Boekenlijstje

Op Facebook worden momenteel volop nominaties uitgedeeld om een lijstje op te maken van tien boeken die je bijgebleven zijn. Ik dacht: laat ik er dan maar meteen gewoon een stukje over schrijven zodat ik mijn lijstje ook wat kan toelichten.
Ik ben voor een mix gegaan van boeken voor volwassenen en voor kinderen, kwestie van er iets meer variatie in te steken. Het volgorde van de lijst is compleet willekeurig, tien boeken selecteren was op zich al moeilijk genoeg.

1. Mathilde van Roald Dahl, en bij uitbreiding zowat alle kinderboeken van Roald Dahl en dan liefst nog met de tekeningen van Quentin Blake. Ik heb ze zelf als kind heel graag gelezen en ben heel erg blij dat Maya er nu ook fan van begint te worden. Vorig jaar vond ze er nog niet zoveel aan en nu leest ze de boekjes met veel plezier. Ook de luister-CD van Charlie/Sjakie en de Chocoladefabriek is nu één van haar favorieten (het typisch Hollandse accent en woordgebruik nemen we er maar bij).

2. De verborgen geschiedenis van Donna Tartt, gelezen als tiener (toen in het Nederlands) en behoorlijk van onder de indruk. Vol overtuiging begonnen aan De kleine vriend en volgehouden tot het eind maar op mijn honger blijven zitten. Momenteel ligt Het puttertje te wachten om gelezen te worden (al begonnen maar te weinig tijd om verder te lezen). En eigenlijk zou ik ook dringend haar eerste boek eens opnieuw moeten lezen, in het Engels.

3. de Milleniumtrilogie van Stieg Larsson, quasi verslonden eigenlijk. Ik nam het boek bijna overal mee, tot op het toilet. Ik liep nog net niet te lezen op straat. Ook met veel plezier naar de Zweedse mini TV-reeks gekeken en naar de film Girl with the dragon tattoo. Ondertussen sowieso ook redelijk verslingerd geraakt aan Zweedse (en Deense) misdaadreeksen op TV.

4. Die Unendliche Geschichte van Michael Ende, gelezen in het Duits omdat ik een mooie pocket gekregen had van Stephany Koujou waarbij de ene bladzijde in rode en de andere bladzijde in groene inkt gedrukt was. Ik weet niet of mijn Duits nu nog van dermate niveau is dat ik het nog vlot zou kunnen lezen. Als ik eens veel tijd heb, zou ik dat toch nog eens willen proberen.

5. Lord of the Rings van Tolkien, het enige boek dat ik zo vaak herlezen heb (ik schat een keer of zeven, sowieso elke keer opnieuw voor de film – in drie delen – uitkwam) en dat terwijl ik verder geen enkel boek ik dat genre gelezen heb en daar ook totaal geen behoefte aan of zin in heb.

6. Het Parfum van Patrick Süskind, ik liep een week later nog steeds te snuffelen. Ook al enkele keren opnieuw gelezen en het zal wellicht niet de laatste keer geweest zijn. Wat mij betreft fijne vakantielectuur en niet te zwaar of te groot om in de handbagage mee te nemen.

7. De Stad, van Pieter Gaudesaboos, en bij uitbreiding ongeveer elk boek van de man. Heerlijke tekenstijl gewoon en een super leuke workshop gedaan bij hem (samen met Maya) in de boekentoren een jaar of vier geleden schat ik. Eerst een zoektocht doorheen de toren, van de kelder, door de leeszaal, naar een torenverdieping en uiteindelijk helemaal bovenin. Een unieke ervaring die ik nooit vergeet.

8. Un été pour mourir van Louis Lowry. De naam van de auteur moest ik opzoeken en ik ben al veel van het verhaal vergeten, maar ik weet wel nog dat ik tranen met tuiten gehuild heb en dat het een van de weinige Franse boeken is uit de humanioratijd die ik me überhaupt nog herinner.

