ander werk van haar vond ik beter.
Dat we een heel groot deel van de maand in hittegolfmodus geleefd hebben en ik dagelijks (eigenlijk al van medio juni) om 5.15u mijn wekker zette om maximaal te kunnen luchten en afkoelen in huis. Dat we bijgevolg ook veel variaties op koude schotel aten. Het kookvocht van aardappelen, eieren of boontjes wordt zorgvuldig opgevangen ipv weggegoten voor de planten buiten. Regenwater wordt immers dag na dag schaarser.
Dat de geraniums op ons terras al aan hun tweede maand van uitbundige bloei bezig waren en op dat moment nog niet van ophouden wisten. Ook de agapanthus en de oleander waren in hun nopjes met het hoogzomerweer.
Dat we op een zomerse dag ook eens een langere fietstocht deden met ons drie en samen naar Machelen-aan-de-Leie reden en terug (zonder elektrische ondersteuning).
Dat we in de ene, iets koelere en grijzere week niet naar de Gentse Feesten gingen, maar vooral heel veel kasten grondig opgeruimd hebben. Verbazend hoe snel je toch weer spullen in huis hebt staan die je niet meer nodig hebt of die een grondige screening kunnen gebruiken. En stof dat je tegenkomt (kwamen die homemade mondmaskers uit de coronatijd toch nog eens van pas)! Voordeel is wel dat je zo weer veel beter weet wat je staan hebt en waar het staat of ligt 😉 En dat we die week dan ook eens een taartje gebakken hebben (waarvan ik het recept hier beter eens zou posten al was het maar voor mijn eigen gemak).
Dat er eentje startte met stage in de dierenkliniek in Merelbeke en dat best pittig was zo nu en dan, maar wel heel fijn (nu wordt het steeds ‘echter’). En dat wij hier nog steeds graag samen avondwandelingskes doen al was het maar omdat een mens dan al eens een kat of een hond tegenkomt en er nu uitgebreider tijd is om die beestjes aandacht te geven 😉
Dat we met goede vrienden gingen brunchen op een leuke plek in Gent en weer gezellig hebben bijgepraat.
Dat we bij andere goede vrienden een dagje op bezoek gingen in Oostduinkerke (op een zeldzame grijze zomerdag) en daar een zalig museum bezochten (waarover ik ook nog een apart postje wil schrijven).
Juli was voorbij voor ik het wist en daar stond een even warme augustusmaand aan de deur de trappelen, maar dat is voer voor een volgend maandoverzichtje (ergens in september) 🙂
Je hoeft niet altijd ver te reizen om fijne daguitstap te beleven. In het Henegouwse Beloeil combineerden we twee totaal verschillende bezoeken: het Kasteel van Beloeil en de Archéosite van Aubechies-Beloeil.
Eerst naar het “Versailles van België”, want zo wordt het kasteeldomein in de kijker gezet. Wij hadden dus wel een zekere verwachting, de Franse kastelen, inclusief dat van Versailles, zijn ons immers niet onbekend 😉
Op zondagmorgen was lag het statige kasteel er heel rustig bij. De buitenkant is eerder sober te noemen. Ergens had ik toch wat vergulde punten aan de omheining verwacht of een krullerige toegangspoort, maar die zijn er niet. Wel water en veel bomen en groen in de directe omgeving.
We worden vriendelijk ontvangen aan het onthaal en krijgen een woordje uitleg over de te volgen route (ik zie intussen heel prominent aangeduid staan dat het absoluut verboden is om foto’s te maken). We lopen de statige trappen op om eerst de bovenverdieping te verkennen. Dit lijkt eerlijk gezegd nogal tegen te vallen. Overal zien we sporen van schade en verval: stoelen en zetels waarvan de stoffering hersteld is, hebben nog steeds een beschadigd houten frame; sommige tapijten vertonen meer dat wat gewone slijtage, ze hebben scheuren of zelfs gaten; gordijnen zijn van kleur verschoten, ramen aan het rotten, … De benedenverdieping is gelukkig iets beter. De bibliotheek is mooi en best nog indrukwekkend, enkele andere kamers zijn rijkelijk versierd, maar zelfs daar hebben zowat alle meubelstukken nood aan restauratie. Ik begin mij stiekem af te vragen of het daarom is dat fotograferen er zo uitdrukkelijk verboden is…
Op naar de tuin dan maar? Ook hier helaas beetje het zelfde verhaal. Het potentieel is er zeker aanwezig: veel groen en vijvers, mooie zichtassen, maar dan stopt het ook wel. Aan een vijver vlakbij het kasteel is de laatste trap van de aanlegsteiger gebroken en half in het water gezakt, nergens is er bloemperk te bespeuren, behalve netjes gemaaide grasvelden valt er hier weinig te merken van degelijk parkbeheer of tuinonderhoud… We wandelen even rond en genieten van het zonnetje, maar veel valt er verder niet echt te beleven.
