#projectblogboek – mijn blogidool

Stel enkele vragen aan een blogidool

Aangezien ik niet meteen behoefte voel aan het interviewen van blogidolen, pas ik dit idee uit het blogboek wat aan en besloot ik  enkele van de blogs die ik volg en die mij inspireren (of gewoon blij maken) met jullie te delen.

Eigenlijk is het allemaal begonnen met Gentblogt, toch wel al wat jaren geleden ondertussen. Ik was de blog beginnen volgen (mede omdat ik een van de mede-oprichters kende) en werd steeds meer fan. Zelfs zozeer dat ik na verloop van tijd inging op de oproep om mee te schrijven voor de leukste stadsblog van het land. Eerst heel voorzichtig, tijdens de Gentse feesten, maar na de feesten ben ik blijven ‘plakken’. En ondertussen staan er daar toch al 220 artikels op mijn naam.

Ik ging ook enkele blogs volgen, niet te veel om het beheersbaar te houden. Sommige auteurs schrijven veel en zijn echte BV’s (BlogVedettes, en sommige zelfs intussen beetje Bekende Vlaming), andere schrijven minder maar wel ongelooflijk schone dingen en daar kan ik enorm van genieten. Een deel van de blogs die ik volg, worden geschreven door mensen al vrienden waren of het intussen geworden zijn en dat geeft er uiteraard ook een extra dimensie aan. Hieronder een (onvolledig) lijstje, in willekeurige volgorde:

Mme ZsaZsa vertelt
Tales from the crib
Kerygma
Tales of drudgery and boredom
Morgen komt Polly
Volume12
Vertellementen
Casa Murphy
Max Van Hemel
A
BCund123 Lesen!Schreiben!Rechnen!
no butterfly
witch

Een interview met een van hen, zoals voorgesteld in het Blogboek, daar heb ik zoals gezegd geen behoefte aan. Ik lees ze allemaal met plezier en vaak schrijven zij dingen die ik heel knap vind, of boeiend, of leuk en helemaal hun stijl. Mijn schrijfselen hebben helemaal niet de pretentie om hen na te bootsen, dat zou ik ook niet kunnen. Ik kan alleen maar hopen dat anderen ook kunnen genieten van de zaken waarover ik schrijf.

Parijs – dag 3

De tijd vliegt wanneer het gezellig is, zoveel is zeker. Maar niet getreurd, ook van onze laatste dag zouden we een mooie maken: eentje met slagroom!
Na een uitgebreid ontbijt nam de kroost nog even een duik in het zwembad terwijl de ouders (en de allerjongste) een wandelingetje maakten in het grote park van het hotel en de nabijgelegen manege, genietend van het herfstzonnetje.

Na het inpakken en uitchecken trokken we richting Chantilly voor een bezoek aan het meer dan indrukwekkende kasteeldomein. Liefhebbers van James Bond films kennen deze locatie (kasteel en paardenstallen) want ze werd ooit gebruikt in A view to a kill met Roger Moore. We waren daar duidelijk niet alleen maar de site was groot genoeg om alle bezoekers te kunnen herbergen. Alleen in het restaurant waren ze niet zo klantgericht: wel vriendelijk maar meer van het type mensen aan het lijntje houden. Het half uurtje wachten werd uiteindelijk een uur en dan nog eens 10 minuten en dan wisten we nog niet of er plaats zou zijn voor ons dus zijn we het maar afgebold en hebben we wat er nog restte van spijs en drank in onze koffers broederlijk verdeeld en zusterlijk opgegeten (of omgekeerd).

In de schemering maakten we nog gauw een wandeling door het park en toen de duisternis quasi compleet was, kwam er een einde aan onze driedaagse en vertrokken we elk in onze eigen wagen huiswaarts. Het was voorwaar een fijne trip samen die zeker voor herhaling vatbaar is.

 

 

Parijs – dag 2

De eerste nacht op verplaatsing is voor mij altijd een beetje wennen (ander bed, andere omgeving, …) en ik was niet de enige. Ook onze jongste sliep niet altijd even rustig, het stressmoment in de metro zal daar misschien wel voor iets tussen gezeten hebben (zij kon door met haar ticket maar wij niet en dus waren we even van elkaar gescheiden, want wij moesten uitleg vragen en uiteindelijk nieuwe tickets kopen).