9. Harry Potter, de volledige reeks. Het eerste deel uit nieuwsgierigheid eens ontleend van de bibliotheek en er dermate plezier aan gehad dat ik de volgende delen systematisch heb gekocht alhoewel ik niet zo snel romans koop omdat je die meestal ook maar één keer leest. Maar misschien zal Maya ze ooit ook graag lezen (al zal ze dat dan wel in het Engels moeten doen als ze mijn exemplaren wil gebruiken).

10. 1q84 van Haruki Marukami, toch een beetje van een pageturner voor mij. Toch voldeed het me niet 100% al bleef het ergens wel ‘plakken’ en ga ik het wellicht altijd wel blijven onthouden dat ik het gelezen heb. Niet helemaal mijn stijl maar wel goed geschreven.

stad

Wat valt me op? Dat ik precies toch graag dikke boeken lees of boeken die uit meerdere delen bestaan. Eens ik mij vastbijt in een boek, dan lees ik vaak heel snel en zo ben je natuurlijk toch wel even zoet. Ik hou ook van mooie kinderboeken en daarbij is het verhaal belangrijk maar ook wel de vormgeving. Ik koop graag mooie kinderboeken waarbij ik evenveel plezier kan halen uit de tekeningen als uit het verhaal.

En ik heb/neem tegenwoordig veel te weinig tijd om te lezen. Misschien komt dat omdat ik momenteel meer schrijf, het zo kunnen. Lezen is nu vaak voorlezen of mee lezen in de boeken die Maya leest. Dat is ook genieten en nieuwe dingen ontdekken of oude dingen herontdekken, zoals nu Roald Dahl. Maar er komt zeker terug een tijd dat ik zelf meer zal lezen, dat weet ik zeker en dan kijk ik nog wel eens terug naar al die lijstjes om inspiratie op te doen nadat het de stapel boeken heb verwerkt die nu al op mij ligt te wachten.

Bezoekje aan Leuven

Omdat we onze spruit vorige maand naar het VKSJ-kamp in Wezemaal moesten voeren en dat eigenlijk maar op een boogscheut van Leuven ligt, besloten we van de nood een deugd te maken en onszelf op een stadsbezoek te trakteren.
Als ‘echte’ toerist parkeerden we ons aan de rand van de stad en trokken dan te voet naar het centrum en de toeristische dienst. Daar kochten we een combiticket Iluvleuven dat ons toegang gaf tot 3 attracties.

We trokken eerst naar M, een museum dat vrij recent nog onder handen werd genomen door architect Stephane Beel. Momenteel loopt er een tijdelijke tentoonstelling, Ravage, in het kader van de viering van 100 jaar Wereldoorlog I. We begonnen echter met de vaste collectie, o.a. een reeks bijzondere houten beelden en ook diverse schilderwerken uit de Middeleeuwen en Renaissance, maar ook werk uit de 19de en begin 20ste eeuw van o.a. Meunier. Een deel van het museum is heel modern van constructie en materiaalkeuze en met een schitterend dakterras trouwens, een ander deel is eigenlijk een prachtig gerestaureerde woning van Vander Kelen, na diens overlijden geschonken aan de stad om er een museum van te maken. Bij de restauratie heeft men geprobeerd om het gebouw zoveel mogelijk in de oude glorie te herstellen én het te integreren in het moderne gedeelte en dat is heel goed gelukt. In het hôtel, dat de kern uitmaakte van het oude museum, zijn bijvoorbeeld de negentiende-eeuwse kleuren weer toegepast, is opnieuw bladgoud aangebracht en werden replica’s van de oorspronkelijke parketten gelegd. Enkele latere toevoegingen zijn ongedaan gemaakt en de stijlkamers komen opnieuw volop tot hun recht.

WP_20140821_003 WP_20140821_007

We spendeerden er enkele uren en het was vooral de honger die ons iets sneller een einde deed maken aan ons bezoek. Nadat we de inwendige mens hadden versterkt, niet direct een probleem in Leuven, trokken we naar onze volgende bestemming: het stadhuis.