In het park worden wel evenementen georganiseerd, deze zomer loopt er eentje in het thema junglebook, inclusief een glamping en mogelijkheden tot catering en extra animatie. In de stilte van de voormiddag (het evenement start pas in de vooravond) zag dat er nog het leukste uit om mee te maken.
Toch een beetje pijnlijk om dit dan het Versailles van België te noemen. Het moet ooit een prachtig domein geweest zijn en het potentieel is er nog steeds, maar dan zijn er toch dringend investeringen nodig om te vermijden dat ze daar binnenkort de deuren kunnen sluiten.
Gelukkig hebben we nog een tweede bezoek op onze planning staan die dag. Sneller dan verwacht rijden we dan ook enkele kilometers verder naar de Archéosite van Aubechies (deelgemeente van Beloeil), “het grootste archeologisch reconstructiepark van België”. Hopelijk worden onze verwachtingen deze keer wel ingelost…
Doordat ons bezoek aan het kasteel korter was dan voorzien en het lokale restaurant waar we dachten te lunchen net dit weekend de deuren sloot wegens verlof, waren we eigenlijk te vroeg aan de archeosite. De openingsuren van deze plek zijn immers wat ‘verrassend’: open tijdens de week, maar gesloten op zaterdag en op zondag pas open vanaf 14u. We bleken echter geluk te hebben, want blijkbaar gingen ze die dag toch open 12u (maar dat stond eigenlijk nergens gecommuniceerd). De zeer vriendelijke onthaalbediende die ons absoluut in zijn beste Nederlands te woord wou staan, bleef maar zeggen dat we eerst online een reservatie moesten maken voor we binnen konden komen. Wij begrepen er niets van want online vonden we enkel een reservatie voor een gegidste rondleiding (die we niet gingen volgen) en verder lazen dat de toegang gratis was op de eerste zondag van de maand. Na nog maar eens alles rustig in het Nederlands te herhalen (ik denk nochtans niet dat we zo slecht Frans spraken) geraakten we dan toch binnen en waren we klaar om verder in het verleden te duiken 😉
Wat deze plek bijzonder maakt, is dat de geschiedenis er weer tot leven komt. Hier ontdek je hoe mensen leefden van het neolithicum tot de Gallo-Romeinse periode. Je wandelt niet langs vitrines, maar door nagebouwde huizen, werkplaatsen en zelfs een Romeinse villa met tuin, een begraafplaats, een oude vrachtboot… Alles werd gereconstrueerd op basis van archeologische opgravingen.
Elke bezoeker, jong en oud, kan zich hier gemakkelijk voorstellen hoe het leven er duizenden jaren geleden moet uitgezien hebben. Hoe werd brood gebakken? Hoe maakten mensen werktuigen? Waar sliepen ze? De reconstructies maken het verleden tastbaar en beter te begrijpen. Tijdens demonstraties van oude ambachten zie je hoe pottenbakkers, smeden of wevers vroeger aan het werk gingen. Wie wil, kan via QR-codes extra informatie te krijgen.
In een klein museum met vijf kamers vind je heel wat informatie en archeologische vondsten over oude culten en geloofsovertuigingen. Je leest er het verhaal over het polytheïsme – van de Keltische heiligdommen tot de Gallo-Romeinse tempels – in Noord-Gallië tot de invoering van het christendom.
Op het terrein staat een taberna waar je iets klein kan eten of iets drinken aan een tafel onder een luifel of in open lucht, eigen picknick is ook toegelaten. Er is een ook een kleine speeltuin, dicht bij de ingang en voor de kleintjes is er ook een zoekkaart om mee te nemen tijdens de verkenning van de site.