Na een verfrissende douche trokken we naar het restaurant waar een heerlijk ontbijtbuffet op ons stond te wachten. Koffiekoeken, brood, fruit(sla), yoghurt, ontbijtgranen, omelet, spek, worstjes, briochebroodjes, … het was er allemaal, tot zelfs pannenkoekjes toe! We lieten het ons smaken en aten zelfs bijna een beetje teveel. Helaas moest B. verstek laten gaan wegens zware migraine en trokken we die dag dus op stap met 9 ipv 10.

We spoorden opnieuw met de trein naar Parijs en namen meteen de metro richting Belleville, een minder bekende wijk maar volgens een artikel in de Elle de nieuwe ‘place to be’ met verschillende hippe plekjes. Aanvankelijk leken we eerder in Chinatown beland en zagen we niet veel hips of leuk maar het Parc de Belleville (waar blijkbaar ook een scene uit the Bourne Identity is opgenomen) was alvast een fijne ontdekking. De speeltuin – voor 6 tot 15 (!) jaar – kon ook H. en L. nog bekoren en het was wel leuk om hen bezig te zien. Bovenaan het park had je een heel mooi zicht op de stad (alleen jammer dat het nogal grijs was). We vonden er ook een artisanale bakkerij waar we heerlijk brood kochten voor ‘s avonds) en Bar d’O (waar we niet binnen gingen wegens te weinig plaats voor ons) zag er heel gezellig en stond ook als aanrader in het tijdschriftartikel stond.

We wandelden nog wat verder en onze zoektocht naar leuke plekjes voerde ons nog naar een intrigerend boekenwinkeltje en een eethuisje La Laverie. We dachten de Franse versie van de Wasbar ontdekt te hebben, gingen binnen om te zien of er nog plaats was voor ons en werden door een heel sympathieke dame welkom geheten. La Laverie is uitermate gezellig, heel erg retro en je kan er ongelooflijk lekker eten voor een heel redelijke prijs. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, kan je hier niet terecht voor de vuile was. De dame in kwestie was dan ook uitermate verbaasd dat wij in Gent (België) wel een dergelijk concept kenden en luisterde met veel interesse naar onze uitleg. Beetje reclame maken in het buitenland voor onze eigen stad kan nooit kwaad natuurlijk ;-)

Een volgende keer moeten we zeker nog eens verder deze buurt verkennen want blijkbaar is er hier nog een veel groter en mooier park en zijn er effectief heel wat toffe winkeltjes e.d. te vinden maar moet je er wel naar op zoek in de vele straatjes. Nog veel leuks om te ontdekken dus.

Na alweer een heel geslaagde en gesmaakte lunch besloten we ons op te splitsen. T. ging met zoon en metekind shoppen, de rest trok richting museum: le Petit Paleis. De lange rij wachtenden stond er gelukkig voor een betalende, tijdelijke tentoonstelling. De vast collectie is gratis toegankelijk en hiervoor moesten we als het ware de ‘artiesteningang’ nemen (ofte de toegang voor mindervaliden, even voorbij de imposante hoofdingang met trappen). Wij trokken doorheen het museum en lieten ons verbazen, zowel door het gebouw als door de collectie. Zeker de moeite van een bezoekje waard!

Intussen was de duisternis alweer ingevallen en werd het tijd om terug te keren naar het hotel alweer wij opnieuw een gezellige avond samen doorbrachten (met 10).

Parijs – dag 1

Meestal gaan wij alleen (met ons twee of tegenwoordig vaker met ons drietjes) op stap en maken we hiervoor – op voorhand – een vrij strak plan op. Strak betekent minstens dat we enkele reisgidsen of websites hebben bekeken, uren en toegangsprijzen van bepaalde attracties hebben gecheckt, de vervoersmodaliteiten hebben bekeken… Meestal is er ook op voorhand een programma uitgestippeld van wat we bij voorkeur elke dag wensen te doen, soms zelfs met een goed weer en een slecht weer variant (en ik geef het toe, vaak zit dat programma eerder te vol dan te leeg). Strak betekent echter niet dat er geen variaties op het programma mogelijk zijn, dat nu ook weer niet. Als blijkt dat er een opportuniteit is of dat ons programma toch wat bijsturing nodig heeft, dan doen we dat uiteraard.