WP_20140821_002 WP_20140821_011

De gids was uitermate vriendelijk en deed erg zijn best om de toelichting in twee talen te geven maar het Engels was toch ietwat bedenkelijk van kwaliteit en maakte het blijven luisteren soms wat vermoeiend (al kan dat ook aan een middagdip gelegen hebben). Het gebouw an sich was wel de moeite om eens te kunnen bekijken (en is enkel toegankelijk met gids trouwens).

Als laatste onderdeel van ons toeristenticket trokken we nog naar de universiteitsbibliotheek waar we de toren gingen beklimmen. We hadden maar een half uurtje meer voor sluitingstijd en dus werd het een bezoek op een drafje. Maar op een drafje een draaitrap naar boven en naar beneden nemen, dat bleek nog niet zo vanzelfsprekend. Eens bovengekomen was het even naar adem happen en ietwat onvast op de benen (al helemaal omdat er toch wel een stevige bries om de hoek kwam gewaaid), maar toch nog goed genoeg om te genieten van de omgeving en het uitzicht. Dan snel weer naar beneden en helaas geen tijd meer om de tentoonstelling te bekijken die ook hier was opgebouwd naar aanleiding van de honderdjarige herdenking van Wereldoorlog I. Voor we het gebouw verlieten, gingen we nog even piepen in de bibliotheekzaal waar menig student naarstig zat te blokken voor zijn/haar tweede zit. Het riep toch enkele herinneringen op aan onze eigen studententijd in Gent (maar toch ook wel blij dat wij niet meer moesten zwoegen op dikke boeken en cursussen).

WP_20140821_016 WP_20140821_014 WP_20140821_013 WP_20140821_012

Na nog een terrasje besloten we nog even de stad te doorkruisen om de fameuze ‘balk van Beel’ eens in werkelijkheid te gaan aanschouwen. Ondanks alle lovende artikels over het bouwwerk waren wij niet onverdeeld enthousiast. We vonden het gebouw niet helemaal tot zijn recht komen in de omgeving enerzijds en waren ook niet zo dol op de materiaalkeuze anderzijds. Smaken verschillen echter en we hadden zeker geen spijt van onze wandeling want de architectuur in deze wijk was zeker boeiend te noemen.

WP_20140821_019 WP_20140821_020

WP_20140821_021 WP_20140821_017

Kortom,  het werd een intensieve maar zeer geslaagde dag en de weergoden waren zo vriendelijk geweest om te wachten met de regendruppels tot we in de auto zaten. Meer moet dat niet zijn :)

Labyrinthus: het stadsspel en de film

Het leuke van schrijven voor Gentblogt is dat je al eens uitgenodigd wordt om iets uit te testen. Naar aanleiding van de lancering van een nieuwe jeugdfilm was er ook een digitaal stadsspel ontwikkeld. Of we geen zin hadden om het te komen uittesten. Ja hoor, natuurlijk! En dus trokken San en ik met onze dochters op een zonnige middag aan het begin van de zomervakantie naar het Gentse stadhuis.
In de trouwzaal werd de nieuwe film voorgesteld in aanwezigheid van de regisseur Douglas Boswell en een deel van de jonge cast, waaronder hoofdrolspeler Spencer Bogaert, Emma Verlinden, Nell Cattrysse en Pommelien Thijs. Naar aanleiding van de lancering van het film werd er dus ook een stadsspel ontwikkeld dat die dag voor het eerst zou worden gespeeld en dat samen met de cast (want die waren zelf ook best nieuwsgierig).

20140703_AV_Labyrinthus_stadhuis IMG_7543
We kregen van de organisatie de vraag of we het zagen zitten om samen met de jonge acteurs en de regisseur in één groepje te zitten en dat vonden we uiteraard geen enkel probleem, wel integendeel.
In de film Labyrinthus moet de veertienjarige Frikke een code vinden om zijn vrienden te redden uit een computerspel. Die zijn daar toevallig terechtgekomen en worden door Pekk, een kwaad meesterbrein, vastgehouden… maar de tijd tikt!

