Studio Orka – Chasse Patate

51º noorderbreedte, 3º oosterlengte, de gevoeligste plek van onze planeet. Alles zinkt er weg, niemand weet waarom. En in dat niemandsland, een café waar zelden iemand komt, maar wie komt, wil blijven. Omdat alles er mag zijn wat het is. Je mag er lachen, om dingen waar niemand anders om lacht, er mag – voetje voor voetje – gedanst worden. Je mag er zingen of stil worden. Chasse Patate biedt troost aan mensen die zich kost wat kost overeind houden, terwijl de grond onder hun voeten zompig wordt. Chasse Patate gaat over veerkracht, over iets écht willen en niet opgeven. Over dromers, vechters en veel te warm bier.

Door omstandigheden kon ik onverwacht tijdens de Gentse Feesten naar de voorstelling Chasse Patate, van Studio Orka. Op locatie buiten de feestenzone, midden in het veld, ergens in Belzele (Evergem). Het werd een heel bijzondere voorstelling (zoals steeds). Moeilijk te beschrijven, soms met meer dan een stevige ‘hoek af’ maar tegelijk zo schoon en zo ontroerend dat je het nooit meer. vergeet. Ook op technisch vlak heel sterk in elkaar gestoken, letterlijk.

*spoiler alert* wie de voorstelling nog wil zien, moet niet kijken naar de foto’s

Courgettekoekjes met feta

Nu er volop courgettes zijn, is het soms zoeken naar eens een ander recept om de groente te verwerken.
Volgend receptje zag ik jaren geleden in een programma van Nigella Lawson als ik het me juist herinner. Haar eerder nonchalante manier van koken en gebruik van ingrediënten (het steekt allemaal zo nauw niet, gebruik wat je in huis hebt en pas het recept wat aan naar jouw smaak) spreken me wel aan. Ik ben ervan overtuigd dat het recept zoals ik het meestal klaarmaak niet meer hetzelfde is zoals zij het toonde op TV maar het smaakt nog steeds 🙂

Je raspt de courgettes en dept ze af met een stuk keukenrolpapier. Goed deppen zodat het grootste deel van het vocht uit de courgettes is. Het volume slinkt, maar je houdt een steviger groene massa over.

WP_20160731_12_16_25_Pro

Je snijdt een uitje (Nigella is dol op pijpajuin, ze noemt ze ‘luiewijvenajuin’ omdat je die niet hoeft te pellen en je ze gewoon met een schaar in stukjes kan knippen) en snippert een pepertje (of in mijn geval vaak een puntpaprika) fijn. Verder nog blokjes fetakaas (ik gebruik graag in kruidige olie opgelegde blokjes feta in glazen potten: extra kruiding in één beweging erbij voor het mengsel) en gedroogde/verse kruiden toevoegen (voor vers afhankelijk van wat ik staan/liggen heb: peterselie, munt, bieslook).
Je voegt vervolgens enkele lepels bloem toe (ik maak dit recept altijd op het gevoel, sorry dat ik geen maateenheden meegeef, dit is vooral afhankelijk van de hoeveelheid courgette) en een eitje (of meer bij grotere hoeveelheden) en mengt het geheel tot een smeuïge massa.

WP_20160731_13_29_25_Pro

Laatste stap: met twee lepels hoopjes van het mengsel in een hete pan scheppen, tot kleine burgertjes/koekjes bakken en jobe done 🙂

WP_20160731_13_33_06_Pro

Ik vind deze koekjes warm het lekkerst maar je kan ze in principe ook koud eten (of vooraf klaarmaken en de volgende dag nog even opwarmen in de oven). Je kan ze serveren als tapas maar evengoed als groentegerecht bij een maaltijd.

Smakelijk en laat gerust in de commentaren eens weten wat jij ervan vond.