Wil je je nog meer onderdompelen in het verleden, dan moet je op 15 of 16 augustus een bezoekje brengen want dan organiseren ze daar een volledig ervaringsweekend
Slotsom: na een eerder flauwe start werd het toch een fijne dag.
Het bloggen was hier even gestopt, niet omdat ik niet wist wat schrijven maar gewoon omdat het er niet van kwam. Te veel andere dingen aan mijn hoofd, te druk, te warm, technische problemen om de foto’s van mijn telefoon op mijn laptop te krijgen… Maar bij deze probeer ik toch weer op die schrijftrein te springen, al was het maar omdat het fijn is voor mezelf om te kunnen terugblikken op een aantal zaken 🙂
Juni, dat betekende examens, en dus stressy toestanden zowel voor Maya als voor mij. Combineer dat dan nog even met een vrij drukke periode op kantoor (want wij gingen vroeg op vakantie en dus moest ik sneller nog bepaalde zaken geregeld krijgen. Op het moment dat ik immers terugkwam uit verlof, waren andere collega’s net vertrokken en vaak voor langere periodes) én een hittegolf op het einde van de maand (waardoor ik mijn wekker extra vroeg zette, aka om 5.15u, om alle ramen op te gooien en maximaal koelte binnen te laten) … het werd een stevige uitdaging om de rit uit te rijden.
Examens = extra tussendoortjes en ontbijttrays voor Maya, en meerdere schema’s die opgemaakt werden.
Tijdens de examens werd er opnieuw veel ‘rond den blok’ gewandeld (de kleine of een iets grotere lus, naargelang de tijd en de goesting of de nood). Doorgaans verkoelend want gelukkig was het niet de hele examentijd heet, zelfs een paar weken helemaal niet te warm en regelmatig nog een bui. Dat zorgde al eens voor kleine gelukjes in de vorm van een regenboog of een mooie zonsondergang.
Tussendoor ging ik een dagje op stap naar Brugge, alwaar ik met enkele ’topwijfjes’ een bezoek bracht aan het nieuwe Brusk en we verder vooral heel veel rondwandelden, babbelden, iets eten en dronken en uiteraard ook wat gingen winkelen 😉
Ik ging ook naar de opening van de nieuwste tentoonstelling van goede vriend Max Van Hemel in het kleinste museum, een creatie van Tessa Kerre, (topdokter, vriendin & meter van Maya).
De afwisseling van zon en regen zorgde ervoor dat alles groeide en bloeide in de tuin, zowel bij ons als bij mijn vader.
Helaas zorgde een onweersbui met hevige valwind ervoor dat de notelaar in de tuin van mijn vader ontworteld werd en de lathyrus af de houten draagconstructie gerukt werd (ook de serres liepen lichte schade op). De notelaar viel helaas niet meer te redden, tot groot verdriet van velen.
Daarna stopte het quasi met regenen en trok de hittegolf zich op gang…, Gelukkig had Maya nog relatief vroeg gedaan met de examens en hoefde ze op de heetste dagen niet meer te zwoegen en zweten in beide betekenissen. Er was tijd voor een uitstapje naar Oostende alvorens we een week op vakantie zouden vertrekken (maar dat is voer voor latere blogposts).
Ik keek best wel naar uit de Floraliën. Al van kindsbeen af ga ik immers naar de vierjaarlijkse bloemenshow in Gent en ik denk niet dat ik veel edities gemist heb. Dit jaar ging ik samen met mijn vader, mijn nieuwjaarscadeautje voor hem 🙂
Ik koos voor een bezoekje halfweg het festival, voorbij de drukte van de eerste dagen en voordat de bloemen misschien al een beetje zouden beginnen tanen. Ik boekte tickets voor het eerste tijdsblok ’s ochtends, tussen 8u en 9u, in de veronderstelling dat het dan wel vrij rustig zou zijn (en dat bleek nog een paar euro goedkoper ook).
Na de drukte van het eerste weekend bleek het die woensdagochtend superrustig (zo kalm hadden ze het nog niet gehad hoorde ik toevallig een van de toezichters zeggen). Heerlijk om op die manier door de beurs te wandelen, het voelde bijna als een privébezoek. Ik kon er ook zonder problemen foto’s maken, er liep nauwelijks iemand in beeld en ik stond ook niet in de weg van andere bezoekers 😉
De inkleding van het Kuipke kon ik waarderen als idee, maar de uitwerking sprak me op zich minder aan. Voor een deel van het publiek zal dit misschien toch iets te bevreemdend geweest zijn?