Dan naar het spel: we kregen eerst allemaal een T-shirt van de film cadeau (en het zorgde meteen voor extra promotie in de stad). Vervolgens kregen we per groepje een GSM/GPS-toestel dat ons het te volgen parcours zou wijzen. Gedurende twee uur wordt wie het spel speelt met de hulp van een virtueel labyrint door de spannendste plekjes van Gent geloodst. Door de kaart te volgen en de virtuele vlaggetjes te vinden, baanden we zo onze weg richting eindpunt. Bij elk vlaggetje moet je een opdracht uitvoeren en dan kan je verder naar de volgende locatie. De opdrachten zijn zowel visueel (foto’s nemen), auditief (iets zingen of spreken) als virtueel (effecten) en alles werd meteen doorgestuurd via het toestelletje dat we mochten gebruiken.

IMG_7555 IMG_7560 IMG_7561

Het spel is zo gemaakt dat er competitie ontstaat tussen de verschillende deelnemende groepen: via het kaartje kan je de andere groepen volgen en hen dwarsbomen. Elke uitgevoerde opdracht levert punten op, maar doordat iedereen de andere groepen virtueel kan bestoken met objecten, kan je ook weer punten verliezen. Daarnaast is het ook zo dat de oplossingen van de opdrachten door de verschillende groepen met elkaar vergeleken worden: je krijgt dus een score die je deels zelf in de hand hebt maar die ook bepaald wordt door hoe goed (of slecht) ze is in vergelijking met de andere groepen.
Enkele van de opdrachten om je alvast zin te doen krijgen: vorm een zin waarbij de eerste letter van elk woord overkomt met de letters van Labyrinthus; maak een piramide van minstens 3 niveaus; beeld uit hoe je vlucht met een blik vol angst …

IMG_7566 IMG_7569

 

IMG_7572 IMG_7575

Voor de lancering van het spel eindigde de route, uiteraard, bij Kinepolis waar de leuke namiddag werd afgesloten met een signeersessie én een ticket voor de film. Dat filmticketje werd gebruikt naar het einde van de zomervakantie, andermaal in groep en het werd heel gezellig. Voorzien van popcorn en ander lekkers keken we naar een hele fijne prent, een echte familiefilm. Wij amuseerden ons met het herkennen van de exacte locaties want de film is immers helemaal in Gent opgenomen (en het vaststellen van zaken die niet overeenstemmen met de werkelijkheid maar dat is film natuurlijk, de mooiste plekjes worden aan elkaar geplakt).

IMG_7570 IMG_7592

Ook zin gekregen om te spelen? Het stadsspel werd ontwikkeld door Paradiso Filmed Entertainment en I Challenge en zal ongeveer 1 jaar beschikbaar zijn. De film zal  nog wel eventjes in de bioscoop te zien zijn maar misschien toch niet te lang mee wachten dan.

 

Wonderkabinet

Deze zomer kon je terecht in de Dominicaner Bibliotheek van de Ugent voor een wel heel bijzondere tentoonstelling: ‘Het Wonderkabinet’. In de 16de en 17de eeuw brachten vorsten, rijkelui en geleerden in speciaal daarvoor ingerichte kamers allerlei curiosa bijeen zoals monsterlijke foetussen op sterk water, amuletten, cultusobjecten, … In een curiositeitenkabinet werd alles verzameld wat verwondering en nieuwsgierigheid wekte, alles wat vreemd, bizar en ongehoord was.

WP_20140816_010 WP_20140816_008 WP_20140816_009

Deze tentoonstelling probeert de geest van zo’n curiositeitenkabinet op te roepen, het is echter geen reconstructie. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van 350 bijzondere collectiestukken uit de Gentse universitaire collecties zoals een zeeduivel, een cycloop, een varken met twee koppen, zonnekijkers, microscopen, fossielen, merkwaardige vruchten, archeologische objecten, skeletten, plastinaten, oude geneeskundige instrumenten, maskers uit Afrika en Oceanië, … Deze bijzondere stukken werden aangevuld met 50 kunstwerken.

