O’YO

De voorbije maand trokken we nog eens de stad in, voor een bezoekje aan BietiniDesign in de Brabantdam, de winkel waar we onze droomzetel zagen en waar je ook altijd mooie geschenkjes kan kopen. Naast de deur was net een nieuw eethuisje gestart: O’yo (original yoghurt).  Healthy breakfast, lunch, coffee and cake to eat in or take away; dat klonk in elk geval niet slecht en meer hadden we eigenlijk ook niet nodig om binnen te stappen.

O’yo is eenvoudig ingericht: ietwat Skandinavische stijl, lichte kleuren, natuurlijke materialen; best aangenaam wat mij betreft. De menukaart kreeg een originele vormgeving en je vindt alles ook nog eens samengevat op een reuzegroot krijtbord achter de toog. (Mijn foto’s zijn verre van ideaal maar ik wou eigenlijk niemand storen en het was een beetje moeilijk om beelden te maken aangezien er toch vrij veel volk was).

wp_20161127_13_27_37_pro wp_20161127_13_32_38_pro

Twee uitermate vriendelijke jongedames gaven met plezier een woordje uitleg over de broodjes, wraps en bowls die je kon bestellen. Alles wordt gemaakt met verse producten en met aandacht voor gezonde voeding. En pure, verse yoghurt is een vast ingrediënt in veel van hun gerechten. Omdat we nogal nieuwsgierig waren, besloten we voor een gevarieerde keuze te gaan.

Voor de dochter de O’yorolls : een wrap met o.a. pompoen en komkommer (de sneden brood links op de foto hoorden bij mijn soep)

wp_20161127_13_07_43_pro

Voor mij de soep van de dag (kurkuma detox, een bouillon met heel wat extra’s in) en een Bo’yo : een stevige zuurdesemboterham met rodebietspread, avocado, geta (feta van geitenkaas) en rucola

wp_20161127_13_08_09_pro wp_20161127_13_14_18_pro

Voor hem een salad bowl met granen, groente, kip en savoury yoghurt.

wp_20161127_13_08_00_pro

Onze conclusies na een eerste bezoekje over de gerechten?
Dochterlief was niet helemaal overtuigd van de wraps, maar dat is wellicht te wijten aan het feit dat de pompoen voor haar iets te dominant aanwezig was (en ze daar geen superfan van is), de wederhelft smulde met volle teugen van zijn salad bowl (ik kreeg niet eens de tijd om ook eens te proeven), mijn boterham was heerlijk en ook de soep smaakte verrassend lekker (al zijn kikkererwten eigenlijk niet mijn ding en zie ik mij deze soep zelf nog niet klaarmaken).

Eigenlijk ben ik best nieuwsgierig naar hun zoete gerechtjes en het ontbijt dus de kans is behoorlijk groot dat we hier nog eens terugkomen ook al moeten we daarvoor misschien een ommetje maken (maar dat hebben we er zeker voor over).

wp_20161127_13_09_27_pro

Wel opletten: voorlopig kan je er enkel cash of met de bankcontact-app betalen (hierdoor konden sommige bezoekers helaas niet blijven), maar als blijkt dat er toch teveel klanten met een gewone bankkaart willen betalen dan komt er mogelijks toch een klassiek ‘bakje’.

Nieuwsgierig geworden en zin om de plek zelf eens uit te testen? Meer tekst en info lees je op hun website en hun Facebookpagina.