Deze keer lieten we ons met plezier overhalen om in gezelschap enkele dagen naar Parijs te gaan. Tijdens een gezellig overleg vooraf werden er suggesties gedaan, krijtlijnen uitgestippeld en vooral ook marge gelaten voor aanpassingen of gesplitste programma’s. De sfeer zat er vooraf al in, dat zou dus allemaal wel meevallen ter plekke dachten we en dat werd het ook. We hebben genoten, met volle teugen. Aan een ander tempo misschien dan wij doorgaans doen maar verandering van spijs doet eten zegt het spreekwoord en we hebben heerlijk gegeten (letterlijk en figuurlijk).

De heenreis verliep vlot en het hotel werd goed bevonden (aangezien de rest van het gezelschap er eerder al een fijn verblijf had gehad, kon dat eigenlijk al  niet fout lopen).

IMG_9741

We zaten even buiten Parijs maar dicht bij een station en een half uurtje sporen bracht ons zonder zorgen tot in de lichtstad. Kuierend door de straten zochten we een plekje voor een late lunch. Puur op het gevoel stapten we binnen in Le Faubourg 34, een echte aanrader! Tijdens de lunch merkten we trouwens op dat ze dit jaar nog een award gekregen hadden van TripAdvisor, volkomen terecht als u het ons vraagt.

IMG_9749

Wat er nog restte van de namiddag brachten we wandelen door, genietend van de omgeving, de gebouwen en het weer en met als einddoel de Eiffeltoren. We kwamen er aan op het goede moment: bij valavond, net op tijd om de toren nog te zien bij daglicht. Naarmate we dichter kwamen, werd de bewondering en verbazing bij dochterlief steeds groter. Naarmate de schemering inviel, zette het kunstlicht de toren in een gouden gloed en rond de klok van zes werd het zowaar nog mooier, want plots begonnen er overal lichtjes te knipperen en fonkelde de Eiffeltoren alsof het kerstmis was. Ook de jongste telg in ons gezelschap was hierover uitermate te spreken. Als kleine J. iets onthouden heeft van onze reis dan is dat ongetwijfeld de Eiffeltoren en de lichtjes (en dankzij de smartphone en social media zal hij wellicht nog tig keren naar dat filmpje kijken denk ik).

Om onze vermoeide voeten wat rust te gunnen (ongeveer 20.000 stappen gezet vandaag vertelde de stappenteller ons), namen we de metro terug naar het station nadat we eerst nog wat proviand hadden ingeslagen om de rest van de avond in de hotelkamer door te brengen. Op die manier kon de jongste in bed wanneer het manneke met de hamer langskwam. Ook de rest van het gezelschap was wijs en zocht tijdig het bed op, kwestie van de volgende dag opnieuw uitgerust op stap te kunnen gaan.

#projectblogboek – plog – de mooiste 1 november

Neem een dag foto’s van alles wat je doet en maak er een plog of picture log van

Dit is er eentje waarvan ik hou en erg leuk om te doen, alleen nog kwestie om die foto’s dan over te zetten (ik heb immers geen geschikt kabeltje bij mijn huidige smartphone om beeldmateriaal snel te kunnen overzetten op PC en dus stuur ik alles meestal via Wifi door naar mijn mailbox, stuk per stuk en dat vraagt wel wat tijd).

1 november 2014 staat inmiddels al in de annalen als de warmste november in ruim 100 jaar en dat wil toch al iets zeggen. Hoe zag onze zaterdag er uit? wel zo:

Ontbijt met pannenkoeken, nog een beetje in Halloweensfeer:

WP_20141101_001

Recepten verzamelen en aan de slag in de keuken om allerlei lekkers te bereiden voor het familiefeestje op zondag: cupcakes, perentaart (een experiment: amper bloem maar wel amandelpoeder in de plaats, zal wel meevallen zeker?) en chocoladeschijfjes.