Zomerse ovenschotel met tomaten

Wanneer er veel tomaten zijn, dan mag er al eens een gerecht op tafel komen met extra veel van deze groente, liefst zongerijpt geplukt zodat ze extra veel smaak hebben. De exemplaren uit papa’s tuin zijn dan ook ideaal om de job te klaren.

Op de iets minder warme dagen in de zomer is dit een perfecte ovenschotel die je gerust al vooraf kan klaarmaken en nadien nog even opwarmen in de microgolf. Zoals wel vaker bij mij is dit recept voor vrije interpretatie vatbaar, lees: meer of minder ingrediënten zijn altijd mogelijk.
De basis voor deze schotel waren aardappelen, tomaten (uiteraard), witte saus en hardgekookte eitjes. Aardappelen koken (snij ze op voorhand al in dikke schijven, dat is handiger nadien voor het vullen van de ovenschotel), eieren hard koken en witte saus (bechamel) maken.
Deze keer bakte ik ook nog een handjevol spekblokjes en voegde deze samen met een restje gestoofde worteltjes (ook uit papa’s tuin) en een handvol parmezaan toe aan de witte saus. WP_20160806_12_00_07_Pro

De aardappelen en tomaten min of meer dakpansgewijs in een ovenschotel schikken, de eieren in kwartjes er tussen leggen en het geheel overgieten met de saus.

WP_20160806_12_04_32_Pro

Naar wens nog een laagje gemalen kaas over strooien (ik voegde er last minute ook nog wat gesnipperde bieslook aan toe die ik eigenlijk in de saus vergeten mengen was), even in de oven of onder de grill en smullen maar.

WP_20160806_12_31_45_Pro

Meer is er niet aan, super eenvoudig en erg lekker. Smakelijk!

The Crystal Ship

Begin juli zat ik mee in het complot om een vrijgezellendag te organiseren voor Maya’s meter. Een vrijgezellendag organiseren voor iemand is altijd een beetje spannend. Voor je het weet, krijgt de toekomstige bruid zoveel extra stress te verwerken dat je even op de rem moet gaan staan (in het verkondigen van foute hints bedoel ik dan want het programma zelf was wel helemaal ‘op maat’). De bruid in spé werd om 8 uur in de ochtend aan de voordeur opgehaald, kreeg een koffertje met een kroontje en een woordje uitleg gepresenteerd en vervolgens vertrokken we richting station. De details van de dag ga ik hier niet uit de doeken doen maar het ‘toeristische luikje’ wel 😉

01- WP_20160701_19_52_52_Pro      03- IMG_1609

De trein bracht ons naar het zonnige Oostende waar we fietsen huurden en er voor de rest van de dag op uittrokken met de route van the Crystal Ship als rode draad. In het Infopunt voor toerisme kan je een gratis kaartje krijgen van de kunstroute (met een wandelroute, een fietsroute en vermelding van fietsverhuurpunten). Je kan het plan trouwens ook downloaden als je wil.

The Crystal Ship was een evenement tijdens de paasvakantie van 2016 waarbij wereldbekende en gerenommeerde kunstenaars gigantische muurschilderingen op blinde of lelijke muren in de stad creëerden. Hierdoor ontstond een artistiek parcours van kunst in de publieke ruimte in de binnenstad en de omgeving (Het Groen Lint) rond Oostende. Je vindt er werken van o.a. Roa, Cyrcle, Guido Van Helten, … Alle werken zullen minstens 2 jaar aanwezig blijven en kunnen dus nog steeds worden bezocht en bewonderd.

05-IMG_1620                      06 IMG_1622

De weergoden bleken ons die dag vrij gunstig gezind. Het zonnetje scheen dapper tussen de wolken door al kreeg het wel gezelschap van een stevige bries die ons vooral op de dijk bijna naar adem deed happen (allez, mij toch, ik kan daar slecht tegen). Onze programmakeuze bleek een voltreffer: buiten zijn met mooi weer, tijd om bij te praten en tussendoor genieten van een brokje cultuur zonder dat je moet aanschuiven of stil zijn.