WP_20140816_007WP_20140816_006

Voor Gentblogt ging Max naar de opening en maakte dit verslag.  Wij gingen een kijkje nemen tijdens het laatste weekend van de tentoonstelling en we waren duidelijk niet de enigen die gauw nog even wilden komen kijken. Verwondering en verbazing zijn inderdaad op zijn plaats in deze ruimte. De vele stukken werden niet thematisch in de bibliotheek geplaatst maar door elkaar waardoor je extra aangespoord wordt om goed te kijken en je te laten verrassen. Je weet nooit wat het volgende voorwerp in of naast de kast is.

WP_20140816_005 WP_20140816_004

Het Wonderkabinet is een project van de Gentse Universitaire Musea (GUM). In dit samenwerkingsverband bereiden ze een Universiteitsmuseum voor in de westelijke vleugel van de campus Ledeganck. De opening van het nieuwe museum is gepland voor 2017-2018, in het kader van de viering van 200 jaar Universiteit Gent. Alvast iets om naar uit te kijken.

WP_20140816_003 WP_20140816_002

123-piano

Vorig jaar veroverden een reeks piano’s en de vele muzikanten die er gebruik van maakten de harten van vele Gentenaars, ook dat van ons. Elke dag gedurende vijf weken ging ik met plezier elke dag van en naar het werk doorheen het Sint-Pietersstation. De verwondering van toevallige passanten, het genot van de vele spelers, jong en oud, beginners en heel ervaren muzikanten.

Wij gingen voor Gentblogt naar de openingsavond, trotseerden de regenvlagen, genoten van de zonnestralen tussendoor en genoten met volle teugen van de muziek. We startten in het station waar zonder twijfel de meest indrukwekkende piano staat: eentje met LED-lichtjes die aanschieten en verkleuren op de noten van de muziek.

Vervolgens trokken we naar de Stadshal waar Lady Linn haar eerste gastoptreden gaf terwijl de zon haar gouden gloed over het publiek liet schijnen. En dat publiek genoot, met volle teugen.

Van een dame in het publiek hoorden we dat er ook nog een optreden was op de Kouter, aan het Paard van Troje. Gelukkig reden er op het moment van de voorstelling geen trams voorbij want die zouden de sfeer daar wel eens stevig kunnen verpesten met hun snerpende geluiden wanneer ze rond de Kouter rijden.

Om af te sluiten trokken we terug naar de Stadshal waar Lady Linn nog een tweede gastoptreden gaf. Ondertussen hadden ook al heel wat andere muzikanten uit het publiek spontaan hun kunsten gedeeld met de omstaanders. Ook vanuit de hemel kwam er ondersteuning met klank en licht. Dat was niet meteen nodig maar gelukkig stonden we droog. Bovendien werd er nog een drankje aangeboden door de Stad dus dat was ideaal om nog beetje na te praten met vrienden die we daar toevallig troffen.

123-Piano loopt nog tot 21 september. Alle verdere info, kan je terugvinden op de website van het project : www.123-piano.be Voor elke locatie is er al een hashtag (Twitter) en instagram aangemaakt. Veel plezier met spelen of luisteren.

regenboog

 

Naar Han-sur-Lesse en Dinant

Wij gaan deze zomer niet op reis maar genieten met volle teugen van vakantie in eigen land. We hadden al een schitterende Gentse feesten maar er is uiteraard meer. Mensen trekken zo vaak naar het buitenland om daar heel wat dingen te bezoeken die je ook in eigen land kan ontdekken.
Lang geleden gingen wij al eens naar de grotten van Han, maar het leek ons wel leuk om dat nog eens over te doen en zo geschiedde. Via internet werd de nodige info opgezocht en verzameld, we maakten een picknick klaar en zetten de frigobox in de koffer van de auto. Altijd handig immers om toch wat eten en drinken bij de hand te hebben wanneer je op stap gaat.

Ongeveer 200km en 2 uur later kwamen we op onze bestemming aan. We besloten in de voormiddag de grotten te bezoeken en in de namiddag het wildpark. We kochten bijgevolg een combiticket wat ons ook toegang gaf tot een museum (PrehistoHan) en een kleine tentoonstelling. Echt goedkoop is zo een ticket niet, 26 euro voor een volwassene maar vooraf aankopen via internet spaart je nog enkele euro en dan moet je ook niet meer in de file staan aan de kassa.