Een andere wereld in Museum Dr. Guislain

Er zijn zo van de onverwachte uitnodigingen waar je toch op ingaat ook al had je een verschrikkelijk drukke tijd en dacht je er eigenlijk aan om gewoon eens in de zetel te kruipen. Dit was zo een uitnodiging, onverwacht maar achteraf gezien heel blij dat ik ze aangenomen heb. Het werd uitermate gezellig en eigenlijk zouden we dat vaker moeten doen…
Samen met vriendin T. vertrok ik dus helemaal onverwacht (en mits een beetje haastwerk) met de fiets op een koude vrijdagavond (droog maar slechts enkele graden boven het vriespunt) richting Museum Dr. Guislain. Op het programma een een bezoek met gids aan de tentoonstelling Een andere wereld, laboratorium van waan en fantasie.
Uit de programmabrochure:
“Waar ligt de grens tussen fantasie en werkelijkheid? Hoe onderscheid je droom van delirium, waan van wens, hallucinatie van inzicht? Op welke manier kun je onderzoeken of verbeelden wat zich ergens anders afspeelt?”
Interessante en intrigerende vragen die het uitgangspunt vormen om vijf personen in de kijker te stellen die balanceren tussen kunst, kunde en wetenschap.

Gustav Mesmer, outsiderkunstenaar, die bijna zijn hele leven in een gesloten instelling doorbracht maar die werken maakte die behoorlijk dicht aansloten bij sommige stukken van Panamarenko.

wp_20161125_19_44_23_pro

J.J.Grandville, karikaturist die als illustrator van fantasieverhalen probeerde te ontnappen aan de censuur en die een bron van inspiratie werd voor vele kunstenaars waaronder Salvador Dali. In zijn tijd ‘wereldberoemd’ met zijn werk Un autre monde (1844).

Gerard Heymans, grondlegger van de experimentele psychologie of psychofysica en ervan overtuigd dat bv. déja-vu geen verbeelding was maar wetenschappelijk kon worden onderzocht en geregistreerd door het testen van het functioneren van onze zintuigen.

wp_20161125_19_50_11_pro

Jean Perdrizet en Mathew Kneebone, beide gefascineerd door technologie waarbij de eerste o.a. een machine ontwikkelde om met de doden te kunnen communiceren.

wp_20161125_20_44_29_pro

Het verhaal van Gustav Mesmer kon mij het meest bekoren maar ook de andere zalen bevatten heel wat boeiende informatie. De tekeningen van Granville en Kneebone bevatten vaak ongelooflijk veel details, de wetenschappelijke inslag van Heymans en de modellen van Pedrizet zijn op zijn minst intrigerend te noemen. Tussen hun werk ook andere kunstwerken die op dezelfde thematiek gebaseerd zijn of op een bepaalde manier een dialoog kunnen aangaan met de vijf hoofdrolspelers van deze tentoonstelling.
Onze gids wist de verhalen heel goed te brengen. Vaak ben ik immers nogal kritisch wat gegidste rondleiding betreft omdat ik precies altijd meer interesse heb in andere stukken dan diegene die toegelicht worden maar hier luisterde ik met veel plezier naar wat er verteld werd. Niet te veel en met voldoende tijd om zelf ook nog eens rond te kijken, zo heb ik het wel graag.

wp_20161125_20_37_52_pro

Ook nieuwsgierig geworden? Je kan de tentoonstelling nog bezoeken tot 28 mei 2017.
Alle praktische info i.v.m. openingsuren, bereikbaarheid en toegangsprijzen vind je op www.museumdrguislain.be

 

Easy peasy quiche

Er verschijnt hier vrij regelmatig eens een quiche op tafel: dat gaat snel, is eenvoudig en ook ideaal om restjes te verwerken als die er zijn. Ik ga dus wel voor de snelle zelfgemaakte versie zonder zelf deeg en zo te maken, maar toch lekkerder dan veel gekochte exemplaren.

Nodig

Bladerdeeg
Een ei (of twee)
Potje Boursin Cuisine (kies de smaak die je zelf het lekkerst vindt of best past bij jouw andere ingrediënten)
Gemalen kaas, om af te werken
Verder vulling naar keuze, ik ging deze keer voor een portie prei uit mijn diepvries, een pakje gerookte zalm en een pakje fetakaas maar de mogelijkheden zijn eindeloos

Hoe ga ik te werk?