07c-IMG_1913

‘s Middags konden we genieten van een homemade picknick met aperitiefhapjes (bijpassende drank kochten we ter plekke), tortilla’s, empanadas, quiche, couscoussalade… Het visserskerkje waar Ensor begraven ligt, vormde het decor voor onze smakelijke middagpauze.

08-IMG_1630 09-IMG_1631

In de namiddag was het soms even zoeken om de juiste locatie van de kunstwerken te vinden. We concentreerden ons zo op de kaart dat we niet gezien hadden dat de locatieadressen van de kunstwerken ernaast stonden opgelijst! Ja, ik hoor het sommigen al denken: ‘hoe kan je daar nu naast kijken?’ maar wie teveel te vertellen heeft, …
Enfin, we lieten het tijdens de toer eigenlijk niet aan ons hart komen en zijn op zich ook niet echt verkeerd gereden, we moesten enkel soms een beetje zoeken om het kunstwerk in het vizier te krijgen :p

In de namiddag hielden we nog een uurtje (of meer) pauze in het Vogelzangpark waar we herinneringen aan vroeger ophaalden bij opnieuw een (klein) glaasje bubbels, lekker gebak en verse kersen. In de zon en uit de wind was het voorwaar volop genieten en dat terwijl het landinwaarts blijkbaar een stuk minder mooi weer was.
Omdat het zo gezellig was in het park kwamen we eigenlijk niet meer toe aan een terrasje voor een koffie maar die hebben we niet gemist en wellicht was het ook niet vanzelfsprekend geweest om met een tiental mensen een plekje te vinden in de binnenstad tijdens het eerste soldenweekend 😉

Om onze dag af te sluiten, eindigden we met een heerlijk vis/zeevruchtenmenu (ja, we hebben behoorlijk wat gegeten die dag en nog veel meer gelachen en gepraat) om uiteindelijk met de laatste trein terug richting Gent te sporen.

Ik ‘(her)ontdekte’ Oostende vorig jaar en ik ben heel hard fan geworden van de stad. Ik ga hier nog regelmatig terugkeren! Wie het voorbije weekend de Gentenaar kocht, kreeg trouwens een goodiebag met allerhande promotie voor een bezoekje aan deze fijne kuststad 🙂
Er is trouwens één streetartfoto in deze blogpost die geen deel uitmaakt van het Crystal Shipproject, weet jij welke?

Gentse Feesten 2016: muziek

Gentse feesten dat is uiteraard niet enkel straattheater maar ook muziek. Ook daarvan gingen we proeven, zij het misschien minder uitgebreid.

We gingen naar het Luisterplein (in het dagelijkse leven buiten de feesten, het Laurentplein) voor een heerlijke voorstelling “Lennon 75” met Wouter Mattelin als verteller en Axl Peleman en Neeka voor de muziek die verband hield met het leven van John Lennon. Weetjes over de man en muziek, zowel van hem als van artiesten die hem inspireerden.
Wist je bv. dat John zwaar fan was van een groepje waarin een zekere Toots Tielemans gitaar speelde en dat hij net dezelfde gitaar kocht omdat hij vond dat die man zo schitterend kon spelen!
Of het verhaal over hoe ook artiesten de lyrics van hun collega’s soms verkeerd begrijpen. Ene Bob Dylan (auteur van Everybody must get stoned) complimenteerde de Beatles met hun nummer I get high. De fab four wisten niet waarover hij het had want ze waren nog nooit high geweest, laat staan dat ze er een liedje over hadden gezongen (het was I can’t hide). Hierop zou den Bob de heren hun eerste joint gegeven hebben, or so the legend goes.
De muzikale interpretaties van Neeka en Axl waren heel knap en de stem van Wouter Mattelin is sowieso aangenaam om horen. Het trio maakte er een heel aangename voorstelling van en er werd met volle goesting geluisterd en zachtjes meegezongen in het publiek. Heerlijk genieten.