Het was even wachten op het treintje dat ons naar de grot zou voeren. Voor dat vertrok, kwam er ook nog een fotograaf rond die gauw bij iedereen eens een parkiet op de schouder zette maar algauw denderden we over de sporen. Een Waalse studente, die heel erg haar best deed om Nederlands te spreken, was onze gids van de dag. In Frankrijk hebben we inderdaad al indrukwekkender grotten gezien (le gouffre de Padirac) maar als eerste kennismaking voor Maya was dit meer dan OK. Een Waalse studente deed haar best om ons enige informatie over de grotten in het Nederlands te vertellen. De obligatie uitleg over het ontstaan van de stalagmieten en stalactieten, zuilen en ‘gordijnen’, met enige fantasie vallen er ook wel enkele figuren in de druipstenen te herkennen: een toren van Pisa, een vrijheidsbeeld, een olifant, een krokodil, … Er was ook nog een kleine lichtshow die op de kleinsten vooral indruk maakte omdat het op sommige momenten pikdonker was. Het korte boottochtje waarmee je vroeger de tocht in de grotten afsloot, is er niet meer (de uitleg van de studente was ons niet helemaal duidelijk maar we vermoeden dat het iets te maken had met te wisselende waterstanden), het afsluitende kanonschot en de expliciete vraag naar een fooi die waren er wel nog.

Een kleine twee uren rondlopen in zomertenue (weliswaar met een extra trui maar toch) in een temperatuur van 13° Celsius zorgde ervoor dat we ons met veel genoegen terug lieten opwarmen in het zomerzonnetje. Een picknick langs de oevers van de Lesse vormde dan ook de perfecte middagpauze.

Na de middag was het tijd voor deel 2 op de site van het domein Han-sur-Lesse: het wildpark. We waren een beetje lui en kozen voor de gemakkelijkste optie: een ritje met de open bus. Voor een wandeling van enkele kilometers doorheen het heuvelachtig domein van zo’n 250 ha werden trouwens stevige stapschoenen aangeraden. Het moet gezegd, het landschap is prachtig en de meeste diersoorten hebben er echt wel veel ruimte. De wilde paarden leken zich echt te amuseren en renden vrolijk in het rond, de herten, steenbokken, geiten, Galloways en anderen hielden zich iets rustiger in de schaduw van de bomen. De 2 (oude) berinnen genoten van het koude water maar hadden het misschien toch iets minder naar hun zin (hun leefruimte was beslist minder groot dan in de vrije natuur). De tijd vloog voorbij en we kwamen terug aan het ontmoetingscentrum voor we er erg in hadden.

Aangezien we een combiticket hadden gekocht, konden we ook een bezoekje brengen aan PrehistoHan, een klein museum waarin een nieuwe tentoonstelling een overzicht geeft van 50 jaar opgravingen in de bedding van de Lesse ter hoogte van de grotten. De tentoonstelling is zeker een bezoekje waard. Ze is leuk opgebouwd en wat de kinderen zeker zal bekoren is de interactieve bioscoopzaal.  Je krijgt er een 3D-brilletje met oortje opgezet krijgt (eentje dat mij wel hoofdpijn bezorgde) en in gezelschap van Laura Craft (what’s in a name) neem je deel aan de archeologische opgravingen, alsof je er echt bij was. Met de joystick zoek je mee naar de geheime galerijen en moet je codes helpen kraken. Terwijl wij als volwassene nog eerder bedachtzaam te werk gingen, was de jongste meteen mee in het verhaal en had ze op het einde van de rit beduidend meer punten gescoord dan mama en papa, wat de voldoening enkel maar groter maakte ;-) Om af te sluiten, hingen we ook nog even rond op de speeltuin, met mooie houten tuigen, wat geitjes en ezeltjes op een grasveld aan de zijkant en veel bankjes en tafeltjes.