Deeg in bakvorm leggen, ik leg het blaadje boterpapier in mijn vorm zo moet ik die niet insmeren en kan ik mijn quiche na het bakken ook gemakkelijk uit de vorm nemen.
De vulling in stukjes snijden, indien nodig (bv bij spekblokjes) vooraf een beetje afbakken, en op het deeg leggen.wp_20161126_10_57_36_pro
In een apart kommetje de Boursin Cuisine samen met het eitje loskloppen en over de vulling gieten.

Afwerken met verse of gedroogde kruiden en gemalen kaas.
In de oven steken, gemiddeld een half uurtje op 190-200°C maar altijd wat afhankelijk van jouw oven en de ingrediënten.

Ondertussen heb je tijd om nog even iets anders te doen en daarna smullen maar 🙂

wp_20161126_12_17_32_pro

 

Druk

Verhuizen dat brengt heel wat drukte met zich mee. Dat is natuurlijk een open deur intrappen maar het is dan ook de belangrijkste reden dat het hier wat stiller is: weinig tijd om uitstapjes te doen (of toch van het soort waar je graag iets over wil schrijven), weinig tijd om te schrijven überhaupt.

Misschien toch een omlijsting van de dingen waarmee ik me (wij ons) het voorbije weekend bezig hield(en):

  • oude zetels (nog van mijn grootouders, begin jaren 70 van vorige eeuw een heel moderne lederen salon, nu toch echt wel eens aan vervanging toe) naar de KSA gevoerd waar ze nog een stevig laatste hoofdstukje aan hun lange leven zullen breien
  • Maya naar boekenjury brengen (en halen uiteraard ook)
  • verschillende dozen met spullen naar de kringwinkel brengen (alles wat uit de verhuisdozen kwam werd aan een screening onderworpen en kreeg enkel een nieuwe plek in huis wanneer ik er van overtuigd was dat ik het zou gebruiken)
  • bestelling van verduisterende rolgordijnen voor de slaapkamers bij Heytens. Zeer vriendelijke mensen trouwens, ze geven ons toch wel het gevoel dat ze weten waarmee ze bezig zijn. Nu afwachten of het resultaat ook aan onze verwachtingen zal voldoen 😉
  • Maya naar jeugdbeweging brengen (en ophalen)
  • houten rekken in elkaar zetten zodat we onze spullen nog beter kunnen opbergen. Geen sinecure wanneer de fysiek niet helemaal OK is en je enkel over gewone schroevendraaiers beschikt. Maar het is gelukt en er hebben weer wat spullen een betere opbergplek gekregen en die blaren op mijn handen die verdwijnen ook wel weer 😉
  • naar het grootwarenhuis om voldoende voedsel in te slaan voor de komende week want elke werkdag op verplaatsing en bijgevolg zeker geen tijd om in de loop van de week nog veel boodschappen te moeten doen
  • de was/strijk en eten maken dat uiteraard ook
  • bezoekje brengen aan een leuke nieuwe winkel Kook51 bij enkele heel sympathieke dames en er een mooi kerstgeschenk voor mijn vader gekocht. Zelf nog op zoek naar mooie geschenken, ga er zeker ook eens een kijkje nemen zou ik zeggen.
  • op zondagmiddag toch even de tijd genomen om een aperitiefje te drinken en onze nieuwe barkrukken van Axeswar in te wijden die onze keuken net dat tikkeltje extra geven 🙂

ig

Woon-werk-school, vanaf nu met de fiets

Het voorbije weekend zijn wij verhuisd en nu wonen we iets verder van het werk en de school. Niet langer op wandel- maar wel op fietsafstand. De voorbije week vertrokken Maya en ik dan ook voor het eerst op dinsdag en donderdag (maandag en woensdag nog even van de taxidienst kunnen gebruik maken) met de fiets richting Sint-Pietersstation, een ritje van ongeveer een kwartier. De fluovestjes en nieuwe (degelijke) fietstassen hadden we de avond voordien al klaargelegd bij onze tweewielers, kwestie van voorbereid te zijn (dacht ik). Enkele vaststellingen:

Toen we dichterbij woonden droeg ik enkel mijn laptoprugzak (mijn draagbaar kantoor noem ik het wel eens) op mijn rug, te voet of voor een mini-rit op de fiets. Met mijn ene hand kon ik aan het zakje waar mijn sleutels in zaten (om de huisdeur / mijn fietsslot te sluiten/openen), met de andere hand kan ik aan mijn badges om het kantoor binnen te komen. Nu zit alles in mijn fietstas en dat is dus minder vlot ‘bereikbaar’. Ik moet dus ofwel sleutels en badges in mijn jaszak steken, maar dat vind ik niet zo veilig, ofwel toch een klein tasje meenemen dat ik over mijn schouder draag of aan mijn fietsstuur hang en dan natuurlijk niet mag vergeten. Ook de fietstas kan niet gewoon blijven hangen en zal dus mee moeten worden genomen om diefstal te vermijden. Dat wordt dus nog even zoeken naar de meest efficiënte werkwijze (tips en suggesties altijd welkom).

Onze (zowel die van mij als die van Maya) fietsconditie is momenteel eerder ondermaats en er zijn veel haastige fietsers. Dat van die fietsconditie zal met tijd en boterhammen wel beteren en is alleen maar toe te juichen. Note to myself: een nieuwe fietsbel kopen voor Maya want de hare blijkt helaas gesneuveld in de verhuiswagen.

Voldoende extra tijd incalculeren om samen met Maya naar school te rijden en haar te helpen bij het parkeren van haar fiets in een fietsenstalling die meer dan vol staat met kleinere fietsen en waar haar volwassen exemplaar niet zo eenvoudig tussen te plaatsen is. Het is ook nog even zoeken om de juiste balans te vinden (letterlijk) om de inhoud van haar schooltas en de tas zelf vlot te verdelen over de twee fietstassen (idem voor mij trouwens wanneer ik mijn laptop terug meeneem op de fiets, wat ik op korte termijn sowieso wel wil doen).

Op onze eerste fietsdagen werden we meteen getrakteerd op een frisse heen- en een behoorlijk natte terugrit. Een goede regencape en reserve fietslichtjes zullen op korte termijn dan ook aan onze uitrusting worden toegevoegd.

We zullen nog even tijd nodig hebben om de dagelijkse ritjes helemaal in onze routine in te passen maar hey, elke routine vraagt wat tijd om opgebouwd te worden, toch?
Dit weekend kwam alvast een betere fiets (die van mijn mama) mijn richting uit en hé, daar zat gewoon al een stuurtasje bij. Dat probleem van die sleutels en co is dus wellicht al van de baan 😉

fietster

 

 

 

Domein Raversyde

Toen we op een vrij mooie oktoberdag richting kust reden bezochten we in de voormiddag Villa Les Zéphyrs en gingen we er wandelen; na de middag trokken we richting Raversyde.
Raversyde is een klein gehucht in Oostende, het provinciedomein met dezelfde naam is een gebied van ruim 50 ha, uitgebouwd rond het voormalig koninklijk domein van Leopold II. Hij liet er een ‘Noors chalet’ bouwen dat in de Eerste Wereldoorlog verdween. In de Tweede Wereldoorlog maakte het deel uit van de Atlantikwall. Na zijn regentschap kwam Prins Karel er zich vestigen. In 1981 werd het domein verkocht aan de Belgische staat, in zijn oorspronkelijke staat hersteld en open gesteld voor het publiek.

We kochten een combiticket voor de archeologische site en de Atlantikwall, opnieuw met korting op vertoon van onze Kustpas en betaalden 8 euro (ipv 10) als volwassene, Maya mocht al -12-jarige gratis binnen.