Diezelfde avond op hetzelfde plein daarna nog zo’n meevaller: Sien Eggers en Jan Hautekiet brengen in het gezelschap van enkele knappe muzikanten en drie dames met een heerlijke stem een verhalende muzikale voorstelling over het onderwerp God in de muziek. “God only knows” is een muzikale mozaïek waarbij Sien Eggers meermaals voor de extra vrolijke noot zorgt.

Met dank aan Max Van Hemel voor de filmpjes.

Met enkele dames trok ik naar Sint-Jacobs voor het concert van Pieter Embrechts. Vorig jaar op het Luisterplein was ik precies enthousiaster dan vorig jaar maar misschien kwam dat omdat ik nu minder nummers kende?

WP_20160720_21_16_43_Pro

Speciaal voor Maya gingen we nog eens naar Sint-Jacobs voor het concert van Radio Oorwoud, met o.a. Hannelore Bedert en Dimitri Leue die Winokkiogewijs muziek maken voor het WWF. Ik was heel blij dat ze zelf gezegd had niet naar het optreden van K3 te willen 🙂

In het laatste weekend trokken we, alweer in ander gezelschap, naar het Sint-Baafsplein voor het optreden van Jo Lemaire en Johan Verminnen. Ook zeer te pruimen, vooral dat de prestatie van Jo Lemaire, ongemeen knap hoe deze dame o.a. de nummers van Piaf te berde brengt. Johan draaide precies ietsje meer op automatische piloot leek het.

IMG_2019 IMG_2021

IMG_2024

Uiteraard was er nog veel meer te beleven maar een mens moet nu eenmaal keuzes maken 😉

Gentse Feesten 2016: Pupetbuskers

Net als bij de voorstellingen van MiramirO ook hier een bloemlezing van de voorstellingen die we zagen van het Puppetbuskersfestival.

Er was Alas Negras (FR) met “lost love” over een schrijver die de liefde van zijn leven en de bron van zijn inspiratie verliest. Mooi gemaakt en poëtisch gebracht.

Artisjok Theater met (De) “Urlaub“. Over een zomervakantie aan het strand met krijsende meeuwen, een bal en een duiker… Leuk maar kort en met een beetje een abrupt einde.

Compagnie A Tiroirs (FR) met “Ce n’est pas commode!” Uitermate komisch, een act van een man met een kast die veel meer kan dan je op het eerste zicht zou vermoeden. Elk schuifje bevat een verrassing. Hoog entertainend gehalte, misschien net iets meer circus dan puppetbusker maar heel leuk.

Compagnie Fietswolven (BE) met “Meneer fiets” een woordeloze voorstelling waarbij een fietszadel plots een personage wordt. Heel originele vertolking van een klassiek verhaal over liefde en teleurstelling, begeleid door live muziek.

IMG_1999 IMG_2007

Garlic Theatre (UK) met “Can Fish drink Tea?” ietwat absurde Britse humor op originele wijze gebracht. Heel leuk om te zien, zowel groot als klein zaten geamuseerd te kijken.

La Chaise a Porteurs (FR) met “Olga & Bob” over een grote zangeres en haar kleine man. Hebben we niet uitgekeken, teveel tekst die niet altijd te begrijpen was en waardoor het geheel beetje eentonig werd. Eerder een tegenvaller.

Le Theatr’ose (FR) met “De Chose… en Métamorphose…” Een kleine voorstelling in een klein caravannetje waar we heel dicht tegen elkaar zaten. Over draadjes die poppetjes worden en poppetjes waarvan het leven aan een draadje hangt. Poëtisch en ingetogen, knap gedaan maar te ingetogen (en te dicht tegen elkaar gezeten) om er foto’s van te kunnen maken.