Na een snelle lunch gauw naar buiten want veel te mooi weer om binnen te blijven. Aangezien mijn stalen ros momenteel in herstelling is, kunnen we niet met de fiets op stap. Dan maar even een kort ritje met de wagen naar de rand van Gent. We vertrokken iets na 14u voor een verkennende wandeling in het Parkbos, de nieuwe Groenpool van Gent die nog volop in ontwikkeling is. We waren niet alleen maar toch was het vrij rustig wandelen, vooral in het tweede deel waar we het risico namen om een pad te volgen dat nog niet helemaal afgewerkt was. Gelukkig lag het nog net droog genoeg en was het niet zo erg dat het vlonderpad er nog niet helemaal lag.

De paaltjes van het nog te bouwen vlonderpad deden me zelfs een beetje denken aan kleine grafzerkjes, of zou die gedachte in mijn hoofd gekomen zijn net omdat het 1 november was?

WP_20141101_009                     WP_20141101_010

De zon scheen heerlijk, we hadden amper een trui nodig. We waren uiteindelijk 2,5 u onderweg dus ik schat dat we toch een km of 10 gewandeld hebben.

Geen terrasjes of tavernes gezien onderweg en dus terug naar huis voor koffie of chocolademelk met nog een laatste pannenkoek.

WP_20141101_013

‘s Avonds nog beetje lezen en TV kijken en vervolgens op tijd naar bed. Heerlijk ontspannend dagje, zo mogen er nog veel komen.

Pasta p(r)esto

Toen we onlangs boodschappen deden vroeg dochterlief wanneer we  nog eens pasta pesto zouden eten. Nu hou ik daar zelf ook wel van maar ik wou er toch een iets substantiëlere maaltijd van maken. Aangezien ook avocado nogal hoog op het favorietenlijstje van dochterlief staat, besloot ik een nieuwe combinatie uit te proberen.

Terwijl de pasta in de kookpot zat, roosterde ik een handvol pijnboompitten in de pan. Nadien werd het nog meer kinderspel: pasta afgieten en een geutje notenolie erover ipv olijfolie, vervolgens draai van de pepermolen, de avocado lepeltjesgewijs uit de schil halen en tussen de tagliatelle leggen, kleine bolletjes mozzarella erbij, pijnboompitten, verse basilicumblaadjes en wat parmezaanse kaas.

Super snel klaar en ongelooflijk lekker. Dit gerechtje zal hier nog regelmatig op tafel verschijnen.

 pasta2pasta1

#projectblogboek – sneak peek

Toon een sneak peek van een project/blogpost waar je aan werkt

‘t Is niet dat er hier vaak lang blogposts in de steigers staan of dat ik aan een massa projecten tegelijk bezig ben, maar er is op dit moment wel een groot project dat ons bezig houdt, nl. het bouwen van een huis. Veel zal je hier over dit project echter niet lezen, schrijven doe ik meestal over andere dingen maar ‘een inleiding tot’ dat zag ik nog wel zitten.

Het is inmiddels ruim 9 jaar geleden dat we beslisten om een bouwgrond te kopen, ik kan me die periode nog levendig herinneren: mijn hoofd stond er niet naar want ik was nogal zwanger op dat moment (akte is getekend amper twee weken voor ik bevallen ben denk ik). Toen waren we helemaal nog niet zeker of we wel effectief gingen bouwen maar indien niet, dan konden we altijd nog de grond terug verkopen.
In de jaren die volgden keken we nog steeds uit naar een toffe woning in de buurt van het Sint-Pietersstation maar uiteindelijk kwamen we steeds uit bij: te duur voor wat het (maar) is, nog heel veel werk aan om het pand te laten voldoen aan de huidige normen van comfort en isolatie, toch niet helemaal ons ding, …
De idee om dan toch maar zelf iets te bouwen groeide langzamerhand in onze hoofden en uiteindelijk hakten we de knoop door om naar een architect te stappen. Aangezien we inmiddels al besloten hadden om voor betonbouw te gaan en niet voor bakstenen, zochten we iemand met ervaring in die stijl. We zochten, vonden, gingen kijken naar zijn eigen woning en maakten een afspraak voor een verkennend gesprek. Tot onze vreugde bleek het te ‘klikken’ en gelukkig bleek ook ons beschikbaar budget realistisch om onze droom om te zetten in werkelijkheid (allez, volgens de ramingen dan toch).
Door er letterlijk jaren over na te denken wat we wilden en vooral wat we niet wilden, kwamen wij eigenlijk vrij snel tot een consensus over het plan.