De archeologische site geeft een kleine reconstructie van het verdwenen vissersdorp dat in de vijftiende eeuw een bloeiende nederzetting was. De grote hoeveelheid teruggevonden archeologisch materiaal maakte het mogelijk om vier huizen waarheidsgetrouw en minutieus te reconstrueren. Het huis van een reder, van een vissersweduwe en van een visroker, volledig ingericht met inboedel uit die tijd, voeren de bezoeker helemaal terug naar de vijftiende eeuw. Een mobiele gids vertelt je het verhaal vanuit het standpunt van de bewoners. Ook het hedendaagse verhaal van de opgravingen wordt in beeld gebracht. In het museumgebouw vind je trouwens nog veel meer informatie over de geschiedenis van het dorp en de omgeving. In de vitrines ligt heel wat teruggevonden materiaal en de digitale gids vertelt je nog meer.

We gingen van de ene naar de andere historische site en lieten ons daar opnieuw opslorpen door een stukje geschiedenis al wou Maya toch niet te veel stilstaan bij de oorlogsverhalen en genoot zij vooral van de wandeling en een stuk minder van het oorlogstuig. En ja, de soldatenpop op de laatste foto draagt een vrouwenpruik; er liep een kunstproject Private Tag waarbij een van de kunstenaars de aandacht wou richten op de situatie van de vrouwen in oorlogen en conflicten.

Domein Raversyde is behoorlijk groot en je loopt er zonder problemen enkele uren rond. Na ons bezoek aan het oorlogsverleden trakteerden we onszelf nog op een laat vieruurtje. Een wandeling in het aansluitende natuurgebied dat zal voor een volgende keer zijn, we hadden immers al heel wat kilometers in de benen en bovendien begon het al te schemeren. Uitstapjes in oktober zijn nu eenmaal meestal iets korter dan die in juni 😉

Zin om zelf ook eens een bezoekje te brengen? Alle praktische info lees je op http://www.raversyde.be/

 

 

 

Erfgoedwandeling Westende

Om nog even in de sfeer van Villa Les Zéphyrs te blijven, kochten we in het toeristisch infopunt van Westende voor 2 euro een kaartje met een erfgoedwandeling van een viertal km. Strikt genomen heb je het kaartje niet nodig om de route te doen, je kan ook de koperen knoppen op het wegdek volgen (heel leuk voor kinderen om deze te zoeken en zo de weg te ontdekken).

img_2395

Het kaartje geeft je wel het overzicht van de route (misschien wel handig op drukke zomerdagen wanneer er een pak meer volk rondloopt en je over een koperen knoppen heen zou kunnen kijken) en uiteraard enige achtergrondinformatie bij wat je onderweg tegenkomt. Het is in elk geval een leuke manier om Westende Bad te ontdekken.  Je wandelt een stukje door de oude kern, langs de dijk en door een stukje natuurgebied en krijgt niet enkel erfgoed maar ook een portie moderne kunst mee. Een aantal kunstwerken van het project Beaufort04 kregen immers een meer definitieve plek in Westende.

Een kleine impressie van wat we zoal zagen:

Na onze wandeling was het tijd om de inwendige mens te versterken. We keerden terug naar het pleintje aan het begin van onze wandeling en probeerden er Brasserie ‘t Pleintje uit 🙂
Wij gingen voor een bijzonder burger (hij eentje van het huis met een spiegeleitje bij en gefrituurde uitjes, ik eentje met brie en bacon), dochterlief koos voor een kaas- en een garnaalkroketje (aangezien het kaaskroketje bij het frituren gebarsten was, brachten ze alvast een bordje met de garnaalkroket en werd een nieuw kaaskroketje achteraf nog bijgebracht). Voor elk ook een mandje vers gebakken frietjes en huisgemaakte mayonaise. We lieten het ons erg smaken.