Scott Brand (AU) met “Cyril” een man met een straatmarionet die zijn ding doet op een tiental verschillende muziekjes. Helaas kan hij eigenlijk maar één ding en is het leuk voor enkele minuten maar niet boeiend voor een voorstelling die een pak langer duurt. Goed voor op de straat, maar te mager voor Puppetbuskerfestival. We zaten echter op een bankje tussen andere mensen en hebben de voorstelling uitgezeten 😉

Theater Hutsepot (BE) met “Ginder” over een vader en een zoon die elk op een eigen eilandje zitten en niet bij elkaar geraken. Zonder woorden maar zowel groot als klein begrijpen waarover het gaat, met live ondersteuning van muzikanten. Leuk gebracht, fijn om volgen.

Theater Hutsepot (BE), nog eens, nu met “Over hoedjes en kalfjes” Leuk verhaal over een hoedenmaker. Mooie combinatie van verhalen vertellen en het gebruik van poppen. Wij zagen Tom al eerder tijdens de midzomervertellingen in het Citadelpark dit jaar en dit sluit perfect aan bij zijn talent als verteller. Ook hier maakt de muzikale ondersteuning het af, leuk en origineel.

In het Augustijnenklooster zagen we ook nog Marc Beuten met zijn “Puppet Show”. Een eenvoudige verhaallijn met een ingenieuze poppentechniek waarbij Marc zijn toeschouwers gegarandeerd aan het lachen brengt. Blijft goed!

En ik weet niet of u handig bent met draadpoppen maar onderstaand filmpje toont nog meer hoe spectaculair Marc met zijn poppen overweg kan zonder in de knoop te slaan (letterlijk dan).

 

Na al die jaren Gentse Feesten worden wij ongetwijfeld kritischer bij wat we te zien krijgen, maar we komen toch elke keer met plezier terug om ons opnieuw te laten verrassen of gewoon te genieten.

De voorstellingen van MiramirO vind je hier gebundeld.

Gentse Feesten 2016: MiramirO

Geen uitgebreide verslagen deze keer maar eerder een overzicht (nabeschouwing) in beeld van de dingen die we zagen (met een beetje vertraging door omstandigheden).

MiramirO gaat nog steeds door op de site Oud Sint-Baafs en blijft een aangename plek om te vertoeven. Meer in het groen dan in het echte centrum, een beperkte maar lekkere catering, leuke installaties die groot en klein kunnen bekoren en uiteraard een stevige portie straattheater. We zagen niet alles maar toch veel:

La Cosa, van de Claudio Stellato Company (BE). Vier mannen die ritmische dingen doen met bergen houtblokken. Intrigerend maar voor mij iets te lang (en als extraatje nog een paar venijnige muggenbeten).

Hands down van Company Chameleon (UK). Twee jonge mannen die de spanningen van het samenzijn uitdrukken in hun dans. Zeer verdienstelijk maar was er niet écht van onder de indruk.

Maya experimenteerde met de compactcamera en maakte er een filmpje van:

La Mondiale Générale (FR) met Braquemard #1. Visueel theater, behoorlijk absurd en tegelijk indrukwekkende evenwichtskunst. Heel bijzonder en erg knap gemaakt.

En in het publiek zat er duidelijk nog een evenwichtskunstenaar.

IMG_1842

Motionhouse & NoFite State Circus (UK) met Block. Mooie combinatie van dans en circus waarbij 1 + 1 toch wel 3 werd. Twintig grote blokken worden gemanipuleerd door een buitengewone bende jonge mensen die zich ten volle uitleven.

Flagrant Dèlire van Compagnie Yann Lheureux (FR). Een woordeloze, muzikale interpretatie van Icarus. “Een repetitieve zoektocht naar identiteit doorheen het territorium op de tonen van Vivaldi” stond er in de brochure. Misschien net iets teveel herhaling, maar wel met heel veel energie gebracht. Knap!

Ook hiervan maakte Maya een filmpje:

De Propere Fanfare van de Vieze Gasten (BE). Zoals steeds een ongelooflijk zotte bende die zich enorm goed amuseert en zonder meer een glimlach op ieders gelaat tovert. Leuk.