Omdat we het nog wat vroeg vonden om rechtstreeks terug naar huis te rijden, besloten we een tussenstop te maken in Dinant, een half uurtje rijden van Han. We wandelden naar het centrum van de stad en kochten een ticketje voor een bezoek aan de citadel. We waren niet zo dapper om de trap te nemen maar kozen voor het vertier van de kabellift. Die bracht ons op enkele tellen naar de top. Ook hier aan de ingang fotografen die er op stonden een plaatje van ons te maken dat we achteraf aan de uitgang konden aankopen. Ik vraag me af hoeveel sleutelhangers ze op zo’n dag verkopen en hoeveel ze er mogen weggooien. Tegenwoordig heeft toch echt wel bijna iedereen een fototoestel bij. In de citadel liep een extra tentoonstelling over het leven daar tijdens Wereldoorlog I, naar aanleiding van de honderdjarige herdenking uiteraard. Klein, maar mooi voorgesteld en je kon je op die manier toch weer iets beter een beeld vormen van hoe het leven toen geweest moet zijn (niet aangenaam, zoveel is zeker).

IMG_9125 IMG_9126

We namen ook nog een kijkje in de Collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Dinant (ofte collégiale Notre Dame in het Frans). Het glasraam in de dwarsbeuk blijkt er van de hand van de Gentse glazenier Gustave Ladon en behoort tot de grootste glasramen van Europa. Hun beiaard, ook gesneuveld tijdens de oorlogen, bleek nog maar net volledig gerestaureerd en stond er prachtig te blinken, letterlijk en figuurlijk als het ware.

IMG_9131 IMG_9135

Al wandelend door de straten van Dinant zagen we ook heel wat verwijzingen naar Adolphe Sax, exact 200 jaar geleden geboren in Dinant. Op de brug over de Maas verschillende grote beelden van saxofoons, elk in een bepaalde stijl geschilderd die moet refereren naar een Europees land. In de straten heel wat cartoons die verwijzen naar de man en daar zaten echt hele leuke tussen. En zo sloten wij onze dag af en reden vlotje terug richting Gent, voorwaar een fijne dag.

IMG_9117 IMG_9121

 

 

Op stap in eigen streek

Wanneer het zonnetje schijnt en we niets speciaals op het programma hebben, dan halen we hier graag de fietsen eens uit voor een ritje in de omgeving. Die omgeving is nogal vaak het groenere zuiden van Gent, zo tussen Drongen en Latem zeg maar, met een uitschuivertje richting Deinze. De totale afstand moet immers ook verteerbaar zijn voor onze bijna negenjarige.
In mijn fietstas meestal een grote fles gekoeld water en eventueel een truitje voor mocht het toch wat frisjes blijken te zijn. De fototas blijft meestal thuis, enkele snapshots worden dan wel snel met de telefoon gemaakt.
Wanneer je niet te snel rijdt dan geniet je ook wel meer van het landschap en de omgeving en ga je ook iets gerichter rondkijken om leuke dingen te ontdekken.

brug

Een krokodil in de lucht, allez op de brug eigenlijk.

koe

Koeien die verkoeling zoeken in de Leie.

boot

Niet alleen koeien maar uiteraard ook bootjes, klein en groter, op en langs de Leie.

En soms koppelen we het spreekwoordelijke nuttige aan het aangename en gebruiken we ons stalen ros om pakjes af te leveren bij vrienden of gaan we eens dag zeggen bij familie en dat is dan weer heel fijn bijpraten. En zo glijdt de dag voorbij en keren wij met een goed gevoel huiswaarts :)

Experiment met haloumi

Eigenlijk wou ik al een hele tijd eens iets klaarmaken met haloumi. Gegrilde kaas dat kon toch alleen maar lekker zijn? Toen ik in het grootwarenhuis een pakje haloumi zag liggen, besloot ik dan ook om er meteen eentje mee te nemen naar huis.
Ik keek even links en rechts op het internet en besloot toen zelf iets in elkaar te flansen met wat ik nog in de ijskast en de voorraadkast vond.