Onze uitstap naar Westende was wat ons betreft helemaal geslaagd 🙂

 

 

Villa Les Zéphyrs – een stukje Gent in Westende

Vorige maand gingen we snel even naar de cultuurmarkt in Gent en namen er o.a. een promotieboekje (Kustpas) mee vol activiteiten aan onze Belgische kust. Omdat we nog wel eens zin hadden in een uitstap richting kust, lieten we ons verleiden tot een bezoekje aan Villa Les Zéphyrs in Westende. Na ongeveer een uurtje rijden lieten we de wagen achter op een gratis parking in het dorp en wandelden vervolgens richting zee. De villa ligt trouwens vlakbij de halte van de kusttram (ideaal dus voor wie zich met het openbaar vervoer wil verplaatsen) en is tevens een infopunt van de dienst toerisme.

De toegang tot Les Zéphyrs bedraagt 2 euro maar op vertoon van onze kustpas mochten we aan halve prijs binnen, geen geld dus (kleine tip: pasmunt is handig want met de kaart betalen was geen optie en teruggeven op een briefje van 20 lukte ook niet). We waren de enige bezoekers die zondagvoormiddag en hadden dus letterlijk ‘het kot voor ons alleen’ (al kan je de villa bezwaarlijk als een kot omschrijven want daarvoor is hij veel te mooi).

Villa Les Zéphyrs is (was) de vakantiewoning van de welgestelde Gentse doktersfamilie Muyshondt en werd gebouwd in 1922. Meest in het oog springend zijn de terrazzo badkamer met een verzonken inloopbad (!), een volledig ingerichte kelderkeuken en het salon (eetkamer en zitplaats/fumoir) in art nouveau. De lambrisering, de buffetkasten en de schouwmantel behoren tot het vroegste werk van Henri Van De Velde (architect van o.a. de wereldberoemde Gentse Boekentoren). De woning werd gebruikt tot pakweg de jaren zestig van vorige eeuw, in de jaren zeventig werd het pand verhuurd aan de gemeente die het toen al gebruikte als toeristisch infokantoor. In 1999 werd de woning aangekocht, in 2003 startte een grondige restauratie en sinds 2006 kan je de villa bezoeken.

img_2359 img_2351

img_2369

Wij waren alvast enorm gecharmeerd door dit mooie stukje erfgoed. Tijdens ons bezoek liep er ook een tijdelijke tentoonstelling over vissenkoppen (met werk van fotografen van het Fotohuis, atelier Fotografie van de Stedelijke Academie DKO in Brugge) en verspreid in de verschillende kamers kregen we dan ook enkele ‘aangepaste portretten geserveerd’.

img_2365

Als u in de buurt bent, zeker de moeite van een bezoekje waard!
Alle praktische info (openingsuren e.a.) lees je op de website van Middelkerke.

 

Bodega

Medio september opende er een nieuwe tapasbar in de buurt, meer bepaald Bodega in de Koningin Elisabethlaan, vlakbij het Sint-Pietersstation. Wij waren alvast benieuwd en besloten dan ook om de zaak eens uit te proberen. De verjaardag van dochterlief was het perfecte excuus om een tafeltje te boeken 🙂
Bodega is gehuisvest in een mooi gebouw waarvan de oorspronkelijke sfeer bewaard werd. Het donkerbruine in het interieur moest wijken voor fris wit en aan de muren kwamen knappe zwart-wit foto’s. Vooraan in de zaak zit een open kookeiland met hoge barkrukken, maar je kan uiteraard ook terecht aan tafeltjes en er is zowaar zelfs een gezellig terras achteraan. Je kan er terecht voor ontbijt en lunch of gewoon voor een koffie maar uiteraard ook voor een uitgebreid aanbod tapas.