IMG_1936

Het Kabinet (BE) met de Kanariteiten. Toch wel een ontgoocheling, veel van verwacht maar weinig spectaculair. Zelfs gewoon vergeten om nog een foto te maken, gelukkig was er nog het ticketje dat we gekregen hadden 🙂

WP_20160716_20_34_46_Pro

Verfie van Theatercompanie DEFDEF & Wing Nuts Decor (BE). Origineel maar niet evident voor een buitenlocatie op de feesten.

CBF Pyrotechnics & Die Verdammte Spielerei (BE). Het jaarlijkse vuurwerk van de feesten, nu al verschillende keren aan de Voorhoutkaai. Met dezelfde vuurwerkmaker van vorig jaar en bijgestaan door de vrolijke muzikanten van Die Verdammte Spielerei. Voor een knap samenspel waarbij het geluid deze keer wel van een verdraagbaar niveau was. Uitermate aangenaam, niet in het minst ook door het leuke gezelschap waarin we die avond konden vertoeven. Volgend jaar met graagte meer van dat.

Gudrun maakte verschillende filmpjes. Het origineel was beter, maar het geeft toch een beetje weer hoe het was 😉

Kortom, veel mooie dingen gezien op deze site maar ook in de binnenstad viel heel wat te beleven o.a. bij Puppetbuskers.

Zomervakantie 2016 in eigen land: Coo en Durbuy

Op stap gaan in eigen land is iets wat wij wel graag doen. Grote pretparken zijn op zich niet echt aan ons besteed (met uitzondering misschien van de Efteling waar ze ons de voorbije jaren een paar keer zagen) maar deze keer maakten we een (kleine) uitzondering. We besloten midden juli richting Ardennen te trekken en meer bepaald richting Stavelot/Coo.

De watervallen van Coo is zo één van de dingen in België die iedereen wel kent van naam maar nog nooit gezien heeft tenzij misschien ooit lang geleden nog op een schoolreis (voor wie al enige jaren op zijn/haar teller staan heeft). Tien jaar geleden echter besloot Plopsa er een pretparkje uit te bouwen en de watervallen en omgeving mee te integreren. We bekeken het allemaal even en stelden vast dat een online ticket slechts een euro goedkoper was dan het normale toegangstarief, een flyer uit de Carrefour leerde ons dat je daar tickets met 2 euro reductie kon kopen. Toen we onze boodschappen deden en de tickets wilden bestellen, bleken we zowaar geluk te hebben: naar aanleiding van het tienjarig bestaan van PlopsaCoo konden we tickets kopen aan halve prijs (geldig tot 15 juli)! Als dat geen meevaller was!

Vanuit Gent is het toch ongeveer twee uur rijden om ter bestemming te geraken. We vertrokken dan ook rond acht uur ‘s morgens om iets na openingstijd bij het park aan te komen. Vooraf je ticket kopen heeft een groot voordeel: je moet niet meer aanschuiven aan de kassa (een ticket voor de parking kan je in het park in de souvenirwinkel kopen). Het plannetje hadden we vooraf al afgedrukt maar kan je ook zonder uit de voeten want het park is echt niet zo groot. Het aantal attracties in beperkt, het apeneiland is een eilandje met enkele aapjes en enkele geitjes in de wandeltuin er omheen maar op zich wel schattig.