Sedert deze zomer zijn we in de fase van uitvoering beland. Het blijft ongelooflijk spannend en boeiend maar ook wel vermoeiend. Er zijn zoveel keuzes die moeten worden gemaakt en keuzes die ook wel consequenties hebben. Heel veel stof om over na te denken en ik heb er al meer dan één nachtje over wakker gelegen of over gedroomd. Gelukkig loopt onze smaak gelijk en lukt het vrij goed om de meeste knopen snel door te hakken, het zijn er gewoon heel veel om door te hakken.

WP_20140623_008

Als alles volgens plan verloopt, dan verhuizen we in de (na)zomer van 2015. Dat zal een serieuze aanpassing zijn want vanaf dan wonen we in de stadsrand en niet langer in de stad. Tegelijk kijken we er ook wel naar uit want dan wonen we in ons eigen huis dat we laten bouwen zoals we het zelf graag willen (of toch ongeveer want toegevingen moet je altijd doen).

 

Visual harvesting

Recent mocht ik voor het werk een tweedaagse opleiding visual harvesting volgen. Wie daar graag meer over wil lezen, kan dat hier.

visual harvesting9

Ik moet toegeven dat ik wel benieuwd was. Nieuwe technieken aanleren om vergaderingen of een brainstorm te begeleiden zijn immers altijd welkom. Liever dan weer een theoretische toelichting (die ook hun waarde hebben, begrijp me niet verkeerd) graag eens een praktische opleiding met veel oefeningen. De grootste schrik van de deelnemers was voor iedereen dezelfde: “ik kan helemaal niet (zo goed) tekenen, hoe gaat dat aflopen?”

Als opwarmertje mochten we vijf minuutjes praten met iemand uit de groep, startend met de zin “mocht je me beter kennen, dan zou je weten dat…” en onze verwachting van de dag aangeven. Vervolgens mochten we elkaar proberen tekenen in een papieren zak. Dit klinkt wat eigenaardig, maar je moet het vrij letterlijk nemen. Je zit met een papieren zak op je schoot met daarin een blad papier. Je neemt een stift, steekt je hand in de zak en tekent ‘blind’, zonder te kijken en idealiter zonder je pen op te heffen. Nadien vertel je aan de groep hoe het gesprek verlopen is en toon je het portret dat je maakte. Als opener een heel leuke en originele opdracht en een half uurtje later hingen er een reeks tekeningen aan de muur met een hoog Picasso-gehalte ;-)

Tijdens dag 1 kregen we de praktische bouwstenen aangereikt. Hoe gebruik je taal, lettertypes, pictogrammen, kleur, … om het woord te versterken? Heel pragmatisch allemaal en steeds doorspekt met kleine praktische oefeningen. Het meest heikele punt voor velen was wellicht het moment waarop we mannetjes moesten tekenen. Maar via oefening en het delen van ervaringen lukte het bij de meesten meer dan behoorlijk. Vaststelling: less is duidelijk more, ofwel ga je voor emotie ofwel voor actie. Ga je voor actie, dan teken je eigenlijk geen gezichtjes maar volstaat het al om gewoon een rondje te tekenen dat het hoofd moet voorstellen. In tegenstelling tot wat de meesten initieel dachten, hoeft dat niet te leiden tot kleutertekeningen.