Aangezien we er waren om een verjaardag te vieren, startten we met een aperitiefje: voor ons een rosé spumante, voor haar een versgeperste sinaassap. Ondertussen bogen we ons over de kaart en besloten, geheel in de tapassfeer, te gaan voor een reeks warme en koude hapjes die we met elkaar zouden delen. Op die manier konden we heel wat lekkers uitproberen 🙂
In de eerste ronde gingen we o.a. voor gazpacho, pan con tomate, pan con aioli en albondigas (de klassieke, met pittige tomatensaus en de versie ‘van het huis’, meer Thaïs geïnspireerd) en patatas bravas. De gerechten werden in het midden van de tafel gezet en we kregen elk een extra bordje zodat we zonder problemen alles konden delen en proeven. De gazpacho, speciaal voor mij want de anderen hadden hier geen zin in, was niet alleen mooi geserveerd maar smaakte ook echt heerlijk. De aioli was succulent (altijd dat woord al eens willen gebruiken en hier wel passend), de patatas bravas en de klassieke albondigas kwamen in een prettig pittig sausje, de Thaïse variant was beduidend zachter van smaak en ook heel lekker maar mijn voorkeur ging toch uit naar de klassieke gehaktballetjes.

Omdat we nog wel een hapje lustten, niet zozeer van de honger maar wel uit ‘goesting’ deden we nog een tweede rondje en bestelden een portie verdura (gebakken groente), een tortilla en een pincho van kip. We waren zo gretig in het proeven dat ik bijna vergat foto’s te maken (de bordjes zijn dus al deels geplunderd).

Ook al hadden we eigenlijk meer dan genoeg gegeten, we besloten toch nog zoet af te sluiten. De man in het gezelschap koos voor chocoladetaart, de meisjes gingen voor appelcrumble (de crema catalana was helaas niet meer beschikbaar). Onze jarige kreeg haar dessertje zelfs met kaarsjes op en dat vond ze super.

wp_20161007_20_04_24_pro

Meer dan voldaan gingen we naar huis terug en we konden met de hand op ons hart afscheid nemen met de woorden “we komen zeker nog eens terug”.
Intussen hebben we trouwens al gehoord van ‘kenners’ dat de eggs Benedicte bij het ontbijt overheerlijk zijn, van de beste die je in Gent en omstreken kunt vinden.

Zelf ook zin om eens te gaan proeven? Bodega is open van maandag tot zaterdag, van 8.30 tot 18u30 en op vrijdag tot 21u.
Alle praktische info lees je op hun website en je kan hen ook volgen via Facebook.

 

 

 

Easy cooking – alternatieve pizza

Vorige maand kreeg ik een berichtje van een lepeltje lekkers in de mailbox en aangezien er een grote courgette in mijn keuken op verdere verwerking lag te wachten, las ik dat met interesse door. Het was gïnspireerd op Donna Hay en dat stemde mij sowieso al gunstig, want ook ik heb het nogal voor deze sympathieke Australische. Vorige week besloot ik van dit recept mijn eigen versie te maken.

Uit de voorraadkast haalde ik een fles goede tomatenpassata en een pak (kleine) tortilla’s, uit de ijskast een pakje buffelmozzarella, gemalen kaas en rucola (in mijn versie geen chorizo dus). Daarnaast ook de courgette uiteraard die ik in fijne schijfjes sneed en enkele rijpe tomaten. De mozzarella trok ik gewoon in stukjes. Vervolgens gewoon kwestie van de ingrediënten samen te leggen, tien minuutjes in de oven (op 240°C) te steken en job done 🙂 

Ik kruidde af met peper en tijm uit de molen en na tien minuutjes stond er een lekker gerechtje op tafel dat met plezier verorberd werd. Voor mij mocht het iets steviger doorsmaken: extra kruiden dus de volgende keer of olijven of straffere kaas, eventueel nog een zongedroogd tomaatje erbij… naar eigen smaak, beschikbaarheid en goesting 🙂

Wat denk je, simpel en snel toch, niet? Lekker vonden wij het in elk geval en het zag er nog leuk uit ook.

wp_20160914_19_31_29_pro

PS: Later die week maakte ik van de resterende tortilla nog een snelle pizza en stak die gewoon in de microgolf. Ook dat gaf best een goed resultaat (en handig om weten wanneer het nog sneller moet gaan).