Ik zag bij Jamie Oliver iets over haloumi met sesamzaadjes en dat leek me een goede basis om mee te starten. Ik deed een stevige geut olijfolie in een grote pan en perste er een dikke teen look in uit. Net zoals Jamie hou ik me niet meer bezig met het pellen van de look, gewoon zo door de pers duwen (veel gemakkelijker trouwens om nadien de pers uit te kuisen, het velletje van de look houdt alle achtergebleven restjes bij elkaar).
Terwijl de olie warm werd, sneed ik de haloumi in schijfjes en bestrooide elk schijfje rijkelijk met sesamzaadjes die ik er zachtjes in duwde.

Terwijl de kaas lag te bakken in de pan goot ik er gauw nog een geutje notenolie bij voor extra aroma. Ondertussen beetje couscous gegaard, zongedroogde tomaatjes, kerstomaatjes en olijven gesneden, dat restje komkommer kon er ook nog wel bij en een beetje gehakte amandelnoten.

Het geheel gemengd in een kom, gebakken haloumi er bovenop en de olie met de sesamzaadjes als ‘sausje’ over de couscous gegoten. Ik vond het gerechtje best lekker (al vond ik de haloumi relatief zout), dochterlief was slechts half overtuigd. Als ik het nog eens maak, zal het wellicht enkel voor mezelf zijn vermoed ik.

haloumi

 

Gentse feesten 2014 – deel 10

Zondag en (voor het eerst) laatste dag van de feesten want geen maandag meer als slotdag. Ook de laatste dag stonden nog een aantal voorstellingen op ons lijstje, deze keer deel 2 van EFTC of Puppetbuskersfestival.

We startten op de Kalandenberg waar we de hete zonnestralen trotseerden voor de mooie voorstelling Transfiguro die ons een beetje deed terugdenken aan Lejo.

Daarna trokken wij nog naar de Korenmarkt voor het vrolijke Jonny & Sybil. De hemel veranderde echter van felblauw met een stralende zon naar dreigend donker.

Niet veel later gingen de hemelsluizen dan ook open en gutste de regen naar beneden. De toren op het Spaans Kasteelplein overleefde het helaas niet.

Toen het ergste voorbij was, trok ik alsnog richting Sint Baafssite voor de laatste voorstelling van deze feesten, nl. Ensor. Het was afzien om 2,5u op houten bankjes zonder ruggesteun te zitten maar het was gelukkig wel een hele fijne voorstelling.

IMG_8695

 

 

Gentse feesten 2014 – deel 9

Zaterdag, de voorlaatste dag van de feesten zowaar, de tijd vliegt. Er stond andermaal heel wat op het programma: we startten onze dag met Kammelot van Theater Froufrou, een kindervoorstelling waarvan ook de volwassenen heerlijk konden meegenieten. We kregen het gezelschap van T en H die (eindelijk) ook konden komen meevieren. Samen met hen keken we ook naar een voorstelling van De Genoten, onze vrienden San en Max en de kinderen zagen een andere voorstelling van hen aan het Braunplein.

Verder op het programma ook nog een voorstelling met en rond een Chinese mast van Carré Curieux. Vervolgens een bijzondere dansvoorstelling van Cie Macadâmes die ik persoonlijk heel mooi en poëtisch vond en een meer burleske voorstelling van Les Triplettes, een deeltje van Le Cirque du Platzak, die we eerder tijdens het circusfestival in het begin van de week zagen. Verslag andermaal te lezen op Gentblogt.

Toen de duisternis begon in te vallen, gingen de kindjes naar huis en trok ik met San en haar oudste dochter + vriendin nog even door. Eerst was er nog een ‘bijzondere’ dansvoorstelling Knights of the invisible, niet meteen mijn favoriet wegens iets te extreem. Ik kreeg trouwens bijna plaatsvervangende pijn van al dat contorsionisme.

IMG_8839

Om de dag in schoonheid af te sluiten, gingen we nog naar het Laurentplein om te luisteren naar Pieter Embrechts. Een mooie maar vermoeiende dag en blij dat ik om 1.30u in mijn bed kon kruipen.