Tijdens dag 2 werden de bouwstenen nog wat uitgediept en vervolgens toegepast in enkele praktische, werkgerelateerde cases. Onze collega’s uit Limburg hadden in het weekend een halve dag uitgetrokken om met inwoners van een wijk in Waterschei (bij Genk) de herinrichting van een buurtpark vorm te geven. Een deel van die bewoners zijn echter anderstalig (hechte Italiaanse gemeenschap) en dus wou men het programma visueel voorstellen zodat meer mensen zouden kunnen volgen. Aangezien het dagschema al volledig op punt stond, restte ons ‘enkel’ nog de taak om de visuele vertaalslag te maken. Vol goede moed zetten we ons aan het werk, de ideeën kwamen snel en we hadden er echt zin in. We besloten ons dan ook niet te beperken tot een ontwerp, maar meteen voor een afgewerkt product te gaan. De hele groep was uiterst tevreden over het resultaat en intussen heb ik ook al vernomen dat er de dag zelf heel wat positieve reacties gekomen zijn op de poster, heel fijn om horen.

visual harvesting8 visual harvesting6

Deze techniek vraag wel wat tijd en kan je niet overal inzetten, maar biedt in bepaalde gevallen echt wel een meerwaarde en het zorgt er minstens voor dat de deelnemers aan een vergadering of workshop de visueel voorgestelde punten veel beter zullen onthouden.

Toen ik thuis vertelde wat ik die dagen gedaan had en enkele van mijn proefstukjes toonde, was de reactie meteen “mama, ik wil ook zo leren tekenen en zo leuke mannetjes maken en diertjes en…” Aan de mannetjes en visuele schema’s zijn we nog niet toegekomen, maar gelukkig is er ook Pinterest en had ik eerder al enkele mini-handleidingen gevonden om dieren te tekenen en ook dat was een leuke bezigheid. Het heeft alvast mijn zin aangewakkerd om terug wat meer te tekenen, doodelen en schetsen .

#projectblogboek – het ontbijt

“Neem een week elke dag een foto van jouw ontbijt”

Het is een van de suggesties in Lilith’s of Kelly’s blogboek om schrijfinspiratie te vinden.
Die kleine dingen des levens kunnen mij wel bekoren en ik wil daar gerust eens iets over schrijven, maar dan wel op mijn manier. Het tegendraadse kantje in mijzelf zorgt ervoor dat ik mij bij de dingen die ik voor mijn plezier doe, en deze blog is daar een mooi voorbeeld van, niet in een vast keurslijf wil laten steken. Maar eigenlijk ben ik er ook wel van overtuigd dat dit ook helemaal niet de bedoeling van het boek is, toch?

Ik hou van ontbijten maar ik maak er te weinig werk van en ik neem er te weinig tijd voor. Toch zal ik ‘s morgens niet vertrekken zonder minstens iets gegeten te hebben. Standaard wordt er een grote kan thee gezet en vooraf drink ik meestal nog een glas water. Ik voel me altijd een beetje ‘uitgedroogd’ wanneer ik opsta. Als ik iets meer tijd heb, in het weekend of op een vrije dag, dan pers ik ook wel eens een citrusvrucht uit. Meestal sinaasappel, soms in combinatie met citroen of limoen, soms een (roze) pompelmoes. Verder meestal één of twee boterhammen met (zoet) beleg. Ondertussen smeert dochterlief haar boterhammen voor haar meeneemlunch op schooldagen en regelmatig doe ik met haar mee.
Gemiddeld één keer per week komen er koffiekoeken op tafel, meestal eentje per persoon, soms eens meer. Als het echt druk is en ik vroeg moet vertrekken, dan neem ik snel een banaan mee voor onderweg.

ontbijt

Waar ik echter mateloos van kan genieten dat is uitgebreid ontbijten of brunchen op locatie: bij of met vrienden, voor een feestje of op vakantie. Dan mag het voor mij een beetje van alles zijn: koffiekoeken, broodjes, eitjes op diverse wijzen bereid, yoghurt, ontbijtgranen, fruit, gerookte zalm, kazen, quiche, ….
Heerlijk vind ik dat: uitgebreid tafelen, het grote aanbod waarbij je zelf kan nemen waar je zin in hebt, ondertussen een beetje bijpraten of nog wat wakker worden, … Zalig om zo de dag te beginnen, toch?