We genoten samen van de bloemenpracht, van de klassieke azalea’s en rododendrons over de gigantische bloemstukken en verrassende composities. Ik maakte best veel foto’s en probeer me hier tot een (ruime) selectie te beperken 😉
We liepen ook nog even naar het provinciehuis, al had ik daar precies toch iets meer verwacht. In de gespreksruimtes stonden enkele ikebana werkstukken en in de open ruimte ernaast een aantal stevige azalea’s.
Op de nevententoonstellingen in Libertas en de Gentse musea ben ik helaas niet meer geraakt. Maar misschien lukt het bij een volgende editie wel weer. Ik kijk er alvast naar uit 😉
Het weer: ‘nogal’ wisselend qua temperatuur mag je wel zeggen.
Het verlengde weekend van Hemelvaart was het precies herfst, koud (amper 15 graden en nat), ik haalde zelfs terug een dikkere jas uit de kast. Het verlengde weekend van Pinksteren stoomden we vlot naar 30 graden een meer, zowat het dubbele dus op amper een week tijd. Het was puffen en blazen, vooral voor de studenten en zij die hard moesten werken buiten. Ik kan dat wel hebben zo’n weer, maar het baart toch zorgen. Zo warm (heet), zo vroeg op het jaar, wat gaat dat nog geven voor de rest van de zomer? Maaltijden en tussendoortjes wisselden in harmonie met het weer ;p
De tuin: veel werk, alles groeit en bloeit.
Vooral in de tuin van mijn vader is het alle hens aan dek. Zaaien, verspenen, uitplanten, water geven, slakken spotten (en weghalen voor ze de jonge planten helemaal opeten), mulchen, de serre met oude glasgordijnen afschermen tegen de grootste hitte, en ook al een beetje oogsten (aardbeien).
Bij ons probeer ik het werk beperkt te houden al staan er intussen op ons terras toch ook al heel wat potten met bloemen, planten en kruiden. Ook de voortuin doet het best goed, voorlopig behoorlijk wat bloemen en een aantal planten lijken zich vrij goed te handhaven in de moeilijke grond.
Floraliën: op stap met mijn vader
We deden dit al als kind, samen naar de Floraliën en ik denk niet dat ik al veel edities gemist heb in mijn leven. Deze keer trakteerde ik mijn vader op een gezamenlijk bezoekje. We gingen ’s morgens vroeg, tijdens de week en het was heerlijk rustig. Een uitgebreider verslag volgt gauw.
Gelezen: een boek dat bleef hangen
Ik lees (te) weinig, maar wanneer het kan dan geniet ik wel van een boek op ons terras in het zonnetje. ik koop niet zoveel boeken, maar laat me graag verrassen door de vrij goede boekenruilkast in onze buurt. De voorbije maand kocht ik echter het boek Onderweg van Evelyn Vancauwenberghe. Het leest als een trein en toch moest ik het in stukjes lezen, omdat het me raakte, omdat het soms zaken beschreef die ik ook voelde maar die zij zoveel beter kan uitleggen, omdat het bepaalde keuzes die ik de voorbije jaren maakte plots een duidelijker plek geeft. Een boek dat bepaalde gesprekken mogelijk maakt die je voorheen niet zou aangaan.
Blok (en examens): het is weer zover
Die winterexamens leken als het ware gisteren nog en plots was ook dat tweede semester alweer voorbij. Paasvakantie (of paasreces zoals ze dat tegenwoordig aan UGent noemen) staat gelijk aan studeren in functie van de examens, ook al volgen er dan nog enkele weken les. Want tussen de laatste lesweek en de examenweek zit immers slechts één week. En in de laatste lesweek, die dit jaar extra kort was wegens Hemelvaart, zaten ook een een groepswerk dat gepresenteerd en verdedigd moest worden en een praktijkexamen. Gedurende vier weken volgen nog vijf stevige examens. En dus zitten we terug in de routine van studeren en mental/moral support met extra tussendoortjes en wandelingetjes om even de benen te strekken. Samen sterk tot eind juni!