Aangezien er hier geen echte durvers in huis zijn die kicken op spectaculaire attracties was dat op zich geen probleem maar je bent ook vrij snel rond. Het was nog relatief rustig in het park waardoor de wachtrijen eerder beperkt waren (al ben je ook dan toch vaak een kwartier of meer kwijt) en we enkele attracties ook meerdere keren deden. Het karten was populair bij vader (en dochter), de Mayasplash (what’s in a name :)) was perfect in de namiddag toen de zon volledig door de wolken brak. De extra hoge draaimolen, daar keken we eens naar van op de grond 🙂

In het park is er volop ruimte om te picknicken maar (uiteraard) is ook het cateringaanbod uitgebreid. Je kan er terecht in een restaurant, bij de frituur, bij de grill, bij een Panoswinkel, er staan koffie-automaten, stands met zoetigheden, … Wij hielden het bij een homemade picknick en trakteerden onszelf op een koffie (3,5 euro voor een XXL beker cappuccino met veel melkschuim).

We namen ook de kabellift naar de uitkijktoren (wat al een uitdaging was want de één had last van hoogtevreeskriebels  bij het klimmen en de ander bij het dalen) en genoten daar wel van het uitzicht op de omgeving.
Ook heel wat parapentes te bespeuren aan de blauwe hemel trouwens na de middag. Uiteraard mocht ook een bezoekje aan de watervallen zelf niet ontbreken. In het buitenland zijn veel spectaculairder exemplaren te vinden maar ze hebben toch nog enige charme en van vlakbij is het lawaai van het donderende water best indrukwekkend.

Omdat we het nog te vroeg vonden om meteen naar huis te rijden, besloten we nog een ommetje te maken richting Durbuy. Het kleinste stadje van de wereld, zoals Durbuy zichzelf pleegt te noemen, is een echte toeristische trekpleister. Doordat we er pas in de vooravond aankwamen viel het vrij goed mee met die drukte en besloten we er een plekje te zoeken voor een licht avondmaal. We pasten er de regel toe die je in veel reisgidsen vindt: probeer iets te zoeken waar ook de locals gaan eten. We hadden geluk en vonden zowaar zelfs een plekje in de zon waar we nog heel gezellig konden tafelen. Helemaal relax en voldaan trokken we nadien terug huiswaarts. Voorwaar een heel gezellige dag.

Gentse feesten 2016 – deel 1

De Gentse feesten worden voor het eerst in jaren een editie zonder het schrijven van blogposts tijdens de feesten zelf (ik ben wel van plan om er nadien nog enkele stukjes over te plegen, wanneer ik mijn foto’s kan afladen van mijn reflex wat nu niet lukt). Het zorgt ervoor dat de planning minder strak is en we er ook iets flexibeler mee omspringen.
Maar toch alvast eentje, al gaat dat meer over eten maar dat is ook feesten 😉
Al enkele jaren starten we min of meer onze feesten met een middagconcert inclusief lunch in het kader van GentJazz in hotel Reylof. Het hotel is best bijzonder te noemen qua inrichting, geen typisch hotel maar net van een iets andere klasse. Het lunchmenu dat ze serveren tijdens GentJazz is dat trouwens ook. Niet alleen heel lekker maar ook een lust voor het oog. Het weer zat eindelijk ook terug mee en dus stonden de tafels in de binnentuin gedekt.
Wij genoten in goed gezelschap van een heerlijke middag met heerlijke schotels en fijne muziek. Ideaal dus om er een jaarlijkse traditie van te maken.

Aperitiefhapjes (v.l.n.r.): komkommersoepje met appel, watermeloen met lava’s en iets met aubergine (als ik me niet vergis)

Een voorgerecht met gemarineerde zalm en rode biet en voor Maya een overheerlijke tomatensoep met balletjes.

Ons hoofdgerecht was er eentje met pladijs (Maya koos een spaghetti uit de kinderopties en was daar zeer blij mee).

WP_20160716_13_39_48_Pro

Als dessert voor ons een combinatie van mascarpone en frambozen (in kubusjes dan toch) en met zowaar een slinger selder op! Voor Maya een kommetje met ijs en fruit.

Heb jij bepaalde tradities tijdens de feesten? Ging je al eens lunchen in Reylof (ze hebben er ook een heerlijke afternoon tea trouwens)? Laat het gerust weten in de commentaren.

DSCN2112