 

#projectblogboek – de werkplek

Neem een foto van je werkplek en vertel hoe jij je werk organiseert.

Voor de zomer ben ik naar een nieuwe werkomgeving verhuisd. Van een oud en versleten kantoorgebouw uit de jaren 60 van de vorige eeuw (met weliswaar een bureau voor elke medewerker) naar een modern gebouw van 21 verdiepingen waar we met 30 andere administraties en ongeveer 1400 werknemers samen zitten in een anders werken omgeving. Dit betekent o.a. niet langer een (vaste) werkplek voor elke medewerker en de introductie van clean desk. Voor de meesten onder ons een stevige verandering dus.

Enkele maanden voor de verhuis werd mijn desktop-PC vervangen door een laptop want in een anders werken omgeving kan je niet zonder. Initieel liet ik mijn laptop nog gewoon op mijn bureau staan, maar ik besloot mijzelf voor te bereiden op de nieuwe werkomgeving zodat de verandering alvast voor mij stapsgewijs kon verlopen. Twee maanden voor de verhuis ging ik steeds meer ‘anders werken’: elke dag laptop loskoppelen en aanschakelen (extra scherm, extra klavier, docking bleven op  mijn bureau, laptop en muis in de rugzak en mee naar huis). Intussen moesten we ook volledig overschakelen op een digitaal klassement en dat uiteraard op het netwerk i.p.v. op e eigen schijf. Tonnen papier zijn er weggegooid, letterlijk.
Bijkomend voordeel: ondertussen kon ik ook werken op de teleserver. Het enige wat ik voor mijn laptop nog nodig heb, is een internettoegang en ik kan alle informatie raadplegen die op ons netwerk staat. Geen gesleur meer met papier. Het notablokje in de vergaderingen en overlegmomenten verving ik steeds meer door mijn laptop, waarom nog op papier noteren wanneer het meteen digitaal kan!
Ondertussen zitten we al bijna vijf maanden in het nieuwe kantoorgebouw en ik ben dat anders werken inmiddels al goed gewoon. Ik weet zelfs niet of ik het nog anders zou willen. Ik hou immers niet zo erg van stapels papier die rondslingeren, een opgeruimde plek zorgt bij mij voor een meer opgeruimde geest.

werkplek

Ook mooi meegenomen op kantoor is het mooie uitzicht: vanaf de 13de verdieping heb je werkelijk een mooi zicht op Gent. Ik kijk meestal uit over de groenere zuidkant van Gent (richting Sint-Denijs-Westrem met Ikea en KBC-toren als eerste bakens maar bij helder weer zie ik zelfs de ‘bol’ van het leger in Gavere), aan de andere kant van onze verdieping zicht op de binnenstad met alle torens tot en met de Gentse haven met koeltoren en windmolens en aan vanuit onze kitchenette zicht op het station en alle werken die daar nog bezig zijn aan de sporen. Deze morgen trouwens genoten van de opgaande zon (helaas waren de ramen nogal vuil).

zon

Mijn werkplek thuis is geen vaste plek in een eigen bureau. Ook hier als het ware een variant op anders werken (maar dan zonder extra beeldscherm of klavier). Ik installeer mij aan de eettafel met mijn laptop, log via de wifi in op de teleserver en kan werken. Heel soms heb ik nog eens een papieren document mee, maar dat wordt steeds zeldzamer. Wat ik wel standaard in mijn rugzak zitten heb, zijn oortjes. Wanneer er teveel omgevingslawaai is, op bureau of thuis, dan steek ik die in en luister naar een online radiostation, meestal jazz. De muziek vormt dan als het ware een barrière en zorgt ervoor dat ik geconcentreerd kan blijven werken.

Grootste verschil tussen thuis werken en op kantoor is het gebrek aan een goede bureaustoel thuis. Op termijn zal ik die investering zeker nog doen want dat verhoogt toch wel sterk het comfort.

En mocht er nog iemand tips hebben of suggesties, laat ze gerust achter in de commentaren.